ในขณะที่บรรยากาศภายในสังคมกำลังคุกรุ่นรุ่มร้อนไปด้วยไฟทางการเมืองภาครัฐ และภาคประชาชนที่กำลังเปิดเปลือยให้เห็นธาตุแท้ของนักอำนาจนิยม ที่ใช้ระบอบประชาธิปไตยเป็นโล่ปกปิดใบหน้าอันชั่วร้าย และการแสวงหาผลประโยชน์ จะมีใครเล่ารู้ว่าคนหนุ่มสาวคนรุ่นใหม่อีกกลุ่มหนึ่งจำนวนกว่า 20 ชีวิต ได้นัดมารวมตัวกันใต้สะพานพระรามแปดริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาฝั่งธนบุรีในยามย่ำค่ำ จนที่แห่งนี้ได้เกิดเป็นแหล่งมั่วสุมทางปัญญาขนาดย่อม

พวกเขาได้แลกเปลี่ยนความคิดเห็นอย่างเป็นกันเองต่อปรากฏการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น ตามด้วยการเสวนาเรื่องวรรณกรรมอย่างออกรส โดยมีหนังสือรวมบทกวีและเรื่องสั้นผลงานของตัวเองทั้งทำมือและพิมพ์จากสำนักพิมพ์หลายเล่มนำออกมาวางตรงกลางวง ดูเหมือนทุกคนต่างรู้สึกว่าตัวเองกำลังเป็นเด็กที่กำลังขี่ม้าก้านกล้วย วิ่งควบตามหลังหัวขบวนเครื่องจักรวงการหนังสือไทยและโลกปัจจุบัน ด้วยความเชื่อว่าพลังแห่งงานศิลปะวรรณกรรมคือความงดงามที่ยังมีชีวิตอยู่

ภาพประทับใจนี้ได้มีขึ้นในค่ำคืนของวันที่ 4 กรกฎาคม 2551 รวมพลคนเขียนฝัน อาทิเช่น มัคคุเทศก์ทางวิญญาณ, กฤตศิลป์ ศักดิ์ศิริ, รุ่งฤทธิ์ ทรงคัชชะ, แก้มหอม, ซะการีย์ยา อมาตยา, กอนกูย, ปิยชาติ จองทอง, ซูปเปอร์เก๊ก, ต้น บัวดิน, ณัศกาญจน์ พันจันทร์, กฤษณพล ศรีบูรพา, ดอกแดด, จรูญ แท่นศิลา, สานิตย์ สีนาค, อาณัติ แสนโท, พันธุ์ปกรณ์ พงศารม, วิทยากร โสวัตร, วัชรพงศ์ บุญธรรม, ทิดคำเมอรอน, ไชยา ไกด์หนุ่ม, บุญนา ตรีวิเศษ, ธาร ธรรมโฆษณ์ และยังมี ลุงเสฯ (เสรี ทัศนศิลป์) หรือ เคี่ยว โคมคำ จากคอลัมน์กวีทรรศน์เนชั่นสุดสัปดาห์ ผู้คลุกคลีสัญจรอยู่ในแวดวงกวีไทยเสมอมา ได้มาร่วมจุดประกายไฟฝัน เป็นกำลังใจแก่น้องๆ หลานๆ อย่างน่าชื่นใจยิ่ง

ท่ามยุคสมัยที่วรรณกรรมไทยอ่อนละเหี่ยเปลี้ยล้า มีพื้นที่ในการนำเสนอน้อยนิดอย่างน่าใจหาย ยุคผู้เสพหนังสือให้ความสนใจหน้าอ่านลายเซ็น ดูชะตาราศี กระทั่งหน้าพระเครื่องวัตถุบังพุทธธรรม และเรื่องราวเริงรมย์ชมภาพดารามากกว่าสนใจข้อเขียนงานทางวรรณกรรม นับเป็นเรื่องที่น่ายินดีหรือประหลาดใจก็สุดแท้ ที่ยังหลงเหลือคนหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งผู้จากบ้านเกิดถึงเมืองนอนในหลายภาคมาร่วมกันทำกิจกรรมเช่นนี้

