โดย เด็กชายก้อง

 ได้ยินได้ฟังมาหลายวันแล้ว..
 เกี่ยวกับอาการ "รับไม่ได้" หากวันที่ 28 มกราคม สภาผู้แทนราษฎรจะเลือก นายสมัคร สุนทรเวช หัวหน้าพรรคพลังประชาชน เป็นนายกรัฐมนตรี
 ส่วนจะบ่นจะอภิปราย หรือเขียนเหตุผล ไว้อย่างไรบ้างนั้น ผมไม่ขอลงในรายละเอียด คงได้เห็นกันมาแล้ว หรือหากยังไม่เห็นก็ไปหาอ่านกันเอง
 อ่านแล้วคงคิดกันว่า นี่ก็คงเป็นอีกบทความหนึ่ง ที่จะเขียนถึงอาการ "รับไม่ได้" ในการจะได้นายกรัฐมนตรีชื่อ "สมัคร" ของผู้เขียน
 แต่ไม่ใช่ครับ
 เพราะไม่ได้มาเขียนอาการดังกล่าว
 แต่บทความนี้มีประเด็นเกี่ยวเนื่องกันเท่านั้นเอง

 นั่นคือว่า ผมไม่คิดว่า หากนายสมัครจะเป็นนายกรัฐมนตรี จะแปลกอะไร
 ก็ในเมื่อเราเชื่อในระบบ แล้วระบบทำให้ได้คนอย่างนี้มา แล้วจะบ่นอะไรกัน

 ระบบที่ว่านี้ ที่เห็นเป็นรูปธรรมคือ การเลือกตั้ง ก็เรียกร้องกันหนักกันหนาว่าต้องการให้เกิดขึ้นโดยเร็ว (แต่ก็ใช่ว่าเลื่อนเลือกตั้งออกไปผลจะเปลี่ยนไป)
 เมื่อเกิดขึ้นแล้ว ผลออกมาแล้ว เราในฐานะที่ยอมรับระบบนี้ ก็ต้องยอมรับผลของระบบด้วย
 หากคุณไม่ยอมรับระบบ ก็ไม่ควรเลือกตั้งกันให้เปลืองเงินเปลืองทอง ให้มือที่มองไม่เห็น หรือผู้มีบารมีนอกรัฐธรรมนูญ เสนอกันมาเลยว่าจะเอาใครเป็นนายกรัฐมนตรี แล้วประชาชีทั้งประเทศก็ยอมรับกันไป อย่างนั้นหรือ ?
 อาจจะอ่านแล้วเหมือนเหมารวม บางคนอาจจะบอกว่า แต่ฉันไม่ได้เชื่อระบบนี้ ก็คงต้องมีคำถามกลับไปว่า แล้วคุณเชื่อระบบไหน สรรหา? แต่งตั้ง? หรือเผด็จการ?
 และถึงแม้ว่าโลกจะเปลี่ยนไปแล้ว ถึงขั้นที่ว่าระบอบประชาธิปไตยไม่ใช่ระบบตัวแทนอย่างเดียวแล้วก็ตาม ระบอบการปกครองนี้ได้ร่วมเปลี่ยนไปเป็นระบอบประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ระบอบประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม ก็ยังคงต้องมีระบบตัวแทนเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย

 จริงๆแล้ว ช่วงเวลาที่ควรวิพากษ์วิจารณ์ตัวของนายสมัครให้มาก ควรเป็นช่วงก่อนการเลือกตั้ง ส่วนหลังเลือกตั้งแล้ว เลิกได้แล้วที่จะมาวิจารณ์ว่าทำไมนายสมัครไม่เหมาะสมจะเป็นนายกรัฐมนตรี เพราะช้าเกินการณ์ไปเสียแล้ว
 นอกจากว่า บรรดา ส.ส.พรรคพลังประชาชนและพรรคร่วมรัฐบาลจะเห็นด้วยกับบทความ บทวิพากษ์วิจารณ์ คำบ่น โวยวาย ต่างๆนานา แล้วเกิดดวงตาเห็นธรรม ยกมือให้คนอื่นเป็นนายกรัฐมนตรี แทนที่จะเลือกนายสมัคร (แล้วจะเป็นใครล่ะ?)

 แล้วต้องทำอย่างไรล่ะ ?
 เวลานี้ สิ่งที่ควรทำ ผมขอเสนอ (ไม่ถึงขั้นแนะนำ ไม่อาจเอื้อม) ให้แต่ละฝ่ายเตรียมพร้อมทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดจะดีกว่ามาพูดถึงเรื่องที่เปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว
 โดยเฉพาะประชาชน อย่าปล่อยให้ประชาธิปไตยมีความหมายเพียงแค่การทำหน้าที่ไม่กี่นาที
 ตรวจชื่อ-รับบัตร-กาบัตร-หย่อนบัตร (ได้แล้วโว้ย !! ประชาธิปไตยของฉัน)

 หรือใครจะบอกว่า ไม่ได้ ให้เป็นไปไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นนายสมัครหรือใคร หากเป็นพรรคพลังประชาชนก็เป็นไม่ได้ เป็นนายกรัฐมนตรีไม่ได้เด็ดขาด ประเทศชาติจะเสียหาย
 ผมว่าปล่อยให้มันเจ็บกันบ้างเถอะครับ (แม้ว่าผมไม่ได้เลือกพรรคอะไรเลยก็ตาม ก็พร้อมยอมเจ็บด้วย)
 อย่าทำเหมือนเวลาหลายคนเลี้ยงลูก ประเภทว่า
 อย่าวิ่งนะลูก เดี๋ยวหกล้ม เดี๋ยวเจ็บ
 อย่าปีนต้นไม้นะลูก เดี๋ยวตกลงมา เจ็บ
 อย่าไปเล่นไฟนะลูก มันร้อน เดี๋ยวเจ็บ
 แล้วมันจะไปรู้ไหมเนี๊ยะว่าเจ็บอย่างไร แล้วมันจะจำไหมล่ะ เมื่อไม่จำ คราวหน้ามันก็เลือกคนอย่างนี้เข้ามาอีก

 ประเทศชาติไม่ใช่ของใครคนเดียว แต่เป็นของทุกคน ลองมาพาประเทศไปข้างหน้าด้วยกัน แบบช่วยๆกันดู ลองให้เขาวิ่งเองกันบ้าง ล้มบ้างก็ไม่เป็นอะไร ให้ถลอกเป็นแผลกันบ้าง จะได้เจ็บแล้วจำ จะได้มีภูมิคุ้มกันขึ้นมาเสียบ้าง
 ไม่ใช่คิดให้เอง บอกเขาว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควรทำ
 แล้วก็ปล่อยให้เขาเป็นง่อย นั่งแบมือขอจากรัฐอย่างเดียว..

----------------------------