มีอ่างจาร์กูซี่ไว้บริการด้วย   มีฝาเป็นกลไกเปิดปิดให้น้ำข้างในอุ่นอยู่เสมอ   แต่อากาศถึง -3 องศาในขณะนี้  แถมมีลมชิลๆ พัดสะบัดมา  ใครบ้างหว่าจะกล้าลงไป   ไอ้ตอนขึ้นมานี่สิ  คงแข็งอยู่หน้าประตูนั่น  ไม่ต้องไปถึงไหน

คืนแรกที่ได้นอน  อารามด้วยความโง่   นึกว่าห้องพักแบบนี้เขา Open มากๆ   เลยปิดประตูกระจกแค่บ้านเดียว  นอนมองท้องฟ้าที่ลี่เจียงแบบอ้าซ่าเสียนี่    ครั้นพอมาตอนเช้าตรู่ของอีกวัน  ตูเพิ่งจะรู้ว่า  เออ....มันมีประตูอีกบานซ่อนอยู่ให้ปิดทับกระจกนี่หว่า   ว้า โง่จัง..

มีท้องฟ้าเป็นฉากหลังของเรื่องราวทั้งหมด   เกิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้   โอ้....ก๊อต....ลี่เจียง.......   แต่ทำไมมันหนาวอย่างนี้  หนาวจนเข้ากระดูก  เคยไปที่ฟินแลนด์แดนขั้วโลก  อากาศประมาณ -3 ถึง -10  มันยังไม่หนาวแบบนี้เลยนะ   อาจจะเพราะลมที่นี่แรงยะเยือกสุดๆ  เดินมาในโรงแรมได้สองวัน   ยังไม่เคยเจอผู้เจอคนสักกะคนเลยที่นอกเหนือจากพนักงาน   ยิ่งตอนกลางคืน  ยิ่งน่ากลัว  เพราะตัวอาคารที่ไปพักอยู่ไกลมากๆ  เป็นแบบ pool villa  ต้องจำไว้  คราวหน้ามาหนาวๆ  จะได้ไม่เอาอีก  ขอเลือกเป็นห้องที่ใกล้ๆแหล่งห้องอาหารดีกว่า

มีร้านรวงขายของมากมาย  มีร้านอาหาร  มุมจิบกาแฟเก๋ๆ  แถมยังมีบาร์กลางคืนอยู่เต็มไปหมด  แต่ที่แปลกตาคือ  บ้านเรือนเป็นอาคารทรงโบราณคล้ายๆกันหมดเลย   สีสันสวยงามราวกับภาพวาดก็ไม่ปาน  ดูๆไป คนที่นี่  ส่วนหนึ่งเหมือนอยู่แบบพอเพียง  แต่พอมามองตอนกลางคืน แสงสีนี่เหมือนกับจะยั่วยวนให้คิดไปว่า  น่าจะเป็นเมืองเศรษฐกิจสำคัญเสียนี่กระไร  เด็กๆวัยรุ่น ยืนเต้นรำกันอยู่ภายในไนท์คลับ  ไม่มีการอายใครใดๆทั้งสิ้น  บ้างก็ออกมายืนเต้นอยู่หน้าร้าน  เพื่อเรียกแขกเข้าไปนั่งดริ๊งค์กันอย่างขวักไขว่

สตีเฟ่นของเราเล่าว่า  ชาวนาซีที่เป็นผู้หญิงจะทำงานหนักมากๆ  เหมือน business man ในเมืองกันเลยเชียว  ส่วนผู้ชายยิ่งทำงานหนักกว่า (นี้เป็นมุขของพี่เขา)   คือ กินเหล้า เมาหัวราน้ำทั้งวัน  นี่คืองานของพวกผู้ชายเขา  คนของเขามีสเป็คคือ  ต้องตัวดำๆ  ทะมัดทะแมง อันนี้หญิงตรึม   งงล่ะสิ  พวกหน้าขาวๆ เขาไม่ชอบนะจ๊ะ  จะเห็นว่าเมืองจีนนั้น  แต่ละท้องที่จะมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวต่างกันออกไป   เที่ยวเมืองหนึ่งก็แบบหนึ่ง  (แต่ไอ้ที่เหมือนกันทุกที่ คือ ห้องน้ำ......กัดไม่ปล่อยเลย  ไอ้เรื่องนี้  เพราะมันแทงใจเราเหลือเกิน)

