บ้านฉันอยู่ตรงรอยต่อนั่นคือถูกขนาบด้วยนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด  กับนิคมเอเชีย    ไม่ต้องแวะมาหรอกนะ(สุนัขหลายตัว  ดุมาก)

    ฉันเป็นคนพื้นที่   อยู่มาตั้งแต่เกิด   จึงรู้ดีว่าปีนี้ร้อนกว่าปีไหน   และคงไม่มีแห่งหนตำบลไหนร้อนไปกว่าที่นี่   โดยเฉพาะอย่างยิ่งยามกลางวัน  แดดขาววาว  เจิดจ้าทว่าอำมหิต   ราวจะเผาหัวให้ระเบิด   ราวเลือดในกายจะเดือด   ราวตับจะแตก (ดูเหมือนฉันจะอาการหนักมากนะ)

    แต่เจอใครต่างพูดเหมือนใจเดียวกัน

   "ทำไม  มันร้อนอะไรอย่างนี้"

   นั่นสิ- ทำไม ? ?

   ฉนั้น   แน่ใจได้ว่า   วันไหล- สงกรานต์ที่จะถึงนี้   คนแถวบ้านฉันคงสาดนำกันสนุกสนานเมามันส์กว่าปีไหนๆ

อาจจะถึงกับเกิดวิกฤตินำรอบใหม่    มาบตาพุดนั้นเคยขาดแคลนนำมาแล้ว   ยามนั้นมีการทำฝนเทียม    กล่าวกันว่าเพราะไอร้อนจากปล่องควันโรงงานอุตสาหกรรมซึ่งมีจำนวนมากมาย    ฝนเลยไปตกโน่น- จันทบุรี   อันเป็นจังหวัดใกล้เคียง

    หากทำฝนเทียมตอนนี้   ฉันว่าคงไปตกถึงตราด   ไม่ก็เลยไปถึงเขมร

   ท่ามกลางอากาศร้อนจัด  2 วันมาแล้วฉันได้ยินเสียงฟ้าคำรามครืนๆเหมือนขู่   ชวนให้ฉันฝันถึงพายุฤดูร้อน   ฉันอยากให้พายุฤดูร้อนกระหนำแถวบ้านฉันบ้าง

    เอาแบบหลบหลีก  หลีกเลี่ยงบ้านเรือนประชาชน    เฉพาะเจาะจงพุ่งตรงเข้าใส่โรงงานอุตสาหกรรมแบบเต็มๆ   ราบเป็นแถวๆ   คงสะใจพิลึก   คงหัวเราะไปนาน  

     คนแถวบ้านฉันยามอยากให้ฝันเป็นจริงเช่นขอหวยเขาพากันไปศาลหลวงเตีย   หลวงเตี่ยโปรดข้าวหลาม  นำแดง   บ้างครั้งถึงกับมีคนแก้บนด้วยหนังกลางแปลง   จึงเชื่อว่าท่านคลายทุกข์ให้ได้เสมอ

    ศาลหลวงเตี่ยนี้ตั้งอยู่คนละฝั่งถนนกับบริษัทกำจัดกาก   อันขยะอุตสาหกรรมนั้นกลิ่นมันสุดแสบ   ทั้งสามารถไชชอนรูจมูก  ล่วงลงลำคอได้

    ฉันว่าหลวงเตี่ยประทับอยู่ใกล้ๆ  คงจะชินเสียแล้ว

    เรื่องร้อนเจียนบ้า   แบบบ้าก็บ้าวะ ก็คงเป็นเรื่องตัวใครตัวมัน   ต่อให้ฉันถวายข้าวหลาม   นำแดง   และแถมด้วยชุดนี้เลย(แสดงแบบโดยเด็กในบ้าน-ฮิ)