พิมพ์หน้านี้
|
รูปสีนำของแวนโก๊ะนั้นจัดเป็นประเภทรูปหาชมยาก อย่างรูปนี้แฟนแวนโก๊ะบางท่านก็อาจยังไม่เคยเห็น ภาพนี้มองหาลายเซ็นต์ว่าแอบๆอยู่ตรงไหนก็ไม่เจอ หากไม่อยู่ในหนังสือชีวประวัติของแวนโก๊ะก็ไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็ต้องเชื่อแล้วล่ะ แม้บุคลิกของภาพจะดูแปลกตา ทว่า..ก็ไม่เชิง มองไปมองมาภาพที่เหมือนฝนเพิ่งหาย หิมะเพิ่งละลาย เจิ่งๆนองๆนี้ช่างแสนเหงา ความเหงานั้นดูเหมือนดำรงอยู่กับภาพเขียนของแวนโก๊ะอย่างปฏิเสธไม่ได้ ยิ่งเหงา ดูยิ่งงาม คนในภาพที่หิ้วถังอะไรอยู่นั่นดูเหงาน่าดู ดูอะไรมันโล่งๆ ดูมันเงียบเชียบ ดูเหมือนเดินบนถนนชีวิตเพียงลำพัง
ส่วนภาพนี้เป็นสีนำของแวนกร๊วก ซึ่งจะทะลึ่งเอาไปเปรียบกับสีนำของแวนโก๊ะย่อมไม่ได้เป็นอันขาด ภาพนี้กร๊วกเขียนไว้นานแล้วล่ะ กร๊วกเขียนรูปทิ้งๆขว้างๆไว้ไหนต่อไหน และมันก็ดูลืมๆ เมื่อบังเอิญเจอ มันก็มองๆ แล้วรำลึกขึ้นได้ว่ามันเขียนรูปนี้ในวันที่เหงาแสนเหงา......เขียนด้วยสีนำแบบตลับราคาถูกๆ เหอะ...นอกจากจะเหงาแสนเหงา ยังจนแสนจนอีก กร๊วกมันคล้ายโก๊ะอยู่นิดๆก็ตรงนี้แหละ ตรงที่กร๊วกก็จ๊นจนและเหงาชิบ- - -
|
| << | เมษายน 2008 | >> | ||||
| อา | จ | อ | พ | พฤ | ศ | ส |
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |||