หาก.. มองต่างมุม

“ไอ้โรคจิต ไอ้ชั่ว ไอ้..” เสียงด่าทอไล่หลังผมมาแต่ไกล มีหรือผมจะสะท้านสะเทือน

เอ.. อันที่จริงก็มีบ้างนะครับ แต่ไม่ใช่ว่าสะเทือนด้วยความเจ็บช้ำกับถ้อยคำบริภาษต่าง ๆ นานา ๆ เป็นแน่ ผมสะเทือนเพราะมันสะใจดีต่างหากล่ะครับ

งงล่ะสิ

ผมคงไม่อาจหาคำพูดใด ๆ มาอธิบายให้เข้าใจได้ เพราะอย่างแรกผมไม่ชอบอธิบายอะไรยาก ๆ ให้ใครมาเข้าใจความเป็นตัวผมนักหรอก ของใครก็ของมันสิครับ ผมก็เป็นของผมอย่างนี้แหละ และอีกอย่างผมกำลังยุ่งอยู่ เอาเถอะ ถ้าคุณอยากรู้มากขนาดนั้น ผมจะเล่า เอ๊ย.. จะพาไปดูให้เห็นกับตาเลยดีกว่าผมทำไมผมถึงได้สะใจนักเวลามีใครด่ากราดใส่ผม ไม่ว่าถ้อยคำนั้นมันจะรุนแรงซักแค่ไหน แต่ผมก็ยังยิ้ม (ไม่ใช่พี่พลพลนะครับ)

กิจวัตรประจำวันศุกร์สิ้นเดือนของผมมีอยู่นึงที่ทำไม่เคยขาด บางทีผมก็ทำในวันศุกร์ต้นเดือนต่ออีกวันนึง

ช่วงสิ้นเดือนต่อต้นเดือนน่ะ เป็นช่วงสวรรค์โดยแท้เลย ทำไมน่ะเหรอ โธ่.. ไม่เอาน่า คุณต้องรู้สิ.. เงินเดือนออกไงล่ะครับ แล้วช่วงเงินเต็มประเป๋าอย่างนั้นคนเราจะทำอะไรกันถ้าไม่ใช่ช้อปปิ้ง

โอ้ แต่ป่าวเลย.. ไม่ใช่ผมแน่

อย่างผมน่ะไม่ต้องรอให้เงินเดือนออกเลย ถ้าผมอยากซื้อของก็ไม่จำเป็นต้องรอเงินเดือนให้เมื่อยตุ้ม นี่เลยครับ รูดปรี๊ด รูดปรื้ด.. ใช้ได้ตลอดทั้งเดือน หากแน่ใจว่าสามารถจัดการกับใบทวงหนี้หนาเป็นปึกเดือนละครั้งได้ก็เป็นทางเลือกที่เยี่ยมทีเดียว

ผมก็เช่นกัน ถึงจะเป็นมนุษย์เงินเดือนรายได้ไม่มากนัก แต่ผมเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นในตัวเองสูงมาก เวลาต้องการอะไรแล้วจะต้องทำให้ได้ ทำเดี๋ยวนั้นเลยด้วย.. จะสำเร็จหรือไม่สำเร็จนั่นเป็นอีกเรื่องนึง พอผมอยากซื้ออะไรซักอย่างเลยต้องซื้อทันทีไม่มีการมาลังเลใจเสียให้ยาก อันที่จริงทางบริษัทสินเชื่อควรมอบรางวัลลูกค้าดีเด่นให้ผมด้วยซ้ำ จะมีผู้ชายที่ไหนกันบ้างใช้จ่ายเงินง่ายซะขนาดนั้น

ดูเหมือนกันว่าจะนอกเรื่องไปไกลแล้วนะครับ ถึงไหนแล้ว.. อ้อ..

