ตั้งตนชอบ หมายถึง การตั้งเป้าหมายชีวิตทั้งทางโลกและทางธรรม

ไว้ถูกต้องแล้วประคับประคองตนให้ดำเนินชีวิตไปตามเป้าหมายนั้นด้วย

ความระมัดระวัง

เป้าหมายของคนทุกคนแบ่งได้เป็น ๓ ระดับ ได้แก่

     ๑. เป้าหมายชีวิตขั้นต้น คือ การตั้งเป้าหมายชีวิตเพื่อประโยชน์ในชาตินี้

ด้วยการประกอบอาชีพที่สุจริต ไม่ผิดกฏหมายไม่ผิดศีลธรรม

     ๒. เป้าหมายชีวิตขั้นกลาง คือ การตั้งเป้าหมายชีวิตเพื่อประโยชน์ใน

ชาติหน้า ก็จะตั้งใจสร้างบุญกุศลอย่างเต็มที่ในทุกๆโอกาสที่อำนวยให้เพื่อ

สะสมเป็นทุนเป็นเสบียงในภพชาติต่อไป เพราะว่าสัตว์โลกทั้งหลายตายแล้ว

ไม่สูญ ตราบใดที่ยังไม่หมดกิเลส ก็ยังต้องเกิดใหม่อีกอยู่ร่ำไป

     ๓. เป้าหมายชีวิตขั้นสูงสุด คือ การตั้งเป้าหมายชีวิตเพื่อเป็นประโยชน์

อย่างยิ่ง ได้แก่ การตั้งใจปฏิบัติธรรมทุกรูปแบบ เพื่อปราบกิเลสให้หมดสิ้น

แล้วเข้าพระนิพพานตามพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ไม่ต้องเวียนว่ายตายเกิดอีกต่อไป

วิธีรักษาเป้าหมายชีวิตให้มั่นคง

     ๑. ฝึกให้เป็นคนมีศรัทธา ได้แก่ มีเหตุผล เชื่อในสิ่งที่ควรเชื่อ การเชื่อมี

๒ แบบ คือ

     - เชื่ออย่างมีเหตุผล ประกอบด้วยปัญญา เรียกว่า ศรัทธา

     - เชื่ออย่างไร้เหตุผล ปราศจากปัญญา เรียกว่า งมงาย

ศรัทธาขั้นพื้นฐาน ๓ ประการ คือ

     - เชื่อว่าพระพุทธเจ้ามีจริง เชื่อในพระปัญญาการตรัสรู้ของพระองค์

     - เชื่อในกฏแห่งกรรม เช่น เชื่อว่าทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว

     ๒. ฝึกให้เป็นคนมีศีล อย่างน้อยศีล ๕

     ๓. ฝึกให้เป็นคนมีความรู้ เป็นพหูสูต คือ หมั่นศึกษาความรู้ทั้งทางโลก

และทางธรรม

     ๔. ฝึกให้เป็นคนมีจาคะ คือ รู้จักเสียสละ

     - สละทรัพย์สิ่งของเป็นทาน เป็นการกำจัดความตระหนี่ออกจากใจ

     - สละอารมณ์บูดเป็นทาน คือ ละอารมณ์โกรธ พยาบาทให้เป็นอภัยทาน

     ๕. ฝึกสมาธิภาวนาเพื่อให้ใจผ่องใส เกิดปัญญา

     การฝึกทั้ง ๕ ประการนี้ นิยมเรียกว่า สารธรรม แปลว่า ธรรมที่เป็นแก่น

ถ้าผู้ใดมีคุณธรรมทั้ง ๕ ข้อนี้ ชื่อว่า เป็นคนที่มีแก่นคนอย่างแท้จริง สามารถ

ตั้งตนชอบได้

อานิสงส์การตั้งตนชอบ

     ๑. เป็นผู้มสามารถพึ่งตนเองได้

     ๒. เป็นผู้ไม่ประมาท

     ๓. เป็นผู้เตรียมไว้ดีแล้วก่อนตาย

     ๔. เป็นผู้มีความสวัสดีในทุกที่ทุกสถาน

     ๕. เป็นผู้บูชาพระรัตนะตรัยอย่างสูงสุด

     ๖. เป็นพลเมืองดีของประเทศชาติ

     ๗. เป็นตัวอย่างที่ดีแก่อนุชนรุ่นหลัง

     ๘. เป็นผู้ป้องกันภัยในอบายภูมิ

     ๙. เป็นผู้มีแก่นคน สามารถตักตวงประโยชน์จากชีวิตได้เต็มที่

    ๑๐. เป็นผู้ได้รับสมบัติทั้ง ๓ โดยง่าย คือ มนุษย์สมบัติ ทิพยสมบัติ

และ นิพพานสมบัติ