......ที่สนามบินนานาชาติระดับโลก มีนักธุรกิจหญิงแต่งตัวดี จำเป็นต้องรอเวลาถึง

3 ชั่วโมงในการเปลี่ยนเครื่องบินเพื่อไปจุดหมายปลายทาง เธอจึงตัดสินใจเดินไป

ซื้อหนังสือ 1 เล่มและคุ๊กกี้ 1 ห่อ และเตรียมหาที่นั่งเพื่ออ่านและกินฆ่าเวลาไป

พลางๆ เธอมองหาที่นั่งได้ 1 แห่ง เธอสังเกตเห็นว่าข้างๆเธอมีชายหนุ่ม

ซึ่งนั่งเหยียดกายอย่างไม่สนใจใคร ว่าจะมีใครนั่งอยู่ข้างๆเขา

       สักครู่หนึ่งขณะที่เธออ่านหนังสือ ชายหนุ่มก็หยิบขนมคุ๊กกี้ออกจากถุง

ซึ่งวางอยู่ระหวางคนทั้ง 2 แล้วกินมันอย่างละชิ้น เธอมองด้วยความโกรธ

แต่ไม่ต้องการทำเรื่องวุ่นวาย เธอจึงทำเป็นไม่สนใจ เธอเริ่มรู้สึกเบื่อที่จะกินคุ๊กกี้

และเฝ้ามองนาฬิกา  ในขณะที่ชายหนุ่มซึ่งเป็นผู้ขโมยไร้ยางอาย

กำลังกินมันให้หมดสิ้นไป เธอเริ่มโมโหและคิดในใจว่า

    "ถ้าฉันไม่ใช่ผู้ดีมีการศึกษาแล้วละก็..ฉันจะชกหน้าเจ้าหมอนี่ให้แหลกไปเลย"

ทุกครั้งที่เธอหยิบกิน 1 ชิ้น ชายหนุ่มก็หยิบมันกิน 1 ชิ้น

ทั้งสองส่งสายตามองกัน เมื่อคุ๊กกี้เหลือเพียงชิ้นสุดท้าย เธอหยุดและอยากรู้ว่า

ชายหนุ่มจะทำอย่างไร    ชายหนุ่มค่อยๆหยิบคุ๊กกี้ชิ้นสุดท้ายแล้วหักออกเป็น 2

ชิ้น   ส่งให้เธอครึ่งชิ้นและกินเองครึ่งชิ้น เธอรับจากชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว

และคิดในใจว่า  "เขาช่างเป็นคนไร้มารยาทสุดๆช่างไร้การศึกษา

 ไม่มีแม้แต่คำพูดขอบคุณสักคำ"  เธอลุกขึ้นหยิบข้าวของทั้งหมดแล้วตรงไปยัง

ประตูขึ้นเครื่อง ไม่มีแม้แต่เหลียวหลังมามองหัวขโมยผู้ไร้มารยาทซึ่งยังนั่ง

อยู่ที่เดิม                     

      ภายหลังจากขึ้นเครื่องและนั่งประจำที่อย่างสบายใจแล้ว เธอก็หยิบหนังสือ

ที่อ่านค้างอยู่ขึ้นมาอีกครั้ง  ในขณะที่หยิบหนังสือจากกระเป๋า ก็พบว่ามีขนมคุ๊กกี้

หนึ่งห่อ เธอตกใจมาก ถ้าคุ๊กกี้ของฉันยังอยู่ที่นี่ ก็แปลว่า....คุ๊กกี้ห่อนั้นเป็นของ

ชายหนุ่มที่แบ่งให้เธอกิน  เธอลุกขึ้นทันที แล้ววิ่งออกจากเครื่องบินไปยัง

ที่นั่งของชายหนุ่ม  แต่คงเหลือแค่ที่นั่งว่างเปล่า  มันสายไปเสียแล้ว

ที่จะได้ขอโทษชายหนุ่ม ระหว่างเดินกลับเข้าเครื่อง เธอรู้สึกเจ็บปวดหัวใจ

เธอนั่นเองที่ไร้มารยาท เป็นหัวขโมนที่ไร้การศึกษาตัวจริง

  มีกี่ครั้งในชีวิตของคนเราที่ค้นพบในภายหลังว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นมันไม่ใช่เรื่องจริง

มันเป็นการเข้าใจผิด  มีกี่ครั้งในชีวิตที่เราขาดความไว้วางใจในผู้อื่น

และทำให้เราตัดสินผู้อื่นจากความคิดเย่อหยิ่งของเราเอง

ซึ่งห่างไกลจากความเป็นจริงมากมาย นี่แหละที่ทำให้เราต้องคิดซ้ำแล้วซ้ำอีก

ก่อนตัดสินผู้อื่นหลายๆสิ่งไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น ควรมองผู้อื่นในแง่ดีแล้วคอย

สงสัยตัวเองว่า  "เรามองโลกในแง่ดีพอแล้วหรือยัง? และเราเคยแบ่งปันอะไร

ให้แก่คนอื่นบ้างหรือไม่"