ในที่สุดขบวนการต้านเผด็จการทหาร ก็มีการปรับขบวนอีกครั้งภายในธงผืนใหม่ แนวร่วมประชาชนต้านรัฐประหาร (นปตร.) ซึ่งประกาศเจตนารมณ์ที่หอประชุมศรีบูรพา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อวันที่ 18 พฤษภาคม ที่ผ่านมา โดยการนำของ น.พ.เหวง โตจิราการ ประธานสมาพันธ์ประชาธิปไตย และ จรัล ดิษฐาอภิชัย กรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติ รับบทเป็นที่ปรึกษาใหญ่

 นปตร. ประกอบด้วย 22 องค์กร ได้แก่ กลุ่มคนวันเสาร์ไม่เอาเผด็จการ, กลุ่มเพื่อนรัฐธรรมนูญ 2540, กลุ่มคนจนเมืองรักประชาธิปไตย, สมาพันธ์ประชาธิปไตย, พันธมิตรสหภาพแรงงานประชาธิปไตย, สมาพันธ์คนรักประชาธิปไตย, นิตยสารสยามปริทัศน์, พรรคแนวร่วมภาคประชาชน, สหพันธ์นิสิตนักศึกษาแห่งประเทศไทย (สนนท.), เครือข่ายรามคำแหงรักประชาธิปไตย, สหพันธ์แรงงานอาหารและเครื่องดื่ม, กลุ่มพลเมืองภิวัฒน์, กลุ่มกรรมกรปฏิรูป, ชมรมคนรักอุดร, มูลนิธิวีรชนประชาธิปไตย, สมาพันธ์แนวร่วมประชาธิปไตยอีสาน, สหพันธ์แรงงานอุตสาหกรรมสิ่งทอตัดเย็บเสื้อผ้า, กลุ่มประชาธิปไตยไม่ใช่แค่กิ๊ก (กปก.), กลุ่มพลังหนุ่มสาวเพื่อประชาธิปไตย, โครงการรณรงค์เพื่อแรงงานไทย, สหพันธ์แรงงานกระดาษ และแนวร่วมประชาชนแห่งประเทศไทย

 แถลงการณ์ของกลุ่มแนวร่วมประชาชนฯ ระบุความเป็นมาของกลุ่มว่า "..ประชาชนกลุ่มต่างๆ ได้ต่อสู้คัดค้านการต้านรัฐประหาร คปค. หรือ คมช. ในทันที และขยายตัวก้าวหน้ามาเป็นลำดับ จนประชาชนจำนวนหนึ่งสามารถก่อรูปการต่อสู้มาเป็น '12 องค์กรต้านรัฐประหาร' นอกจากนี้ประชาชนทั่วประเทศ รวมทั้งในต่างประเทศ ก็ได้ต่อสู้อย่างไม่ลดละเช่นกัน 12 องค์กรต้านรัฐประหารก็ขยายตัวมากขึ้นทุกที (ต่อมาเป็น 18 องค์กร) จึงมีความจำเป็นที่จะต้องก่อรูปองค์กรต่อสู้รัฐประหารของประชาชนในรูปแบบที่กว้างขวาง รวบรวมทุกภาคส่วนเข้ามาได้อย่างไม่มีขอบเขต โดยมีเป้าหมายและภารกิจที่เข้มคมชัดแจ้ง 18 องค์กรต้านรัฐประหารเดิม จึงขอรับมอบคบเพลิงแห่งการต่อสู้เมื่อพฤษภา 35 สิบห้าปีที่แล้วมา และขอประกาศการสถาปนาแนวร่วมประชาชนต้านรัฐประหาร (นปตร.) โดยจะไม่จำกัดองค์กรเพียงสิบแปดเท่าที่มีอยู่ แต่จะขอเชิญและนับรวมเอาทุกองค์กรทุกหมู่เหล่าทุกภาคส่วนที่ต้านรัฐประหาร เป็นส่วนหนึ่งของ นปตร. ทั้งสิ้น.."

 น่าสนใจว่า ประกาศก่อตั้งกลุ่ม นปตร. ซึ่งมียุทธศาสตร์สำคัญ คือ 'คว่ำ ล้ม โค่น' หมายถึง คว่ำรัฐธรรมนูญ 2550 เอารัฐธรรมนูญ 2540 คืนมา, ล้มคณะมนตรีความมั่นคงแห่งชาติ และโค่น พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ ประธานองคมนตรี ซึ่งกลุ่มดังกล่าว ระบุว่า เป็นสัญลักษณ์แห่งระบอบอำมาตยาธิปไตยนั้น ถือเป็นการปรับขบวนองคาพยพของกลุ่มเครือข่ายต้านรัฐประหารมาก่อนหน้านี้
 ถ้านับย้อนหลังจากการเกิดการเปลี่ยนแปลงทางการเมือง เมื่อวันที่ 19 กันยายน 2549 กลุ่มที่เกิดขึ้นมาคัดค้านนายทหารผู้ยึดอำนาจรัฐบาล พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร นั่นคือ กลุ่ม 19 กันยาต้านรัฐประหาร และเคลื่อนไหวตามมาอีกหลายกลุ่ม

