๑. ลัก คือ ถือเอาทรัพย์ของผู้อื่นในเมื่อเจ้าของเขาไม่อยู่ เขาไม่รู้ เขาไม่เห็น

     ๒. ฉก คือ แย่งชิงเอาทรัพย์ของผู้อื่น ในเมื่อเจ้าของประมาทเลินเล่อ เผลอตัว เดินอยู่ก็ตาม ยืนอยู่ก็ตาม หรือนอนอยู่ก็ตาม ที่อยู่ในลักษณะเผลอ

     ๓. กรรโชก คือ แสดงอำนาจที่มีในตน เช่น ยศตำแหน่ง หรืออ้างอำนาจของผู้อื่น หรือกฏระเบียบ เป็นต้น ยกขึ้นมาเป็นอำนาจขู่ตะคอกเพื่อให้เจ้าของทรัพย์กลัว แล้วเขาจะยอมให้ทรัพย์แก่ตนโดยง่าย

     ๔. ปล้น คือ ยกพวกไปพร้อมอาวุธครบมือ โดยใช้กำลังเข้าจับตัวเจ้าของทรัพย์ หรือใช้อาวุธตีให้เจ็บ จากนั้นก็เอาทรัพย์ของเขาไป

     ๕. ตู่ คือ หาเรื่องใส่ความผู้อื่นด้วยความไม่จริง หรือสร้างสถานการณ์ขึ้นเป็นข้ออ้าง แล้วจึงทำการฟ้องร้องเอาทรัพย์สินของเขา ตามที่ตนได้วางแผนไว้แล้วนั้น

     ๖. ฉ้อ คือ ถือเอาทรัพย์สินของผู้อื่น ซึ่งเป็นทรัพย์สินที่ผู้อื่นฝากมา และก็อยู่ในกำมือของตนแล้ว เพื่อนำไปให้กับอีกคนหนึ่งนั้น แต่ยึดเอาเป็นของตนเสีย

     ๗. หลอก คือ ไปพูดกับคนหนึ่งว่ามีคนชื่อโน้น ให้มาเอาทรัพย์กับท่านเท่านั้นเท่านี้บาท เพื่อนำไปให้เขาดังนี้ เป็นต้น ครั้นได้แล้วก็ริบเอาเป็นของตนเสีย

     ๘. ลวง คือ ถือเอาทรัพย์สินของผู้อื่นด้วยการทำให้เขาเข้าใจผิดคิดว่าเป็นจริง เช่น ชั่งของขายไม่เต็มพิกัด โดยแสดงการลวงเขาว่าพอดีแล้ว เป็นต้น

     ๙. ปลอม คือ ทำของไม่แท้ให้เขาหลงผิดคิดว่าเป็นของแท้ เช่น ทำธนบัตรปลอม ทำทองปลอม ทำน้ำผึ้งปลอม เป็นต้น

    ๑๐. ตระบัดสัตย์ คือ ยืมทรัพย์สินของเขาไป โดยสัญญาด้วยวาจา หรือเขียนเป็นเอกสารว่าจะส่งคืนตามวันเดือนปีที่นัดไว้ แต่เมื่อได้ทรัพย์ไปแล้ว ไม่ยอมส่งคืนตามนัดเขา กลับริบเอาเป็นของตนเสีย

    ๑๑. เบียดบัง คือ ถือเอาเศษจากรายได้ต่างๆโดยไม่ให้ต้นสังกัดรู้เห็นการกระทำของตน เช่น เศษค่าน้ำประปา ค่าไฟฟ้า ค่าอาหารกลางวัน ค่าภาษี เป็นต้น

    ๑๒. สับเปลี่ยน คือ ถือเอาสิ่งของของตนที่มีคุณภาพไม่ดีนำไปเปลี่ยนไว้แทนสิ่งของของผู้อื่นที่มีคุณภาพดีๆมาใช้ส่วนตัว

    ๑๓. ลักลอบ คือ ลักลอบนำเอาสิ่งของที่ทางการห้ามเข้ามาในบ้าน หรือในพื้นที่โดยไม่ได้รับอนุญาติจากเจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบอยู่นั้น หรือเป็นของอนุญาติแล้วแต่ไม่เสียค่านำเข้า หรือลักลอบทำในสิ่งที่ทางการห้ามไว้ หรือผู้ปกครองห้ามไว้

