เมื่อฝนเทกระหน่ำ

.... เมื่อเย็นวาน ฝนตกหนักมาก แถมยังมีลูกเห็บตกลงมาด้วยในบางพื้นที่ของกรุงเทพฯ โดยเฉพาะที่แถว มัฆวานฯ และ ทำเนียบฯ

.... แถวที่ผู้เขียนหลบฝนอยู่ กลับไม่มีให้เห็นลูกเห็บเลยสักเม็ดเดียว

.... พูดถึงลูกเห็บตก หากเป็นต่างจังหวัดจะพบเห็นได้พอสมควร แต่กรุงเทพฯนี่สิ น้อยครั้งมาก

..... จำได้ว่า ตอนยังเอ๊าะๆ นี่เคยเห็นลูกเห็บขนาดเท่าเม็ดสาคูใหญ่ มันตกลงมายังหลังคาสังกระสี เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ดีที่หลังคาไม่รั่ว ถ้าโดนถูกนี่รับรองหัวโนแน่นอน

.... เจอลูกเห็บนี่ไม่ค่อยจะดีนักหรอกนะ โชคดีที่เมืองไทย ขนาดของมันไม่ใหญ่สักเท่าไร คิดว่าใหญ่มากที่สุดก็แค่ เท่าลูกหิน ที่เด็กๆเอามายิงกันนั่นแหละ

..... เคยดูคลิป ยูทูป ขนาดลูกเห็บมันเท่า ลูกเทนนิส อะไรที่ขวางหน้าแหลก เช่น หลังคาบ้าน หลังคารถ กระจก ต้นไม้ น่ากล้วมาก เวลามันตกลงมานี่ แบบปูพรม ไม่มีที่หลบก็ตายแน่นอนถ้าเจอลูกเท่าเทนนิส

..... คิดถึงเรื่อง อุบัติภัย แล้วก็ยังว่า เมืองไทยโชคดีมากๆ ที่ว่ามักจะไม่โดนอะไรแบบจังๆ ประเทศดีๆอย่างนี้นี่แหละ จึงมีคนมาจ้องจะฮุบไว้ให้ได้

.... ส่วนคนในชาติเองก็ขยันทะเลาะกันเหลือเกิน แถมยังมีบ้างที่ทำตัวเป็นทาสของต่างชาติ ของดีๆอยู่กับตัว มองไม่เห็นคุณค่า ต้องรอจนกว่าเสียไปแล้วจึงมานั่งคอตก

..... เมื่อถึงเวลานั้นแล้ว ก็สายไป กู่ไม่กลับ

.... แล้วจะหาว่า หล่อน้อย ไม่เตือนไม่ได้นาาาา 555

สวัสดีวันเสาร์ เอากระปอกไปใส่กระเป๋า