ผมกำลังเล่าอยู่ว่าทำไมผมถึงสะใจเวลาโดนด่า

ตอนแรกมันก็เริ่มมาจากความรู้สึกกดดัน ความรู้สึกตกต่ำตอนที่ถูกพ่อด่า หัวหน้ากระแนะกะแหน่ แฟนเยาะเย้ยถากถาง เวลาที่ผมทำอะไรผิดเล็ก ๆ น้อย ๆ

ผมถามจริงเหอะมีใครซักกี่คนจะเป็นผู้ชายที่แสนดีอย่างผม ไม่ได้ชมตัวเองเลยนะครับ แต่ถ้าคุณรู้จักผมคุณต้องคิดเหมือนผม

ผมเป็นเด็กดีของพ่อแม่ ตั้งใจเรียน ไม่เคยเกเร ไม่เคยทำตัวออกนอกลู่นอกทาง เรียนไม่เก่งแต่ไม่เคยสอบตก ทุกวันนี้ก็ก้มหน้าก้มตาทำงานหาเลี้ยงตัวเองกับส่งเงินให้ทางบ้านตามโอกาสเออำนวย มีแฟนกับเค้าอยู่คน เธอก็ดีครับ ดีทุกอย่าง ดีเสียจนผมไม่กล้าทำลายน้ำใจเธอ และเธอต้องไม่มีวันรู้เรื่องนี้ เรื่องที่ผมชอบถูกด่าไงครับ ถ้าคุณหนูอย่างเธอรู้เข้า เธอคงรับไม่ได้ มีหวังขอเลิกกับผมภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง ขอเลิกช้ายินดีคืนเงิน เอ๊ย.. ยินดีให้เตะแน่นอน หรือไม่แน่นะ ถ้าเธอรับได้ เธออาจจะกลายร่างจากคุณหนูติ๋ม ๆ เป็นแม่ค้าปากปีจอเพื่อให้ผมได้สะใจในทุกนาทีของชีวิตที่เหลืออยู่ก็เป็นได้ ซึ่งยังไงซะมันก็ไม่ดีทั้งสองทางแน่

ทุกเย็นถึงช่วงค่ำของวันศุกร์ที่ผมว่ามักเป็นช่วงที่คุณสาว ๆ มักจะกลับบ้านดึก โดยมากมักกลับบ้านคนเดียว อ๊ะ.. อ๊ะ.. อย่าพึ่งคิดว่าผมจะไปดักฉุดพวกเธอนะครับ ถ้าผมเป็นขนาดนั้นผมย้ายที่อยู่ไปนอนมุ้งสายบัวนานแล้วหละไม่ได้มาทำกิจกรรมยามว่างอย่างนี้แน่

ผมจะขี่มอเตอร์ไซด์คู่ใจออกไปตามซอยแถวบ้าน อันนี้ต้องไม่ลืมเปิดไฟใส่หมวกด้วยนะครับ ให้เข้ากับยุคสมัยกันหน่อย ไม่งั้นละก็เชยแหลก สำหรับผม ผมเลือกหมวกกันน้อคใบใหญ่ ๆ หนา ๆ มีกระจก(หรือพลาสติก)สีชาปิดใบหน้า เพื่อไม่ให้ลมประทะเข้าดวงตาให้ระคายเคืองส่วนเครื่องแต่งกายนั้นตามสบายครับ แถวบ้านเราเองจะหวั่นอะไรแม้วัน (คนเดิน) มามาก ไม่มีกฎเกณฑ์อะไรมากมาย ก็นี่มันกิจกรรมยามว่างนี่ครับ ไม่ใช่งานประจำจะได้รีดเสื้อให้เรียบร้อยเสียก่อนออกปฏิบัติการ หรือถ้าคุณจะรีดก็ไม่ว่ากันครับแต่อาจเสียเวลาไปบ้าง ยังไงก็อย่าลืมเผื่อเวลาสำหรับตรงนี้ด้วยนะครับ แต่ผมไม่แนะนำเพราะนอกจากเปลืองพลังงานทั้งกายและไฟฟ้าแล้วยังเสียเวลาอีกต่างหาก สู้เอาเวลาไปหลีหญิงดีกว่า