มัคคุเทศก์ทางวิญญาณ กวีไกด์หนุ่มชาวชัยภูมิผู้เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงจัดกิจกรรมครั้งนี้ ได้กล่าวเปิดงานว่า การนัดพบคนเขียนฝันครั้งนี้ไม่คาดหวังอะไรไว้มากนัก เพียงเป็นการอยากให้เพื่อนๆ ได้มาพบกันเพื่อดื่มกินแลกเปลี่ยนอย่างสร้างสรรค์ในกลุ่มคนรุ่นใหม่ ในบ้านเมืองเรามีชมรมต่างๆ เกิดขึ้นมากมาย ชมรมคนรักไก่ชนก็ไปร่วมกันชนไก่ ชมรมคนรักต้นไม้ก็ไปรวมตัวกันพูดถึงการปลูกต้นไม้ และอีกหลายชมรมเขาต่างมีเวบไซต์เพื่อการพัฒนาเรียนรู้ในกลุ่มตน ดังนั้นพวกเราคนรักคิดเขียนฝันจึงควรมีการพบปะพูดคุยแนวทางสร้างสรรค์ร่วมกันบ้าง จึงอยากให้เพื่อนๆ ได้แสดงความคิดเห็นแบบเป็นกันเองซึ่งไม่มีพิธีรีตองอะไร

บรรยากาศการนัดพบกันของพวกเขา ได้พูดคุยสังสรรค์แบ่งปันไฟความคิดแก่กันและกันอย่างอบอุ่น และถือโอกาสครั้งนี้แนะนำหนังสือรวมกวีนิพนธ์ทำมือสองเล่มคือ ค่ำคืนที่โลกยังโศกเศร้า ของ กอนกูย กวีลูกหลานเชื้อสายกูยตำนานคนคล้องช้างแห่งที่ราบสูง กับกวีนิพนธ์อีกเล่ม จากบ้านเกิดถึงเมืองนอน ของกวีหนุ่ม สานิตย์ สีนาค หัวหน้าขบวนกลุ่มโดยสารวรรณกรรมจากศูนย์สันสกฤตศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร และยังมีรวมเรื่องสั้นอีกสองเล่มคือ หลังบานประตูของครอบครัวชำรุด โดย แก้มหอม ครูหนุ่มไฟแรงแห่งล้านนา และ คนใต้ฝุ่น ของ รุ่งฤทธิ์ ทรงคัชชะ หนุ่มพิจิตเมืองชาลาวัน

การพูดคุยเป็นไปอย่างกันเอง แต่เจือด้วยสารัตถะทางวรรณกรรมเข้มข้นขึ้นไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นประเด็นความคิดเกี่ยวกับแง่มุมการเขียน และกลวิธีการนำเสนอและยังได้ร่วมกันตั้งข้อสังเกตต่อรูปลักษณ์งานร่วมสมัย และความเป็นสากลของเนื้องานว่ามีที่อยู่ที่ยืนอย่างไร และอะไรคือทิศทางที่คนรุ่นใหม่จะก้าวผ่านไปข้างหน้า โดยมี ลุงเสฯ หรือ เสรี ทัศนศิลป์ เป็นผู้บรรยายชี้ประเด็นทางความคิดทั้งเก่าใหม่ของคนแต่ละรุ่นที่มีความต่างทางแรงบันดาลใจในการสร้างงาน ทำให้มองเห็นภาพเชิงเปรียบเทียบบนรอยต่อยุคสมัยที่แตกต่าง คอยเสริมในส่วนที่เห็นว่าควรต่อเติมให้สมบูรณ์เป็นประโยชน์ยิ่งขึ้น

จากนั้นเขาเพิ่มเติมอีกด้วยว่า งานวรรณกรรมที่ดีควรเป็นงานที่ความสำนึกในสภาพชีวิต สังคม และการเมือง ที่ต้องมีควบคู่ขนานกันไปพร้อมกับความมีวรรณศิลป์ด้วย สังเกตพบว่ากวีรุ่นใหม่บางคนได้ผ่านด่านด้านภาษาหรือเป็นนายของภาษาได้ในระดับหนึ่ง ยังคงสนุกกับการ 'เล่นคำ' สวยๆ อ่านเพลินพริ้งไพเราะ กลับละเลยต่อการ 'เล่นความ' ซึ่งหมายถึงปมปัญหาต่างๆ ที่มีอยู่มากมายในแผ่นดินเพื่อผสมผสานลงไปเพื่อให้ภาษามันมีชีวิตเลือดเนื้อ เพื่อก่อเกิดแรงสะเทือนใจต่อผู้เสพให้ได้รับการยอมรับ

บทกวี คือ ดนตรีของดอกไม้ที่ต้องมีทั้งความงดงามและความหอมชื่น จังหวะของเสียงก็สำคัญ ต้องมีระบบเหมือนกับหยดน้ำที่ตกลงมาจากที่สูง ใสงามมีท่วงทำนองของธรรมชาติโดยตัวมันเอง ควรใช้คำให้ถูกที่ถูกตำแหน่งที่เหมาะสมที่มันควรจะเป็นตามความหนักเบาของเรื่องราวที่นำเสนอออกไป  