ลานหมู่บ้านเป็นจัตุรัสตรงกลาง  ในวันนี้มีชาวนาซีผู้สูงอายุกำลังเตรียมตัวเปิดเพลงกัน  ก็เลยรอจนมีคนมาเต้นรำเต็มลาน  น่าสนุกสนานมาก  ดูแล้วให้คิดว่า  ชีวิตคนที่นี่แสนสบายจริงๆ  อยู่เย็นเป็นสุขเสียเหลือเกิน  นักท่องเที่ยวบางคนถึงกับทนไม่ไหว  กระโดดเข้าไปร่วมวงเต้นกับเขาซะนี่

ถึงแม้ร้านรวงจะมีมากมาย  แต่ก็อดพาลคิดไม่ได้ว่า  เออ....ไอ้สินค้านี้ เราก็เคยเห็นอยู่ที่เมืองไทยนี่หว่า  เลยอารามไม่อยากซื้อกลับ  ขี้เกลียดหิ้วซะงั้น   อย่างพวกใบชา  เครื่องประดับต่างๆ  ผ้าพันคอ  หรือของโชว์ต่างๆ  นับว่าเห็นกันบ่อยๆแถวเยาวราช  แต่ไอ้ที่ไม่เคยเห็นเช่น เนื้อจามรีตากแห้ง  ก็ไม่คิดอยากจะซื้อกลับ   ครั้นพอถามสตีเฟ่นว่า  อะไรคือของฝากที่จะเป็น Symbolic ของที่เมืองนี้  “เธอว่าซื้ออะไรกลับไปดี”  เขาคิดนานมากๆ  แล้วตอบกลับมาว่า  “The book of LiJiang”   เฮ้อ...คนเรา  คิดนานเกินไปไหมเนี่ย    ว่าแล้วสตีเฟ่นมันก็พาพวกเราเข้าไปในร้านหนังสือ  แล้วก็ยืนเปิดหนังสือเกี่ยวกับลี่เจียงและแชงกรีล่าให้เราดู   ตั้งแต่หน้าแรกยันหน้าสุดท้าย  กินเวลาไปกว่าครึ่งชั่วโมง   ไอ้เราก็เกรงใจคนขายเอามากๆ   เพราะที่เห็นในเมืองไทย  ถ้าเราไปเปิดดูกันตั้งแต่หน้าแรกยันหน้าสุดท้ายแล้วไม่ซื้อกันแบบนี้  คงโดนคนขายมันเหล่แล้วเหล่อีกเป็นแน่แท้    แต่นี่เรื่องจริง  คนที่ลิเจียงไม่ยักกะโกรธ  คนขายก็ยืนเฉย  กินขนมไป  มองโน่นมองนี่ไป  ก็อยู่กันไปแบบเย็นใจ  เรื่อยๆสมถะ  ไม่ซื้อไม่ว่ากัน   ดีจริงๆ  (อันนี้บอกตรงๆ  ถึงกับงงว่า พฤติกรรมคนจีนแบบนี้มีด้วยหรือ  ไอ้ที่เคยเห็นมาในเมืองไทย  มันไม่งี้นี่หว่า  ถ้าไม่ซื้อกันแล้วไปจับของๆเขา  อีกไม่นาน  จะมีคนขายมายืนแกล้งๆจัดของไอ้อันที่เราจับ  ไม่รู้ว่าเพราะมือของเรามีตัวแมลงอะไรหรือเปล่า ? )