ขี่รถเข้าซอยนั้น ออกซอยนี้อยู่หลายสิบซอย ไม่ลืมเลือกซอยที่มีลักษณะดีตามคัมภีร์พิชัยสงคราม (ฉบับต่อเติมเอง) อย่างครบถ้วน คือต้องเปลี่ยว ไม่ค่อยมีรถวิ่งเข้าออก มีผู้คนเดินไปมาไม่มากนัก ยิ่งนาน ๆ มีมาซักคนยิ่งดีใหญ่ แล้วต้องมีไฟสลัว ๆ แต่พองาม ถ้ามืดมิดไปเลยไม่ค่อยดี เพราะแทนที่จะได้ทำกิจกรรมยามว่าง ผมอาจกลายเป็นเหยื่อเหล่ามิฉาชีพเสียเอง

พอได้ซอยเหมาะแล้ว ผมต้องระวังไม่วิ่งเข้าซ้ำซอยเดิมให้บ่อยนัก ควรเว้นระยะห่างซักประมาณสองเดือนหนกำลังดี เพื่อความตื่นเต้นควรเลือกเหยื่อ เอ๊ย.. เป้าหมาย ที่ท่าทางซื่อ ๆ ยิ่งไม่เคยมีคนรักมาก่อนยิ่งดี เรื่องวัยนี่ต้องคัดกันหน่อยครับ ไม่ควรเกินวัยศึกษาเล่าเรียน ที่นิยมสูงสุดคงเป็นนักศึกษาในเครื่องแบบ ยิ่งได้ประเภทใส่เสื้อคัดติ้ว ไซด์ดับเบิ้ลเอสกับกระโปรงยาวศอกผ่าคืบนึงยิ่งดีใหญ่ เพราะพวกเธอด่าได้ถึงใจเป็นบ้าทะลุทะลวงเข้าถึงลิ้นปี่เลยครับ ผมยืนยันได้ เพราะโดนมาแล้ว

จากนั้นก็ไม่ยากครับ เพียงขี่มอเตอร์ไซด์ไปตามซอยต่าง ๆ แล้วสอดส่งสายตาให้ดีมองหาเป้าหมายตามใจชอบ พอได้ปุ๊บก็มาถึงนาทีสำคัญแล้วหละทีนี้ รวบรวมความกล้าและบ้าบิ่นขี่รถเข้าไปช้า ๆ ข้าง ๆ กายของเป้าหมาย รักษาความเร็วระดับต่ำสุด แต่ต้องไม่ลืมบิดเร่งความเร็วอย่างสูงสุดเท่าที่สามารถทำได้โดยไม่เกิดอาการกระตุกหรือเครื่องยนต์ดับนะครับ ไม่งั้นอาจเคราะห์ร้ายได้

กลับมาที่เป้าหมายกันต่อ พอผมขี่รถเข้าไปชะลออยู่ข้างกาย เธอจะเกิดความสงสัยว่า เอ๊ะ.. อะไรกัน รู้จักกันป่าว หรือว่าจะมายืมเงิน หรือว่ามาขอบริจาคเงินช่วยศพไร้ญาติ (ซึ่งอาจกลายเป็นตัวคุณเองหากเครื่องยนต์ดับหลังจากปฏิบัติการณ์ในอีกไม่กี่นาทีนี้) ระหว่างที่เธอยังงุนงงสงสัยในตัวเราอยู่ ก็ใช้จังหวะนี้แหละครับแสดงเอกลักษณ์ความเป็นเอกบุรุษให้เธอได้ซึมซับกับภาพที่ไม่อาจคาดคิดได้ อย่าลืมใช้ทักษะขั้นสูงในการขี่มอเตอร์ไซด์มือเดียวด้วยนะครับ ให้เธอได้อึ้ง ทึ่ง เสียว ในเวลาเดียวกันไปเลย