 ในเบื้องต้นการเคลื่อนไหวของกลุ่มนี้จะดำเนินไปด้วยความระมัดระวัง และประกาศตัวเป็น 'พลังประชาธิปไตยบริสุทธิ์' เนื่องจากในช่วงนั้น มีกลุ่มพลังอำนาจเก่าออกโรงชุมนุมเป็นระยะๆ
 แม้จะขับเคลื่อนอย่างต่อเนื่อง แต่กระนั้นพลังต้านรัฐประหารยังอ่อนแรง จึงมีการผนึกกำลังกันใหม่ระหว่าง 'พลังประชาธิปไตย' กับ 'กลุ่มคนรักทักษิณ' เมื่อ 17-20 มีนาคม 2550 และเคลื่อนไหวใหญ่ '6 เดือนหลังรัฐประหาร' ซึ่งมี 9 กลุ่มร่วมกัน ได้แก่ กลุ่มคนวันเสาร์ไม่เอาเผด็จการ, กลุ่ม 19 กันยาต้านรัฐประหาร, กลุ่มเพื่อนรัฐธรรมนูญ 2540, กลุ่มพลเมืองภิวัฒน์, สมาพันธ์ประชาธิปไตย, มูลนิธิวีรชนประชาธิปไตย, กลุ่มกรรมกรเพื่อประชาธิปไตย, กลุ่มคนจนเมืองเพื่อประชาธิปไตย และกลุ่มพิราบขาว 2006

 โดยกลุ่มคนวันเสาร์ไม่เอาเผด็จการ และกลุ่มพิราบขาว 2006 นั้น ชัดเจนว่ากลุ่มแรกเป็นคนรักทักษิณ ที่รวมตัวกันหลวมๆ เป็นแนวร่วมหนุนช่วยกลุ่มคาราวานคนจน กลุ่มแท็กซี่ที่จัดชุมนุม ณ สวนจตุจักร ประชันเวทีกับกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย แต่กลุ่มหลังเป็นคนสนิทนักการเมืองไทยรักไทย

 ต่อมาได้ปรับเปลี่ยนแนวร่วมใหม่อีกครั้งในเดือนเมษายน มีจัดตั้งเป็น เครือข่าย 12 องค์กรต้านรัฐประหาร โดยเพิ่มพันธมิตรสหภาพแรงงานประชาธิปไตย, สมาพันธ์แนวร่วมประชาธิปไตยอีสาน, สมาพันธ์คนรักประเทศไทย และสหพันธ์แรงงานอุตสาหกรรมสิ่งทอตัดเย็บเสื้อผ้า พร้อมกับตัดกลุ่มพิราบขาว 2006 ออกไป

 ทว่า การปรับเปลี่ยน 'เพิ่มชื่อ' องค์กรในการเคลื่อนไหวทางการเมืองของ น.พ.เหวง ก็มิอาจเพิ่มจำนวนผู้ร่วมชุมนุมในแต่ละครั้ง ขณะที่การจัดชุมนุมของผู้บริหารสถานีโทรทัศน์ผ่านดาวเทียม 'พีทีวี' กลับมีผู้เข้าร่วมหลายพันคน

 มีเรื่องที่น่าสังเกตว่า 1 ใน 22 องค์กรของแนวร่วมประชาชนต้านรัฐประหาร (นปตร.) ปรากฏชื่อ ชมรมคนรักอุดร ภายใต้การนำของนักจัดรายการวิทยุที่ชื่อ ขวัญชัย สาราคำ หรือ ขวัญชัย ไพรพนา

 ชมรมคนรักอุดร ก่อเกิดจากคลื่นวิทยุชุมชน 'มวลชนสัมพันธ์' FM 97.5 ที่มีกำลังส่ง 1,200 วัตต์ ภายใต้การอุปถัมภ์ของ น.พ.วิชัย ชัยจิตวณิชกุล, เฉลิมพล สนิทวงศ์ชัย และ ธีรชัย แสนแก้ว อดีต ส.ส.อุดรธานี

 ในช่วงยุทธการไล่ทักษิณของกลุ่มพันธมิตรฯ ขวัญชัยได้ปลุกระดมสมาชิกชมรมคนรักอุดรขึ้นมาต่อต้านแบบตาต่อตา ฟันต่อฟัน