                มุมแวะพักจิบกาแฟที่นี่ไม่เลวเลย  นั่งตากแดดได้มุมสวยสำหรับการถ่ายภาพ  แถมยังหนาวไม่ยอมหายด้วยนะ  กาแฟแก้วละ 50-60 บาทไทย  ราคาพอประมาณใกล้เคียกับบ้านเรา  แต่ไม่เท่าสตาร์บัค  (แหม...ได้อย่างนี้  สตาร์บัคชิดซ้าย)

                สตีเฟ่นสุดหล่อพาเดินไปก็อธิบายไป   ได้ความว่า  ตัวอักษรโบราณเหล่านี้  ทางการไม่อยากจะให้สูญหายไปจากชีวิตประจำวันของชาวลี่เจียง  จึงเขียนสร้างไว้ที่กำแพง  ในภาพนี้ก็กำลังอธิบายว่า  นี่คือภาพแสดงการแต่งงานกันของชายหญิงชาวนาซี  หน้าตาแกยิ้มกริ่มเชียว  คงคิดถึงภรรยา  ถามไถ่ได้ความว่า  แกแต่งงานมีลูกชายเล็กๆอยู่หนึ่งคน   และไม่ว่าจะคุยกับใคร  ถามใครที่ไหนๆ  ก็จะมีลูกชายเล็กๆอยู่หนึ่งคนแทบทั้งนั้น  อ่าว ...แล้วเมืองจีนนี่เอาเด็กผู้หญิงไปไว้ไหนกัน......

เห็นร้านกาแฟร้านหนึ่งทำเลดีจัง  เลยไต่กระไดขึ้นไปขอดูบนดาดฟ้า   มองลงมาเห็นวิวเมืองทั้งเมืองล้อมรอบด้วยภูเขาสวย  เลยรีบทำเป็นมองๆ  แล้วถ่ายภาพใหญ่เลย  พอแม่ค้ามาถามว่า “จะสั่งน้ำอะไรดื่มกันดีค่ะ”   ได้แต่ส่ายหน้า  แล้วรีบงุดๆวิ่งหนีไป  นี่ไม่ใช่อะไรหรอกนะ  พอดีฉันเพิ่งนั่งร้านกาแฟมาหยกๆน่ะ  ขอโทษนะอาเจ๊.....

ในเมืองยามค่ำคืนก็สวยไม่แพ้ตอนเช้าๆเลย   เพราะจะมีผู้คนมาเดินช้อปปิ้งซื้อสินค้ากันอย่างคราคร่ำ   เหลือบไปเห็นกระทงสว่างไสว  เลยถามไกด์ว่าไว้ทำอะไรหรือ   พอเขาเล่ามาก็ร้องอ๋อ   เฮ้ย..ทำไมเหมือนประเพณีที่บ้านเราหว่า   แต่ของเขาลอยไปรับเอาสิ่งดีๆ  แต่ของเราลอยเพื่อเอาสิ่งไม่ดีออกไปและเพื่อการขอขมาพระแม่คงคา 

                มองเห็นโรงละคอนเล็กๆ  เลยขอซื้อบัตรเข้าไปชม Naxi Concert สักหน่อย   ก็ไม่รู้เป็นยังไง  แต่ว่าง่วงนอนสุดๆเลย  ฟังก็ไม่รู้เรื่อง  หากแต่น่าชื่นชมที่เขายังคงรักษาวัฒนธรรมการร้องเพลงแบบพื้นเมืองนี้ไว้ได้ตราบเท่าทุกวันนี้   เห็นโฆษกแนะนำผู้ร้องเพลงแต่ละท่าน  อายุอานามรวมๆกันปาเข้าไปหลายพันปี  เพราะแต่ละท่านอายุเกือบร้อยเข้าไปแล้ว

____________จบสำหรับวันนี้ก่อนนะจ๊ะ   ไว้รอ ภาคต่อๆมา   ว่างๆมาโพสต์ค่ะ