ส่วนใหญ่ผมจะได้รับเสียงกรี๊ดดัง ๆ เป็นรางวัล ต่อให้ผมบิดด้วยความเร็วแปดสิบสองกิโลเมตรต่อชั่วโมง ผมก็ยังได้ยินเสียงเธอกรี๊ดประกอบกับด่าทอไล่หลังมา แหม.. นึกแล้วมีความสุขจริง ๆ

ส่วนแบบที่น่าเบื่อที่สุดคงเป็น ‘นิ่งเงียบ’ ครับ ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพราะมัวแต่อึ้งอยู่ ประเภทนี้ส่วนมากเป็นพวกตอบสนองช้า สมองคิดประมวลช้า เลยไม่รู้จะตอบโต้ยังไงกว่าจะนึกออกผมก็กลับบ้านไปนอนเกาพุงนานแล้ว แบบนี้น่าเบื่อมากนอกจากจะไม่โดนด่าแล้วยังอดสงสัยไม่ได้ว่าหรือว่าเป็นความผิดของเราเอง ที่ไม่ได้เรื่องขนาดที่เธอคิดคำด่าไม่ออก

ผมอาจเป็น ‘พวกชอบโชว์’ ในสายตาใครหลาย ๆ คน แต่ขอโทษเถอะครับ ผมไม่ได้ไปฉุดกระชากลากถูกใครเลยซักคน ไม่เคยสัมผัสตัวใครเลยด้วยซ้ำ ป่าวเอารูปวาบหวิวจากโทรศัพท์มือถือหรือกล้องดิจิตอล โหลดลงเวปไซด์ด้วย ป่าวส่องกระจกดูใต้กระโปรงใครต่อใคร และไม่ได้หลอกนักเรียนเล่นแชทออกมาพบซักหน่อยแล้วผมผิดตริงไหนหรือครับ

โอ๊ะ.. ขอขัดจังหวะหน่อย นั่นไงครับ เดินมาคนนึงแล้ว

ดูตำราฮวงจุ้ยแล้วซอยนี้ใช้ได้ เปลี่ยวกำลังเหมาะ พึ่งมีรถกระบะผ่านไปคันนึงหยก ๆ คงไม่มีมาอีกซักพักใหญ่ ไฟถนนติดบ้าง ดับบ้างกำลังดี ข้อสำคัญเธอเดินมาคนเดียวเสียด้วย โห.. นักศึกษาใส่เสื้อไซด์เอ็ม (เดาเอา) เพราะมันดูหลวมเล็กน้อยแต่พองาม ส่วนกระโปรงน่าผิดหวังเล็กหน่อย มันเป็นกระโปรงพริ้วจับจีบรอบยาวถึงตาตุ่ม เห็นรองเท้าผ้าใบสีขาวจั๊วลอดออกมาแว่บ ๆ คาดว่าเธอคงเป็นนักศึกษาปีหนึ่งของสถาบันไหนซักแห่ง ท่าทางเซ่อ ๆ ไร้เดียงสา (เดาเอาอีกนั่นแหละ ผมเห็นเธอจากด้านหลังจากรู้ดีอะไรนักหนา)

คนนี้ไงใช่เลย..

ผมเลือกเธอเป็นหมายเลขหนึ่งในจิตใจของวันศุกร์สิ้นเดือนนี้

ไม่รอช้า ผมขี่มอเตอร์ไซด์ชะลอเข้าไปข้างกายเธอทันใด

‘น้องครับ พี่มาแล้ว..’ ผมนึกบอกเธอในใจ

เธอหันมามองผม โห หน้าตา.. อย่าให้พูดเลย..

