ฉันนั่งอยู่ในเครื่องบิน รอเวลาที่จะได้กลับสู่มาตุภูมิหลังจากไปทำงานที่ประเทศสิงคโปร์สามวัน ฉันต้องนั่งเฉยๆอยู่อย่างนั้นสองชั่วโมง หนังสือพิมพ์ก็อ่านแล้ว ขนมก็กินแล้ว เพลงก็ฟังแล้ว แต่ฉันเพิ่งมาได้แค่ครึ่งทาง ฉันไม่มีอะไรจะทำแล้ว  โชคดีที่ฉันนั่งติดหน้าต่าง ฉันจึงยังเหลืออีกสิ่งหนึ่งที่ให้ทำ  ฉันมองออกไปนอกหน้าต่าง มองก้อนเมฆที่เครื่องบินบินผ่านไปเรื่อยๆ แล้วจินตนาการฉันก็บรรเจิด ฉันได้พบความเป็นไปของท้องฟ้า

แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องเป็นดวง ช่องว่างระหว่างเมฆครึ่งวงกลมเสมือนเปิดทางเชิญชวนให้ฉันเดินเข้าไปสัมผัสสิ่งที่อยู่ข้างหน้า

พระอาทิตย์ยังคงส่องสว่างชวนให้พื้นหมอกสีขาวดูเสมือนลานกว้างให้เดินเข้าไปสัมผัสสิ่งที่ภายในก้อนเมฆข้างหลัง

หลังความสว่างสดใส ก็พบกับความดำทะมึน ท้องฟ้าไม่ได้สดใสอีกแล้ว แต่ความมืดมนก็ไม่ได้ปกคลุมเราตลอดไป หลังจากผ่านความมืดมน ฉันก็ได้พบปากทางแห่งความสว่างอีกครั้งพร้อมกับแสงสีทองที่รออยู่เบื้องหน้า

ถึงแม้จะยังมีเมฆสีดำอยู่เบื้องบนและเบื้องหน้าอยู่บ้าง แต่ฉันก็มองเห็นแสงสีทองสวยงามแล้ว และแสงนั่นทำให้ฉันมีความสุขอีกครั้งเพราะฉันมีความหวังแล้วว่าจะได้เจอแสงสว่างสดใสอีกครั้ง

ความมืดมนค่อยๆหายไป แสงสีทองและความสว่างเริ่มมีมากขึ้นอีกครั้ง

ฉันมีความสุขมาก เวลาผ่านไปอีกหน่อยแล้ว ฉันนั่งมองรูปที่ตัวเองถ่ายด้วยกล้องดิจิตอลพร้องยิ้มให้กับตัวเอง ฉันเดาว่าเครื่องบินคงกำลังเข้าสู่น่านฟ้าไทยแล้ว อีกไม่นานฉันก็จะได้กลับถึงมาตุภูมิแล้ว และฉันก็คงจะมองท้องฟ้าจากบนพื้นดินบ่อยขึ้นนอกจากจอคอมพิวเตอร์ เอกสารกองโต และผู้คนมากมาย