กลับมาแล้ว.................หายไปเก็บตัวมา ก่อนไปก็เตรียมตังและเตรียมใจนิดส์ แต่ไปถึงคนเยอะมากไปถึงประมาณ 1 โมง คนเยอะต้องเข้าแถวต่อคิว เสร็จประมาณ 2 โมงกว่า ขอบอกคนเยอะมาก วันแรกก็ทำวัดเย็น ยังไม่ได้ทำพิธีรับศีล จะทำในวันที่สองคือวันพระ วันแรกก็มีการสอนวิปัสสนากรรมฐาน มีการเดินจงกรม นั่ง จิต เวลานอน  วันที่สองนี้เป็นวันพระตื่นตี 3 นิดๆๆ เตรียมตัวเพราะตี 4 ต้องทำวัดเช้า วันนี้ต้องเข้าโบสถ์รับศีล และตักบาตรแล้วแต่ และได้เห็นวิถีชาวบ้าน เพราะแต่ละทีเขาจะทำไม่เหมือนกัน ก็ประกอบความรู้อีกเรื่อง และตอนบ่ายทำวัดเย็นพร้อมกัน โดยมีท่านหลวงพ่อจรัญ ตื่นเต้นมากเลยเพราะยังไม่เคยเห็นท่านเลย และตอนเย็นก็เข้าภาวนา เดินจงกรม นั่งสมาธิ โดยจะทำทั้งหมด วันละ 4 เวลา ที่รู้คือต้องมีความอดทน อดทน อดทน บอกไว้เลยว่าต้องอดทน แรกๆทำก็ยังทำได้บ้าง ไม่ถูกต้องบ้าง ก็ต้องเรียนรู้ไปเรื่อยๆ แต่ขอบอกว่าอาการเบื่อ อยากกลับบ้านมีมากคิดจะกลับเลยล่ะ เพราะอะไรหลายๆๆๆอย่าง แต่ในที่สุดก็อยู่มาจนครบตามกำหนด  เพราะบอกแล้วว่าต้องอดทน บางทีเดินจงกรม 1 ชั่วโมง นั่ง 1 ชั่วโมง แต่สามารถแบ่งเวลาได้ แต่เวลาเดินกับนั่งต้องเท่ากัน  แรกๆก็ทำไม่ได้เพราะเหมือนมีมารมากวนใจจริงๆๆ เรื่อยเปื่อย ฟุ้งซ่าน  เพราะจิตเราไม่นิ่งเองกว่าจะตั้งจิตได้ก็เหนื่อยทีเดียว เวลานั่งก็จะมีอาการปวด ต่างๆๆ เราต้องกำหนดเวทนาต่างๆๆๆ

      แต่พอเมื่อเราสามารถทำได้ รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก อิ่มเอม ไม่รู้สึกเมื่อย ไม่เบื่อเลย  เพราะเราสามารถอดทนได้ แต่ก็มีสับปะหงกบ้าง แต่ช่วงเช้าหลังจากทำวัดเสร็จประมาณตี 4 ครึ่งแล้วเดินจงกรม ขอบอกว่าเดินแล้วยังเซเลย นั่งนี่ไม่ต้องพูดสับปะหงกบ้าง แต่วันหลังๆๆๆ ก็ตั้งใจทำ คิดว่ามาที่นี่เพื่ออะไร จะออกไปแบบวันที่เข้ามาไม่ได้ แต่ไม่สามารถทำได้ดีทุกช่วง ช่วงเวลาที่เราสามารถทำได้ดีและครบตามเวลา คือ 1 โมงถึง 4 โมงเย็น โดยทำได้เวลานี้ดีใน 3 วันหลัง วันแรกๆๆ ก็เกิดคำถามกับตัวเองขึ้นมากมาย ( แต่ไม่สามารถกบอกคำถามได้) คำถามมันร้อยเรื่องจริงๆๆ วันแรกๆๆทำแล้วเซ็ง เบื่อตัวเอง หงุดหงิด  ถามตัวเองว่าทำไมทำไม่ได้อดทนดิ  แต่พอทำได้แล้วภูมิใจนะรู้สึกดี สดชื่นเลยทีเดียว วันที่เราไปมีคนประมาณ 300 กว่าคน วันที่ 2 มีเด็กนักเรียนมาอีก 300 คน และวันศุกร์มีคนมาอีก 300 กว่าคนได้ เยอะมากทีเดียว ถือว่าเป็นบททดสอยเลย แต่คนก็มากันทุกวันเลยนะ