ลุงเสฯ บอกต่ออีกว่าในฐานะเป็นคนคัดสรรบทกวีลงตีพิมพ์ในคอลัมน์กวีทรรศน์เนชั่นสุดสัปดาห์ ได้เคยใช้ความพยายามอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีกกับงานที่เล่นกับคำแต่ความขาดหายที่ว่านี้ ก็ไม่รู้ว่ากวีต้องการสื่ออะไรต่อผู้อ่านเพราะจับเอาระบบทางความคิดไม่ได้ อันนี้จึงเรียกได้ว่ามันเป็นเพียงงานแบบ 'วรรณวิจิตร' ที่อาจไม่ใช่งานวรรณกรรมที่ดี จึงน่าเสียดายกับความสามารถทางภาษาศาสตร์อันงดงามวิจิตรมีศิลปะ ที่มันได้กลายเป็นศิลปะที่เปล่าประโยชน์ไป เพราะสื่อสารต่อผู้อ่านไม่แจ่มชัด

ส่วน กฤตศิลป์ ศักดิ์ศิริ คอลัมนิสต์สาวสวยจากนิตยสาร Vote และเครือข่ายนักเขียนแห่งประเทศไทย และก็เป็นนักเขียนเรื่องสั้นคนรุ่นใหม่อีกคนหนึ่ง เธอถ่อมตนว่าเป็นแค่เพียงนักรักอ่าน ก็หยิบๆ เอาเรื่องแต่ละเรื่องที่เด่นๆ ในรวมเล่มทั้งของ 'แก้มหอม' และ 'รุ่งฤทธิ์ ทรงคัชชะ' ออกมาตีแผ่ถึงเบื้องลึกของแรงขับเคลื่อนทางภายในได้อย่างน่าน่าสนใจทีเดียว ตบท้ายด้วยการผลัดเปลี่ยนกันยืนอ่านบทกวีในท่ามกลางแวดล้อมผู้คนมากมายที่มาปูเสื่อดื่มกินพักผ่อนหย่อนใจริมฝั่งสายน้ำ ที่มีเรือใหญ่ท่องเที่ยวประดับประดาด้วยไฟหลากสีล่องผ่านลำแล้วลำเล่า บวกกับแสงไฟงามระยับของภัตตาคารร้านรวงริมฝั่งอีกฟากของเกาะรัตนโกสินทร์เป็นฉากให้ไปโดยอัตโนมัติ 

สี่ทุ่มตรง อ่านบทกวียังไม่ครบคน เสียงเป่านกหวีดเจ้าหน้าที่ดูแลสวนสาธารณะมาขับไล่เพราะหมดเวลา จึงเคลื่อนขบวนขึ้นไปอ่านบทกวีอยู่บนสะพานสูงสง่าท่ามกลางแสงไฟสว่างไสวผสมกับเสียงไวโอลีนโดยฝีมือของ 'ต้น บัวดิน' อาจารย์หนุ่มสอนดนตรีจากมหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี ลมเย็นโชยผ่านสายน้ำเจ้าพระยายามค่ำคืน การอ่านบทกวี การแลกเปลี่ยนอรรถรสเชิงวรรณศิลป์กลวิธีลีลาเสียงแก่กันและกัน ได้สร้างความรื่นรมย์สำหรับคนปรารถนาอาหารไปหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณยิ่งนัก

นักเขียนหนุ่ม-สาว อ่านบทกวีชมดาว บนสะพานพระราม ๘ เป็นกิจกรรมการพบปะของคนรุ่นใหม่ที่เดินอยู่บนสะพานฝันอันเดียวกัน แม้บรรณพิภพพื้นที่แสดงออกจะย่อขนาดแคบเล็กลงไปเรื่อยๆ แต่จิตวิญญาณของพวกเขาคนเล็กๆ เหล่านี้ กลับไม่ย่อยอมจำนนที่จะให้จินตนาการของตัวเองถูกคุมขังลงไปในกรงของความว่างเปล่าแห่งกาลเวลา

ที่นี่... กรุงเทพมหานคร ในอดีตครรภ์เมืองหลวงแห่งนี้เคยให้กำเนิดนักคิดนักเขียนอย่าง กลุ่มหนุ่มเหน้าสาวสวย กลุ่มพระจันทร์เสี้ยว กลุ่มหน้าพระลาน ฯลฯ โดยมีเหตุการณ์ทางบ้านเมืองเป็นตัวพ่นเชื้อสเปิร์มเข้าใส่

เป็นไปได้ไหม และสักเพียงไรในปัจจุบัน ครรภ์เมืองกรุงที่นี่จะป่องอีกครั้ง? ๐

....................................

ภาพ : วัฒนชัย แจ้งไพร, ทิดคำเมอรอน

เรื่อง : ธารา ศรีอนุรักษ์