กลับมารับงาน ได้สองสามวัน ก็มีเรื่องให้ตื่นเต้นอีก แล้ว เมื่อคืน มีน้องผู้หญิง สามคน ออกไปกับลูกค้า ตั้งแต่เที่ยงคืน  เกือบตีสาม ยังไม่กลับมาตอกบัตร  มาม่าติดต่อก็ไม่ได้ สร้างความกังวลให้กับทุกคนยิ่งนัก ผมเองก็โทรหาจนอ่อนใจ สอบถามได้ความว่าลูกค้า มาเที่ยวสองสามครั้งแล้ว วันนี้ไม่นั่ง ออกไปอย่างเดียว ผมไม่วางใจ บอกเด็กรับรถให้อยู่ก่อนและคนขับรถคนหนึ่ง คนอื่นๆ กลับเกือบหมดแล้วเหลือแค่แคชเชียร์ กับมาม่า  ผู้หญิงทั้งนั้น ผมใจไม่ดี ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ ดังขึ้น  น้องแนนนั่น เอง 1 ใน สามของพนักงาน เธออยู่ในห้องน้ำ มีเสียงเคาะประตูดัง โครม ๆ เธอบอกใช้ซิมอีกอัน โทรมา  "ป๋า มาช่วยพวกหนูด้วย มันมีผู้ชาย 10 คน จะรุมโทรมพวกหนู "เสียงเธอสั่นกลัว

ผมตกใจแต่มีสติ ถามชื่อหมู่บ้าน และอะไรที่พอจำได้ เธอพูดเสียงเบาๆ มีเสียงสะอื้นไห้ด้วยความกลัว เสียงทุบประตูดังขึ้นอีก ผมไม่รอช้า รีบ สั่งคนรถและพนักงาน ขึ้นทันที น้องเอาไม้หน้าสาม กับ มีดดาบขึ้นมาด้วย ผมไปเปิดลิ้นชัก หยิบปืนลม ขึ้นมา ใส่เอวไว้ ถอดสูท ใส่แจ๊คเก๊ตแทน ระหว่างทางผมโทรหาตำรวจทุกคนที่รู้จัก แต่เวลานี้ ตีสามแล้ว

ไม่มีใครรับสาย ผมโทรหา 191 รออยู่นานไม่มีใครรับ ผมกดเบอร์ทิ้ง ถามเบอร์ จาก 1133 เป็นเบอร์ อพปร. เชียงใหม่แจ้งว่าเกิดอุบัติเหตุ ในหมู่บ้านจัดสรรนี้ เรียกตำรวจให้ด้วยมีคู่กรณี ด้วย ผมเหงื่อซึมมือ น้องและคนขับรถ สังเกตุอาการตื่นเต้น จนเห็นได้ชัด ผมทุบมือไปมา ภาวนา ให้เด็ก อย่าเป็นอะไร เลย พรุ่งนี้วันมาฆบูชา อยากไปทำบุญใจผมเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ รถเลี้ยวเข้าหมู่บ้าน ผมลงไปถามทางเข้า ซอย ยามสองคนกวนประสาท ด้วยการถามหาบัตร รูดเข้าหมู่บ้านผมบอกแลกบัตรก็ได้ยามบอกดึกแล้วเข้าไม่ได้ ผมบอกผมจะมาช่วยเด็ก ช่วยเปิดไม้กั้นและบอกทางด้วยครับ  เด็ก อาจโดนข่มขืน  ยามบอกเข้าไม่ได้ ครับ ไม่มีการด์เข้าไม่ได้ ผมหมดความอดทน ชักปืนลมออกมา จิ้มไปที่คนแรก " มึงจะเปิดดี ๆไหม "  ยามคนที่สองวิ่งหนีกระเจิงเมื่อเห็นปืน คนแรก ยกมือไหว้สั่นงกๆๆรีบเปิดและบอกทางให้ ผมหันไปกำชับ " โทรไปแจ้ความด้วย เร็ว ๆ  นะ ผมรีบขึ้นรถบอกทาง ไปซอย 14 บ้านสุดท้าย มีรถจอดอยู่หลายคัน ไฟเปิดสว่างเต็มที่ ผมกำมือแน่น....แน่นขึ้นอีก