บุญ คือ สิ่งที่เกิดขึ้นในจิตใจแล้วทำให้จิตใจใสสะอาด ปราศจากความ

เศร้าหมอง ขุ่นมัว ก้าวขึ้นสู่ภูมิที่ดี บุญ เมื่อเกิดขึ้นแล้ว ย่อมส่งผลปรุงแต่ง

ใจของเราให้มีคุณภาพดีขึ้น คือ ตั้งมั่นไม่หวั่นไหว บริสุทธิ์ผุดผ่องสว่างไสว

โปร่งใสไม่อึดอัด อิ่มเอิบ ไม่กระสับกระส่าย ชุ่มชื่นเบาสบาย ผ่อนคลาย

คุณสมบัติของบุญ

     ๑. ชำระกาย วาจา ใจ ให้สะอาดได้

     ๒. นำความสุขความเจริญก้าวหน้ามาให้

     ๓. ติดตามตนไปทุกฝีก้าว แม้ไปเกิดข้ามภพข้ามชาติ

     ๔. เป็นของเฉพาะตน ใครทำใครได้ โจรลักขโมยไม่ได้

     ๕. เป็นที่มาของโภคทรัพย์สมบัติทั้งหลาย

     ๖. ให้มนุษย์สมบัติ ทิพยสมบัติ นิพพานสมบัติ แก่เราได้

     ๗. เป็นปัจจัยให้บรรลุมรรคผลนิพพาน

     ๘. เป็นเกราะป้องกันภัยในวัฏสงสาร

บุญในกาลก่อนแบ่งเป็น ๒ ชนิด ได้แก่

     ๑. บุญช่วงไกล คือ คุณความดีที่เราทำจากภพชาติก่อน มาจนถึงวันคลอด

ถ้าในอดีตชาติสะสมความดีมามากพอเกิดมาในชาตินี้ก็เป็นคนใจใส ใจสะอาด

มีสติปัญญา มาตั้งแต่เกิด รูปร่างสง่างาม ร่างกายแข็งแรงสมบูรณ์

ถ้าไม่ประมาทหมั่นสะสมความดีในปัจจุบันเพิ่มขึ้นอีก ก็จะเจริญก้าวหน้าได้

อย่างรวดเร็ว

     ๒. บุญช่วงใกล้ คือ คุณความดีที่เราทำในภพชาติปัจจุบัน ตั้งแต่คลอด

จนถึงเมื่อวานนี้

บุญเมื่อเกิดขึ้นแล้วก็มีผลกับตัวเรา ๔ ระดับ คือ

     ๑. ระดับจิตใจ เป็นบุญที่เกิดผลทันที คือ ทำความดีปุ๊บก็เกิดปั๊บ ไม่ต้องรอ

ชาติหน้า เกิดขึ้นเองในใจของเรา

     ๒. ระดับบุคลิกภาพ คนที่ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาอย่างสม่ำเสมอ

จะทำให้มีใจที่สงบ แช่มชื่น เบิกบาน นอนหลับสบาย ไม่มีความกังวล

หน้าตาผิวพรรณจึงผ่องใส ใจเปี่ยมไปด้วยบุญไม่คิดโลภอยากได้ของใคร

ไม่คิดสร้างความเดือดร้อนให้ใคร มีแต่คิดช่วยเหลือเขา

     ๓. ระดับวิถีชีวิต เป็นผลของบุญระดับจิตใจ และระดับบัคลิกภาพ รวมกัน

ชักนำให้เราได้รับสิ่งที่น่าปราถนาตอบสนองมาจากภายนอก เช่น ได้รับลาภ

ยศ สรรเสริญ สุข การที่เราทำดีแล้ววิถีชีวิตของเราจะดีเต็มที่หรือไม่นั้น

ขึ้นกับบุญเก่า หรือบาปในอดีตที่เราเคยทำไว้ด้วย จึงเป็นเรื่องที่สลับซับซ้อน

ทำให้บางคนเข้าใจผิด คิดว่าทำดีแล้วไม่ได้ดี

     ๔. ระดับสังคม เมื่อเราทำความดีมาแล้วอย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะไปอยู่สังคมใด

บุญก็จะส่งผลให้เป็นบุคคลที่สังคมยอมรับนับถือได้เป็นผู้นำของสังคมนั้น

และจะเป็นผู้ชักนำสมาชิกในสังคมให้ทำความดีตามอย่าง ทำให้เกิดความ

สงบร่มเย็น ความเจริญก้าวหน้าขึ้นในสังคมนั้นๆโดยลำดับ

ตัวอย่างผลของบุญ

     ผู้ที่มีอายุยืน                              ในอดีตไม่ฆ่าสัตว์

     ผู้ที่ไม่มีโรคภัยไข้เจ็บ                ในอดีตไม่เบียดเบียนสัตว์

     ผู้ที่มีพลานามัยสมบูรณ์              ในอดีตให้ทานด้วยข้าวปลาอาหารมาก

     ผู้ที่มีผิวพรรณงาม                     ในอดีตรักษาศีล ให้ทานด้วยเสื้อผ้า

                                                     เครื่องนุ่งห่มมามาก

     ผู้ที่มีอำนาจมีคนเกรงใจ            ในอดีตมีมุทิตาจิต ใครทำดีก็อนุโมทนา

                                                     ไม่อิจฉาริษยาใคร

     ผู้ที่ร่ำรวยมีโภคทรัพย์มาก          ในอดีตให้ทานมามาก

     ผู้ที่เกิดในตระกูลสูง                    ในอดีตบูชาบุคคลที่ควรบูชามามาก

     ผู้ที่มีสติปัญญาดี                         ในอดีตคบบัณฑิต ฝึกสมาธิ เจริญภาวนา

                                                      และไม่ดื่มสุรายาเมา

     เราต้องอดทน ฝึกตนให้สร้างความดีเรื่อยไป แม้จะต้องกระทบกระทั่งสิ่งใด

มีอุปสรรคมากเพียงไหน ก็ปักใจมั่นไม่ย่อท้อ กัดฟันสู้ตั้งใจทำความดีเรื่อยไป

     น้ำหยดทีละหยด ยังสามารถเต็มตุ่มได้ฉันใด บุญที่เราหมั่น

สะสมทีละน้อย ก็ย่อมสามารถเต็มบริบูรณ์ ส่งผลให้เราอย่างเต็มที่

ได้ฉันนั้น

อานิสงส์การมีบุญวาสนามาก่อน

     ๑. ทำให้มีปัจจัยต่างๆพร้อม สามารถทำความดีใหม่ได้โดยง่าย

     ๒. อำนวยประโยชน์ทุกอย่างได้โดยง่าย

     ๓. เป็นต้นเหตุแห่งความสุขทุกประการ

     ๔. เป็นเสบียงติดตัวทั้งภพนี้และภพหน้า