เห็นแร้งกานกตระกรุมรุมบุรุษ     แย่งยื้อยุดกายยาพาบินหาย

จิกกินร่างกลางหาวปวดร้าวกาย     นัยน์ตาลายร้องครางกลางอัมพร

     เพียงพริบตาสิ้นเนื้อเหลือกระดูก     มิวายถูกปักษาจิกหาหนอน

หล่นลงมาหมากัดฟัดกระดอน     ใจรอนรอนร้าวรานปานเป็นลม

     บาปฆ่าสัตว์สี่ขาน่าอนาถ     ไม่หวั่นหวาดเวรกรรมทำไว้ถม

ส่ำเสือสิงห์ลิงค่างช้างโคนม     วัวควายล้มแล่เนื้อเพื่อเลี้ยงตน

     วัวควายช่วยทวยชนพ้นอดอยาก     ทนลำบากไถนามาทุกหน

งานหนักเอาเบาสู้รู้อดทน     ยังถูกคนเข่นฆ่าปราศปรานี

     เห็นชายหนึ่งน่ากลัวตัวเป็นผื่น     ขนเป็นปืนเปลือยร่างพองอย่างผี

ปากกระบอกยอกย้อนรอนชีวี     หันหาที่กายตัวเร่งรัวยิง

     ปากจมูกตาหูเป็นรูเหวอะ     เลือดไหลเลอะร้องครางอย่างผีสิง

ถูกกระสุนพรุนทั่วน่ากลัวจริง     นั่งลงพิงกำแพงแรงไม่มี

     บาปยิงนกตกปลาฆ่าคนอื่น     พวกมือปืนรับจ้างฆ่าล้างหนี้

ยิงนกวัดสัตว์สงวนล้วนราคี     วายชีวีรับกรรมทนลำเค็ญ

     ชายหนึ่งขนเป็นดาบเลือดอาบร่าง     เชือดเฉือนคางขาแขนทุกข์แสนเข็ญ

ทนเจ็บปวดรวดร้าวทุกเช้าเย็น     เนื้อหนังเป็นแผลเปื่อยเรื่อยลงมา

     ร้องโหยหวนครวญคร่ำน้ำตาร่วง     นั่งโงกง่วงเงียบเหงาเนาในป่า

ลิ้นเลียแผลแก้คันจนปัญญา     ฝูงแร้งกาจิกกินโบยบินไกล

     ชาติก่อนฆ่าหมูขายคนใจบาป     ขนเป็นดาบเชือดเฉือนเลือดหลั่งไหล

นึกถึงเจ็กเง็กจูหดหู่ใจ     เพราะชอบไปฆ่าหมูอยู่ทุกวัน

     หากเขาได้มาเห็นเช่นที่พบ     คงหลีกหลบเลิกทำกรรมมหันต์

งดฆ่าสัตว์ตัดชีวิตนิจนิรันดร์     เกรงโทษทัณฑ์ติดตามยามวางวาย

โดย พระมหากวีวรรณ  วงษ์ประเสริฐ

ขอบคุณที่มา : จากหนังสือ ศีล ๕