การตั้งราคาซื้อขายสินค้าทั่วไป ส่วนใหญ่มีวิธีการกำหนดราคา 2 ประเภท คือ

1. ตั้งราคาสินค้าจาก ต้นทุน + กำไร ( Cost Plus)
2. ตั้งราคาสินค้าโดยอ้างอิงตลาดใหญ่ ( Reference Price) ที่มีปริมาณการซื้อขายสูง ซึ่งวิธีการนี้จะใช้กับสินค้าโภคภัณฑ์ (Commodity) เช่น น้ำมัน ข้าว น้ำตาล ผัก ผลไม้ ฯลฯ ที่มีตลาดกลาง และมีการซื้อขายกันอย่างเสรี

ราคาน้ำมันของไทย ทำไมไทยไม่กำหนดเอง เหตุผลคือ

1. น้ำมัน เป็นสินค้าโภคภัณฑ์ มีปริมาณการซื้อขายสูง การกำหนดราคาโดยอ้างอิงตลาดใหญ่ ที่อยู่ในภูมิภาค จะทำให้ยากต่อการปั่นราคาโดยผู้ซื้อ ผู้ขาย และ ราคาที่กำหนดจะสะท้อนจากอุปสงค์ (Demand) และ อุปทาน (Supply) ของภูมิภาค ทำให้เกิดความสมดุลในการผลิตและการจัดหาของประเทศ 
2. สิงคโปร์เป็นที่ตั้งของสำนักงานตัวแทนบริษัทน้ำมันรายใหญ่ทั่วโลกกว่า 300 บริษัท ซึ่งมีปริมาณการซื้อขายสูง  ตลาดสิงคโปร์ (SIMEX) เป็นตลาดกลางซื้อขายน้ำมันในเอเซียแปซิฟิก เช่นเดียวกับตลาดลอนดอน (IPE) ในยุโรปและตลาดนิวยอร์ค (NYMEX) ในอเมริกา
3. ราคาน้ำมันอ้างอิงที่ตลาดสิงคโปร์ไม่ใช่ราคาที่โรงกลั่นในสิงคโปร์ประกาศขึ้นมาเอง แต่เป็นตัวเลขราคาที่ผู้ค้าน้ำมันจากประเทศต่างๆ ในเอเซีย เข้าไปตกลงซื้อขายผ่านตลาดกลางสิงคโปร์ ซึ่งเป็นศูนย์กลางซื้อขายน้ำมันระหว่างประเทศที่สำคัญที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกไกล
4. น้ำมันมีการซื้อขายอย่างเสรี หากไทยกำหนดราคาน้ำมันเอง เมื่อใดที่ราคาในประเทศต่ำกว่าราคาตลาดสิงคโปร์ จะทำให้โรงกลั่นนำน้ำมันส่งออกไปขาย และเกิดการขาดแคลนน้ำมันในประเทศ  และ เมื่อใดที่ราคาสิงคโปร์ลดลงจนต่ำกว่าราคาที่โรงกลั่นกำหนด บริษัทน้ำมันก็ต้องอยากนำเข้าจากตลาดสิงคโปร์ ทั้งสองกรณีนี้จะทำให้เกิดการนำเข้า-ส่งออกโดยไม่จำเป็น และทำให้สูญเสียเงินตราต่างประเทศ  อีกทั้งการกำหนดค่าใช้จ่ายและรายได้ของโรงกลั่นในระดับคงที่ จะทำให้โรงกลั่นของไทย ไม่มีการพัฒนาปรับปรุงระบบให้มีประสิทธิภาพ เพื่อลดต้นทุนการผลิตให้ต่ำลง

***การกำหนดราคาน้ำมันไทยจึงจำเป็นต้องอ้างอิงตลาดกลางที่สิงคโปร์ เพราะเป็นวิธีการที่เหมาะสมเป็นไปตามกลไกตลาด เป็นวีธีการปฏิบัติสากลที่ใช้ในการกำหนดราคาน้ำมันทั่วโลก***