ปราสาทบันทายฉมาร์ (วิหารเล็กๆ )อยู่ห่างออกไปจากเส้นทางหลักที่เราจะมุ่งสู่จังหวัดเสียมเรียบทางรถยนต์  โดยห่างจาก อำเภอศรีโสภณ 6.5 กม.แถมทางยังเป็นลูกรังด้วย ดังนั้น ปราสาทนี้จะต้องมีความน่าสนใจที่พวกเราจะต้องเข้าไปสัมผัสให้ถึงที่ให้ได้

แค่ปากทางเข้าก็ทำให้เราตื่นตะลึง ภาพจำหลักหินลอยครึ่งตัวของอสูร ข้างหนึ่ง และเทวดาอีกข้างหนึ่ง และซากกำแพงเก่าๆ อยู่ไกลๆ 

หินรูปเทวดา มาหลบมุมอยู่ในเงาไม้ ร่มสบาย ตามประสาฝ่ายเทวดา

ทับหลังประตูทางเข้าที่งดงามมาก แม้จะอยู่ในสภาพทรุดโทรม เนื่องจากที่นี่ยังไม่ได้บูรณะ แต่กำลังอยู่ในช่วงบูรณะอยู่ค่ะ

การที่ยังไม่ได้บูรณะ ก็สวยงามไปอีกแบบน่ะค่ะ

เข้าสู่ด้านในตัวปราสาทกันก่อนค่ะ 

แต่ละยอดของปราสาทยังคงปรากฏในเห็นใบหน้าของพระพุทธเจ้าอวโลกิเตศวร ที่หันหน้าไปทุกทิศทาง เพราะปราสาทหลังนี้ สร้างในยุคพระเจ้าชัยวรมันที่ 7 (ยุคเดียวกับปราสาทนครธม) ที่คาดว่าเป็นการสร้างให้บุตรชาย คือ เจ้าชายศรีนทรกุมาร  เมื่อครั้งมีชัยในการทำศึก

จึงมีภาพเจ้าชายรบกับภรตะราหู  เอาหินทุบที่ดั้งจมูกจนเสียชีวิตค่ะ  ขุนศึกทั้งสี่คนที่เสียชีวิตในศึกนี้ ก็ได้นำมาฝังไว้ที่นี่ด้วยค่ะ

เราเดินเที่ยวชมปราสาทแบบปีนป่ายพอควร  ย่ำไปตามยอดปราสาทที่ถล่มมากองถมกันจนไม่เห็นเป็นรูปร่าง

แต่เราก็ยังคงพอมองเห็นความยิ่งใหญ่ของอดีตได้ จากกองหินที่ทับถมกัน

ปราสาทที่ซ่อนตัวอยู่ในไพรพง  รอคอยผู้มาซึบซับอารยธรรมแห่งอดีต ที่จารึกไว้ ผ่านฝีมือช่างอย่างปราณีต

ในยุคนี้ เขมรมีการนับถือ พุทธศาสนาแทนฮืนดู แล้วค่ะ

ภาพพระพุทธเจ้า แสดงอยู่หน้าประตู ทั้งสองด้านของผนังทางเดิน  แต่บางส่วนก็ผังไปแล้วอย่างน่าเสียดาย

มีภาพแสดงการรบตลอดแนวยาวของกำแพง และพังลงเป็นช่วงๆ  แต่ลวดลายยังคงงดงามมากค่ะ  แม้ผ่านกาลเวลามายาวนาน

จะเห็นว่ามีภาพสลักอยู่โดยรอบกำแพงทางเดิน  คล้ายใน นครวัด และ นครธม

ด้านนอกกำแพง

หากดูที่ตั้ง แผนที่การเดินทางในอดีตของพระเจ้าชัยวรมันที่ 7(เส้นทางสายราชมรรคา ) ก็จะเห็นได้ว่า ปราสาทบันทายฉมาร์แห่งนี้ก็อยู่เอียงๆ นอกเส้นทางไปด้วยค่ะ  น่าแปลกน่ะค่ะ  ว่าทำไมจึงต้องมาสร้างตรงนี้  หรืออาจจะเป็นจุดที่มีการชนะในการศึก  เดาเอาเองน่ะค่ะ  ก็เลยให้ชื่อเรื่องว่า ปราสาทนอกเส้นทาง  เพราะดูเหมือนจะอยู่เบนออกไป ทั้ง อดีต และปัจจุบันเลยค่ะ

ดูรายละเอียดเพิ่มเติมในห้อง อ.ศุภศรุต ค่ะ ภาพแผนที่นี่ก็จิ๊กมาจาก อาจารย์ค่ะ

http://www.oknation.net/blog/voranai/2007/11/08/entry-1