    ๑๔. ยักยอก คือ ตนมีส่วนแบ่งในสิ่งของเงินทองนั้นอยู่แล้ว(หุ้นส่วน)แต่เมื่อตนได้รับเลือกให้เป็นกรรมการแบ่งปัน และเมื่อมีการแบ่งปัน แล้วตนกลับฮุบเอาส่วนของผู้อื่นไว้เพื่อ นำไปเพิ่มเติมเข้ากับส่วนของตน

    ๑๕. สมคบโจร คือ อุดหนุน หรืออุปการะบุคคลผู้เป็นโจร หรือรับซื้อสิ่งของที่โจรกรรมมา บ้างก็ให้ที่พักอาศัย บ้างก็ให้พาหนะเพื่อไปโจรกรรม บ้างก็สนับสนุนกิจการของโจร

    ๑๖. ปอกลอก คือ คบค้าสมาคมกับผู้อื่นโดยไม่จริงใจ แต่แกล้งทำเป็นรักนับถือ เพื่อให้เขาตายใจว่าตนรัก แล้วก็เรียกร้องทรัพย์สินเงินทอง หรือคะแนนนิยม เมื่อสมหวังแล้วก็เหินห่างจากไปไม่มาให้เห็นหน้าอีก

    ๑๗. รับสินบน คือ ผู้มีอำนาจปกครองหมู่ในสังคมนั้นๆ แต่ชอบใช้อำนาจผิดกฏกติกาหรือระเบีบยแบบแผนที่วางไว้ให้ ด้วยวิธีช่วยเหลือคนประพฤติผิดกฏผิดระเบียบ โดยเรียกร้องเงินทองหรือของมีค่าจากเขา เพื่อทำคดีความที่เขาทำผิดให้พ้นจากความผิด หรือทำผิดมากให้เหลือน้อย

    ๑๘. ผลาญ คือ โกรธเขาแล้วจองล้างจองผลาญ หาวิธีการทำให้เขาเจ็บใจ เช่น ทำร้ายสัตว์เลี้ยง หรือทำสิ่งของของเขาให้เสียหาย บ้างก็ลอบเผาห้างนา บ้างก็ลอบเผาบ้านเรือน โดยหวังว่าจะให้กระทบไปถึงเจ้าของ เราก็จะหายโกรธแค้นเสียที

    ๑๙. หยิบฉวย คือ ไปถือเอาวัสดุสิ่งของของผู้อื่นด้วยความมักง่าย ซึ่งเป็นความสะเพร่าอย่างหนึ่ง โดยไม่ตรวจสอบให้แน่ชัดแล้วหยิบฉวยเอาไปโดยพลการ ด้วยคิดว่าเป็นของของตน

ผลกรรมที่จะตามสนองในชาติหน้า

     ชาติกำเนิดของบุคคลผู้ทุศีลข้ออทินนา หากมาเกิดในมนุษย์จะเกิดในที่ที่แร้งแค้น มีความเป็นอยู่อย่างอัตคัดขัดสน ขาดแคลนมาก ความสะดวกสบายในทรัพย์ไม่มีเลย ตลอดที่อยู่อาศัยบ้านเรือนที่จะซุกหัวนอนก็ไม่มี อาหารการกินสิ่งที่ดีๆมีรสโอชาจะไม่ได้กินเลย มีแต่ไปหาเก็บเอาอาหารในถังขยะกินไปพอประทังชีวิตเท่านั้น เมื่อมีโอกาสจะได้งานได้เงินก็มีเหตุมาทำให้ชวดอยู่เสมอ พอจะมีก็ไม่มีเหมือนคำว่า "นกคาบมาอีกาคาบหนี"

     ถึงจะมีทรัพย์อยู่บ้าง แต่ก็จะถูกคนมาลักมาปล้นหรือเกิดความฉิบหายไปด้วยเหตุอย่างใดอย่างหนึ่ง นี่ก็คือผลของกรรมในการลักเอาสิ่งของของคนอื่นมาเป็นของตน

ขอบคุณที่มา : จากหนังสือ ศีล ๕ ขออนุโมทนาสาธุกาลเป็นอย่างสูง