มีเด็กน้อยคนหนึ่งที่สีหน้าแสดงอารมณ์ไม่ค่อยจะดีนัก

พ่อของเขาจึงให้ตะปูกับเขาหนึ่งถุง และบอกกับเขาว่า

"ทุกครั้งที่เจ้ารู้สึกโมโห หรือโกรธใครสักคน ให้ตอกตะปู 1ตัว

เข้าไปกับรั้วที่หลังบ้าน"

วันแรกผ่านไป เด็กน้อยคนนั้นตอกตะปูเข้าไปที่รั้วหลังบ้านถึง

37 ตัว และก็ค่อยๆลดจำนวนลงเรื่อยๆในแต่ละวันที่ผ่านไป

ก็ลดจำนวนลง น้อยลง เพราะเขารู้สึกว่าการควบคุมอารมณ์

ของตนเองให้สงบ ง่ายกว่าการตอกตะปูตั้งเยอะ

และแล้วหลังจากที่เขาสามารถควบคุมตนเองได้ดีขึ้น

ใจเย็นมากขึ้น เขาจึงเข้าไปพบกับพ่อและบอกพ่อของเขาว่า

เขาสามารถควบคุมอารมณ์ของตนเองได้แล้ว

ไม่มุทะลุเหมือนแต่ก่อนที่เคยเป็นมา พ่อยิ้มและบอกกับลูกชาย

ของเขาว่า "ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เจ้าต้องพิสูจน์ให้พ่อรู้

โดยทุกๆครั้งที่เจ้าสามารถควบคุมอารมณ์ ฉุนเฉียวของตนเองได้

ให้ถอนตะปูออกจากรั้วหลังบ้าน 1 ตัว ทุกครั้ง"

วันแล้ววันเล่า เด็กน้อยคนนั้นก็ค่อยๆถอนตะปูออกทีละตัว

จาก 1 เป็น 2 จาก 2 เป็น 3 จนในที่สุดตะปูทั้งหมดก็ถูกถอนออกจนหมด

เด็กน้อยดีใจมากรีบวิ่งไปบอกกับพ่อของเขาว่า

"พ่อครับ ผมทำได้ ในที่สุด

ผมก็ทำจนสำเร็จ!!!"  พ่อไม่ได้พูดอะไร แต่จูงมือลูกของเขา

ออกไปที่รั้วหลังบ้าน และบอกกับลูกว่า "ทำได้ดีมากลูกพ่อ แต่เจ้าลองมอง

กลับไปที่รั้วเหล่านั้นให้ดีสิ เจ้าเห็นหรือไม่ว่า รั้วนั้นมันไม่เหมือนเดิม

ไม่เหมือนกับที่มันเคยเป็น"

"จำไว้นะลูก เมื่อใดก็ตามที่เจ้าทำอะไรลงไปโดยใช้อารมณ์ สิ่งนั้นมันจะเกิด

เป็นรอยแผล เหมือนกับการเอามีดที่แหลมคมไปแทงใครสักคน

ต่อให้ใช้คำพูดว่า"ขอโทษ" สักกี่หน

ก็ไม่อาจลบความเจ็บปวด ไม่อาจลบรอยแผลที่เกิดขึ้นกับเขาคนนั้นได้

ฉันใดก็ฉันนั้น "กับคนที่รักเรา"เค้าเป็นคนที่ทำให้เรารู้สึกดีมีความสุข

เป็นคนที่คอยให้กำลังใจเรา และยืนอยู่ข้างๆเราเสมอ

จงแสดงให้เขาเห็นว่า เราห่วงใยเขามากแค่ไหน และระวังสิ่งที่เราทำไป

ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำ และจงจำไว้ว่า "คำขอโทษ"

ไม่ว่าเขาจะยกโทษให้เราหรือไม่ก็ตาม แต่สิ่งที่มันเกิดขึ้น

คือรอยร้าวที่เขาคงไม่อาจลืมมันได้...ตลอดไป