 โดยเฉพาะในพื้นที่เมืองอุดรฯ เป็นที่ทราบกันดีว่า กลุ่มขวัญชัยจะเป็นไม้เบื่อไม้เมากับ 'กลุ่มอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมอุดรธานี' เพราะยืนอยู่คนละขั้วในโครงการเหมืองแร่โปแตช ฝ่ายแรกสนับสนุน ฝ่ายหลังคัดค้าน

 ย้อนหลังไปก่อน 19 กันยายน 2549 เมื่อกลุ่มพันธมิตรฯ จะจัดชุมนุมใหญ่ ชมรมรักอุดรก็เร่งรวมพล พร้อมประกาศเคลื่อนมวลชนเรือนแสนมาเผชิญหน้ากลุ่มพันธมิตรในกรุงเทพฯ

 ขณะนี้ ขวัญชัย ไพรพนา ประธานชมรมคนรักอุดร ยอมรับว่าทางกลุ่มได้เข้าร่วมชุมนุมกับกลุ่มพีทีวี

 "ทางหมอเหวงก็มาชักชวนให้เข้าร่วม แต่ผมก็ปฏิเสธไป เพราะแนวทางเราไม่เหมือนกัน รวมทั้งทางชมรมคนรักอุดร ไม่ได้มีอุดมการณ์ทางด้านการเมือง และไม่ได้ให้การสนับสนุน พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร ซึ่งทุกครั้งเราก็นำเอาข้อมูลที่ได้จากพีทีวี มาไรท์แจก หรือทำการเผยแพร่ให้กับสมาชิกได้ดูทุกครั้ง"

 คำพูดของขวัญชัย ดูท่าจะขัดกับความเป็นจริงอยู่ไม่น้อย เพราะลูกพี่ใหญ่อย่าง 'น.พ.วิชัย' กับ 'ธีรชัย' ได้แสดงตัวอย่างชัดเจนว่ายืนอยู่เคียงข้าง 'นายเก่า' อย่างไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

 จริงๆ แล้ว รูปการจัดขบวนของ 'เหวง' กับ 'จรัล' นั้น ไม่ต่างจากวันที่ พิภพ ธงไชย ตัดสินใจนำพลังองค์กรประชาธิปไตยเข้าร่วมกับ สนธิ ลิ้มทองกุล เมื่อต้นปีที่แล้ว หลังจากรีๆ รอๆ ไม่กระโจนเข้าร่วมตั้งแต่แรก เพราะไม่มั่นใจในแนวทางอุดมการณ์ของสนธิ

 และเมื่อวันที่กลุ่มพันธมิตรฯ ชูธง 'นายกฯ พระราชทาน' เหวง-จรัล-เกรียงกมล (เลาหไพโรจน์) ก็พยายามล็อบบี้ให้องค์กรประชาธิปไตย ถอนตัวออกมาจากกลุ่มสนธิ ลิ้มทองกุล แต่ไม่สำเร็จ เพราะพิภพกับพวก มองว่า ระบอบทักษิณเป็นระบอบเผด็จการทุนนิยมที่เลวร้ายสุดๆ ยกเว้นเหวง ที่ประกาศจุดยืนไม่เห็นด้วย ทั้งที่ก่อนหน้านั้น เหวงได้ขึ้นเวทีถล่มระบอบทักษิณเช่นกัน

 ตรงกันข้ามกับเพื่อนเก่าที่ต้านระบอบทักษิณ จรัล ดิษฐาอภิชัย เห็นว่า

 "..ทักษิณไม่ได้เลวร้าย แต่เป็นวิธีโจมตีง่ายๆ ไม่ต้องใช้สติปัญญาอะไรเลย ผมไม่กลัวจะถูกมองว่าเป็นลิ่วล้อทักษิณ แต่ชีวิตผมจะไม่ยอมเป็นสมุนเผด็จการแน่นอน..

 "วันนี้ผมเชื่อว่าคนส่วนใหญ่ 30 ล้านคนยังรักทักษิณ คนเกลียดทักษิณมีไม่ถึง 10 ล้านคน แต่บังเอิญคนที่เกลียดมีพวกปัญญาชน สื่อมวลชน รวมอยู่ พวกนี้เสียงดังกว่า แต่ผมยังเลือกที่จะอยู่ฝ่ายคนส่วนมาก และผมเชื่อว่าเสียงส่วนมากจะชนะเสียงส่วนน้อย ไม่วันใดก็วันหนึ่ง"

 ด้วยหลักคิดเช่นนี้ จรัล จึงกล้าประกาศรวมพลังกับทุกกลุ่มที่ต่อต้านเผด็จการ และในท้ายที่สุด จรัล กับวีระ มุสิกพงศ์ แห่งพีทีวี ก็จะก้าวเดินเคียงข้างกันไปสู่จุดหมายโค่นล้ม คมช.

+++++++++
*ราษฎร์ บำรุงรัฐ / เนชั่นสุดฯ