ส่วนเวลาอื่นก็ทำได้บ้างแต่จิตไม่คงที่เท่าทีควรแต่ทีทำมาแล้วก็รู้สึกดี รู้ว่าทำอะไรช้าลงบ้างเพราะเป็นคนที่ทำอะไรเร็ว และพยายามมีสติในการทำ แต่บางทีก็ลืม เรื่องที่ชัดคือดื่มน้ำ เวลาดื่มน้ำ หรือซื้อของกิน ต้องนั่งกินห้ามยืน ความเคยชินไง มือจับขวดน้ำก็เปิดกินเลย ทีนี้ความเคยชินอีกเปิดฝาแต่นึกได้ก็ต้องรีบปิดฝาแล้วไปหาที่นั่งกินให้เรียบร้อย  ใครที่อยากไปไปวันโกนและแกวันโกนจะดีกว่า เพราะจะมีพิธีรับศีล และลาศีลด้วย  และได้ฟังเทศน์จากหลวงพ่อจรัญด้วย  กลับมาแล้วก็ต้องทำด้วยไม่ใช่ทำแต่ที่วัดเพราะเรารู้หลักแล้วแต่ทำแล้วรู้สึกดี เหมือนได้ต่อสู้กับตัวเองพอทำได้แล้วก็รู้สึกว่า เราก็ทำได้นิ แล้วก็อยากทำต่ออีกในเวลาต่อไป

     มีเรื่องเล่าคือว่าต้องไปเดินจงกรมรอบ 8 โมง- 11 โมง เราไปนั่งแถวหน้าห้องพักเป็นวันอาทิตย์คนที่มาวันศุกร์จะกลับวันนี้ เขาก็จะเตรียมตัวกลับ แต่ห้องที่ไปนั่งนั้นมีคนอยู่ในห้อง 5 คนเป็นผู้หญิงหมดเลย คุยเสียงดังมาก ตั้งแต่ก่อนยังไม่สวดมนต์จนสวดมนต์เสร็จเตรียมเดินจงกลมโดยรอบนี้เดินรอบละ 45 นาที เดิน 45 นาที เขาก็ไม่หยุดคุยกันมันดังมาก และเขาก็คุยเรื่องที่ไม่สมควรจะพูดกันในวัด เพื่อนเดินเข้าไปบอกว่าเบาๆๆ หน่อยคะ ก่อนที่จะเดินจงกรม เขาก็เงียบไปพักเดียวแล้วก็ดังอีก เราก็ยืนหลับตา เวทนา รำคาญหนอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จนทนไม่ได้เลยเพราะดังมากมาย 45 นาทีแล้วเดินยังไม่ได้ นั่งอยู่ก็เลยกับเพื่อนอีกคนเดินไปเคาะประตู เคาะดังมากเลยแบบอดทนแล้วนะ เกรงใจกันบ้าง คราวนี้เงียบไปเลยและอีกแป๊บก็เงียบ แล้วเดินออกจากห้องไป ถือว่าเขาเป็นครูเราทดสอบใจเรา

****คุณเคยรุ้สึกว่ามีตัวมารกับตัวดีในจิตคุณไหม แล้วคุณรู้ไหมว่ามันทะเลาะกันในจิตของคุณ โดยตัวดีก็หาเหตุผล ตัวมารแย่หาเหตุผลไม่ได้เรื่อง********