เซ่อเสียยิ่งกว่าท่าทางเสียอีก

เธอไม่แต่งหน้า คิ้วยังไม่ยอมกันให้เสียเวลา เรื่องลิปสติกน่ะลืมได้เลย ไม่รู้ว่าเธอทาลิปมันกันปากแห้งรึเปล่าเสียด้วยซ้ำ เพราะไฟมันสลัวผมเลยมองไม่ออก

ใครว่านักศึกษาสมัยนี้ชอบแต่งหน้าแต่งตัว.. ไม่จริงเลย ของอย่างนี้มันแล้วแต่คนต่างหากล่ะ

ผมยาวถึงกลางหลังออกจะฟูฟ่องของเธอถูกรวบไว้อย่าง่าย ๆ ด้วยหนังยางสีสดเส้นเดียว

ไม่ต้องเดาให้เมื่อยผมก็พอจะรู้ว่าอย่างมากเธอคงกรี๊ดออกมาหลังจากผมขับรถหายไปในความมือสลัวแล้วไม่ต่ำกว่าหนึ่งกิโลเมตร แต่รายนี้ผมว่าเธอคงจัดอยู่ในประเภท ‘นิ่งอึ้ง’ ไร้ปฏิกริยาแน่เลย

บอกได้คำเดียวผมผิดหวังเป็นบ้า

หน้าตาใส ๆ ซื่อ ๆ และแสนเซ่อกระพริบตาปริบ ๆ มองผมเหมือนจะบอกว่า “หนูพึ่งมาจากบ้านนอกค่ะ ไม่รู้ทางหรอก พี่ไปถามคนอื่นเหอะ”

แต่สายเสียแล้วครับ ผมเลือกเธอแล้ว และผมเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นสูงจนใครก็คาดไม่ถึงเชียวหละ อะไรที่ตัดสินใจแล้ว ผมไม่มีวันถอยแน่ รายนี้ก็เหมือนกัน

เหอะน่า.. นี่พึ่งรายแรก จากซอยแรกที่ผมแวะเข้ามาหาเป้าหมาย รายที่สอง ในซอยถัดไป ผมอาจโชคดีก็ได้

คิดได้ดังนั้นผมก็ใช้มือขวาข้างถนัดบังคับทิศทางรถแล้วจัดการแสดงขั้นสุดท้ายไปเสีย

‘อึ้งละสิท่า’ ผมนึกอย่างเซ็ง ๆ สงสัยว่าจะเป็นยิ่งกว่าอาการนิ่งอึ้งเสียอีกกระมัง เมื่อเธอมองมาอย่างไร้เดียงสา ทำท่าเหมือนไม่เข้าใจว่าผมเป็นบ้าอะไร

ผมเลยได้ใจ ไม่เร่งบิดเร่งความเร็วรถจากไปอย่างทุกที อยากรู้เหมือนกันว่าเธอจะใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะรู้ตัว หนึ่งนาที หรือ มากกว่านั้น ผมจะได้หาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไว้รอ..

แต่แล้ว น้องเซ่อแสนซื่อ (ผมแอบตั้งชื่อให้เธอในเสี้ยวนาที) ก็ทำเสียงบางอย่างในลำคอ

เอ.. ปฏิกริยาแปลกใหม่แฮะ.. ยังไงกันหว่า ผมไม่เคยเจอ

เธอหัวเราะครับ หัวเราะแบบขำเสียเต็มประดาด้วย ผมไม่ได้เล่นมุขเชิญยิ้มให้เธอดูนะ

นี่เป็นครั้งแรกที่ผมไม่บิดรถหนีเป้าหมาย

ระหว่างที่ผมยังตีความหมายของการหัวเราะอย่างเป็นปริศนาของเธออยู่ น้องเซ่อแสนซื่อก็เฉลยความนัยให้ผมทราบด้วยความสมเพชอย่างสุดแสน

“มีแค่นี้เอง ยังกล้าโชว์อีกเนอะคนเรา”

แล้วเธอก็หัวเราะต่ออย่างบ้าคลั่งกับท่าทางคอตกของผม

ถ้าน้องเซ่อแสนซื่อเห็นว่า ‘มีแค่นี้เอง’ แล้วผมจะยอมให้ใครเห็น ‘แค่นี้’ ได้อีกละครับ

จบกันชีวิตผม

หมายเหตุ : ถ้าเจอพวกโรคจิตลองใช้วิธีนี้ดูก็ไม่เสียหลายนะ