@ พักนี้ไม่ได้สนใจข่าวคราวต่างๆนาๆ เหตุเพราะ มีแต่เรื่อง วุ่นวาย ไม่เว้นแม้กระทั่งเรื่อง ลักเล็กขโมยน้อย

@ ความเกรงกลัว ความละอายต่อบาป ของคนชักจะเหือดแห้งลงไปทุกที

@ ขโมยได้แม้กระทั่ง พันธุ์ข้าวแช่น้ำที่เขาเตรียมเอาไว้ไปปลูก คนที่ขโมยย่อมไม่ใช่ พวกไม่มีอันจะกิน เพราะขโมยไปแล้วก็ต้องเอาไปหว่านลงดิน

@ ถ้าเป็นแบบนี้เรื่อยๆไป วงกว้างแห่งความเลว ก็จะยิ่งแผ่ออกไป

@ สังคมเสื่อม เพราะเหตุใด คนหนึ่งก็คิดแบบหนึ่ง สุดท้ายก็ไปลงที่ ความเห็นแก่ตัว

@ ผู้มีหน้าที่รับผิดชอบในการ ดูแลทุกข์สุขของราษฎร เป็นข้าฯราชการ ที่กินเงินเดือนของประชาชน กลับไม่ทำหน้าที่ของตัวให้ดี

@ บทลงโทษที่ไม่สามารถ กำราบ ผู้ที่ทำผิดให้เกรงกลัวได้

@ จะเห็นได้จากตัวอย่าง ที่พ่อค้ายาเสพติด ถึงแม้โดนขังอยู่ในเรือนจำ ยังสามารถ ติดต่อค้าขายยาเสพติดในคุกได้ ... อยากจะให้ ปริญญาดุษฎีกิติมศักดิ์ แก่พวกนี้จริงๆ เก่งเกินคน 555

@ บางคนถึงกับพยายามเข้าคุกให้ได้ เพราะในนั้น มันเปรียบเหมือน มหาวิทยาลัยโจร เข้าไปแล้วเลือกเรียนได้ตามใจชอบ ไม่ต้องมานั่งแข่งขันสอบให้วุ่นวาย ระยะเวลาเรียน ก็แล้วแต่ว่า ที่ติดอยู่นั้นโดนเพราะคอร์สอะไร

@ เช่น คอร์สลักทรัพย์ก็ไม่เกิน 3 ปี หากทำตัวเจียมเจี้ยม ก็อาจจะไม่เกิน ปีครึ่ง ก็ออกมาหากินกับวิชาที่เข้าไปร่ำเรียนภายใน

@ วันดีคืนดีได้กลับเข้าไปใหม่ เพราะยังอ่อนวิชาปฏิบัติ สามารถเลิกเรียนวิชาโจรที่เคยร่ำเรียนมาเดิม หรือจะเปลี่ยนสายอาชีพ ก็ได้

@ ที่เขียนมาทั้งหมด ก็ไม่ได้หมายความว่า ทุกคนจะเห็นด้วย

@ แต่เคยได้ฟังมาจากปากของผู้เคยเข้าไปศึกษามาแล้ว