เท่ากับว่าชายผู้นี้ขนน้ำได้เที่ยวละหม้อครึ่งอยู่ทุกครั้ง แน่ล่ะ.. 

หม้อดินใบสวยย่อมภาคภูมิใจในตนเอง ที่ทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์ครบถ้วน ส่วนหม้อดินใบร้าว

นอกจากอดไม่ได้ที่จะรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ในความไม่สมประกอบของตนเองแล้ว มันยังรู้สึกผิด 

กับการทำหน้าที่ได้ไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วยอีกด้วย.. หลังจากสองปีเต็ม ที่แบกความทุกข์ระทมขมขื่นนั้น

เอาไว้  แล้ววันหนึ่ง มันจึงตัดสินใจเอ่ยกับคนหาบน้ำตรงลำธารว่า..  "ฉันรู้สึกละอายใจเหลือเกิน 

ฉันอยากขอโทษท่าน..  ตลอดสองปีมานี้ ฉันทำงานให้ท่านได้ เพียงครึ่งเดียวเท่านั้น 

 เนื่องจากเจ้ารอยร้าวบนตัวฉัน มันทำให้น้ำรั่วไหลไปตลอดทาง" เมื่อฟังเช่นนั้นแล้ว

คนขนน้ำก็พลอยรู้สึกเสียใจไปด้วย และแล้วเขาก็พูดว่า "เอาล่ะ.. ระหว่างทางที่เราจะเดินกลับไป

บ้านเจ้านาย    ฉันอยากให้เธอสังเกตดอกไม้สวยข้างทางเดินสักหน่อย

เธอไม่ได้สังเกตหรอกหรือว่า ทำไมดอกไม้ป่าเหล่านั้น ถึงได้งอกงามเฉพาะฝั่งที่ฉันแบกเธอเท่านั้น

ทำไมมันไม่ขึ้นอีกฟากหนึ่งด้วยล่ะ นั่นเป็นเพราะฉันได้   ตระหนักในข้อจำกัดของเธอ

จึงอาศัยเงื่อนไขนี้ เพาะเมล็ดพันธุ์ดอกไม้ป่าตรงทางเดินฝั่งที่ฉันแบกเธอเสมอมา และทุกๆวัน 

ขณะที่เราเดินกลับบ้าน เธอเองก็ได้ช่วยฉันรดน้ำต้นไม้ให้มัน แล้วตลอดสองปีมานี้ ฉันก็ได้เด็ด

ดอกไม้สวยๆพวกนี้ ไปปักแจกันให้เจ้านายของเราด้วย..   นี่ถ้าหากไม่มีเธอแล้วล่ะก็ เจ้านายของเรา

คงไม่มีโอกาสได้ดอกไม้ป่าอันแสนสวยงาม ที่ผลิสะพรั่งอยู่ระหว่างทางมาประดับบ้านเป็นแน่..." 

"เราเองมีคุณค่าดีพอ ถ้าไม่เปรียบเทียบคนอื่นมากเกินไป

ถ้าคิดว่าสิ่งไหนมันไม่ดี ก็พยายามแก้ไข ทำให้มันดีขึ้น ผลลัพธ์ของการกระทำ ไม่ใช่คำตอบ

แห่งชัยชนะของชีวิต จุดมุ่งหมายและความตั้งใจจริงของเราต่างหาก.. คือคำตอบที่แท้จริง"