เจ้าปายาสิผู้ครองนคร ที่ขึ้นกับพระเจ้าปเสนทิโกศลเป็นมิจฉาทิฐิ  คือ เห็นว่าโลกหน้าไม่มี ผลของการทำความดีและความชั่วไม่มี แต่พระกุมารกัสสปได้เทศนาทางถูกให้ฟังจนเจ้าปายาสิกลับเป็นสัมมาทิฐิ และได้บริจาคทานเป็นประจำ

     แต่การบริจาคทานนั้น เจ้าปายาสิให้ทานโดยไม่เคารพ ไม่ให้ทานด้วยมือของตน ให้ทานด้วยความไม่นอบน้อม ให้ทานอย่างทิ้งให้ เจ้าปายาสิได้มอบหมายให้อุตตรมาณพผู้เป็นบ่าวให้เป็นผู้ให้ทานแทน

     ส่วนอุตตรมาณพนั้น ได้ให้ทานโดยเคารพ ให้ทานด้วยมือของตน ให้ทานด้วยความนอบน้อม มิได้ให้ทานอย่างทิ้งให้

     ผลปรากฏว่า หลังจากบุคคลทั้งสองได้ละโลกนี้ไปแล้ว เจ้าปายาสิได้ไปเกิดในวิมานชื่อ "เสรีสกะ"ในสวรรค์ชั้นจาตุมหาราช ซึ่งเป็นสวรรค์ชั้นต่ำสุดในบรรดาสวรรค์ทั้งหมดและวิมานนั้นยังว่างเปล่า ไม่มีเครื่องประดับประดาอะไรเลย และไม่มีนางฟ้าเป็นบริวารแวดล้อมด้วย

     ส่วนอุตตรมาณพ ได้ไปเกิดในสวรรค์ชั้นดาวดิงส์ ซึ่งสูงกว่าสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชหนึ่งชั้น และพรั่งพร้อมด้วยยศและบริวารเป็นอันมาก

                                                ปายาสิราชัญญสูตร ๑๐/๓๐๗

ส่วนเสริมอธิบาย

     การทำบุญทำทานในทางศาสนาของจะมากหรือน้อยไม่สำคัญ สำคัญที่ใจ ที่ยอมสละทรัพย์ของตนที่หามาด้วยความยากลำบากเพื่อทำนุบำรุงพระศาสนาให้คงอยู่สืบต่อไป คือ ความเลื่อมใสและศรัทธาต่างหากที่ถือเป็นบุญอันยิ่งใหญ่

     ดังนั้นก่อนให้ทานทุกครั้ง จะต้องมีความดีใจ กำลังให้ก็เลื่อมใส และเมื่อให้แล้วก็ต้องปลื้มใจ ทานนั้นจึงจะจัดว่ามีอานิสงส์มากหรือมีผลมากครับ