เขียนที่...บ้านหน้ามอมหมากเขียบน้อย...สูงพอตอดหมอด...หมาลอดจนหางกุด

กลับบ้านค่ำมืดดึกดื่นเดินเข้าบ้านหมามันก็เห่า.....ตัวอื่นเห่าก็ยังพอยอมได้....แต่ที่ยอมไม่ได้เคือง ๆ เอามาก ๆ ก็คือบักก้า...แต่ก่อนมันชื่อบักอาน...ตอนหลังเปลี่ยนให้มันใหม่โทษฐานที่มันเป็นหมาข้างบ้านของคนที่ชอบกาก้า เวรกรรมของมันจริง ๆ ...มันชอบวิ่งมาขอข้าวกินเป็นประจำชอบทำหน้าเศร้า ๆ น่าเห็นใจน่าสงสาร...แต่คืนนั้นมันเป็นอะไรของมันก็ไม่รู้...ทุกทีไม่เห็นเห่านี้น๊า... 

...หยุดเห่าเดียวนี้นะบักก้า...แกจำฉานไม่ได้รึไง...ฉานเอาข้าวให้แกกินอยู่บ่อย ๆ ไง...

...ยังอีกยังไม่หยุดอีก...เอ่อพรุ่งนี้แกอย่ามาทำหน้าเศร้าให้ฉานเห็นนะ...ฉานโกรธแกแล้ว!!!...

...ยิ่งด่าเสียงดังใส่มันยิ่งเห่าเสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ยอมหยุด

...แค่นั้นยังไม่พอยังมีพรรคพวกมารวมหัวเห่าอีก

...ไอ้หมาบ้าเอ๊ย!!!จำไว้เล้ย ๆ ...เคือง ๆ ๆ ๆ

เดินเข้าบ้านไปด้วยความโกรธ...และก็บอกยาย...( คือเรียกแม่ว่ายายอ่ะ ) ยาย ๆ ต่อไปไม่ต้องให้ข้าวบักก้ามันกินแล้วนะ...ดูมันนะให้ข้าวมันกินแล้วมันยังเห่าอีก...เห่าไม่เลือก...ไม่รู้เลยว่าใครที่ให้ข้าวมันกินเป็นประจำ....มันเป็นหมาบ้าไปแล้ว...

...เอิ๊ก ๆ ๆ ๆ ยายหัวเราะชอบใจ...เอ่อ...โกรธหมาเนี่ยนะ....เอ่อ...ถ้าจะว่าหมามันบ้า...แต่คนเราเนี่ยมันก็บ้ายิ่งกว่าหมานะ...โกรธได้แม้กระทั้งหมา...หมามันจะไปรู้เรื่องอะไรบางตัวมันเห่าแม้กระทั่งเจ้าของมัน...นี้มันเป็นหมาข้างบ้านเรานะไม่ใช่หมาบ้านเราซักหน่อย...จะไปเอานิยายอารายกับมันเลา...มันก็เห่าไปตามสัญชาตญาณของมันนั่นแหละ...( ยายหัวเราะชอบใจมั่กมากงานนี้ ) 

....หลายวินาทีผ่านไป...เอ่อ...จริง ๆ ด้วย...เรานี้ก็บ้าจริง ๆ ...กำ ๆ ๆ ๆ ทะเลาะกับหมา... โกรธให้หมาตะโกนด่าหมาจนหน้ามืด...หมาก็หมาข้างบ้านเสียด้วย...ฮ่า ๆ ๆ ๆ คิดแล้วก็ขำตัวเอง...ตรูบ้ายิ่งกว่าหมางานนี้...อายหมามันมั้ย...ฮา ๆ ๆ ๆ

แต่กลับเป็นอีกคืนหนึ่งที่นอนหลับไปพร้อมกับความอิ่มเอมในหัวใจ...พักหลังเป็นโรคหลับยากและตื่นยาก...ไม่รู้อะไรกันหนักหนา...net ก็เดี้ยงอยู่บ่อย ๆ แถมอืดดดดดดดดดดดดดอีดต่างหาก...เฮ้อ!!!...ชีวิตฮ้าง ๆ ชีวิตไอ้มอม....บรื่อ!!!  

ในบางเรื่องไม่อยากตอบ

แต่ก็ต้องตอบ

ในบางเรื่องอยากตอบ

แต่ก็ไม่ได้ตอบ

***

ในบางเรื่องไม่อยากถาม

แต่ก็ต้องถาม

ในบางเรื่องอยากถาม

แต่ก็ไม่ได้ถาม

***

ในบางเรื่องไม่อยากรับรู้

แต่ก็ต้องรับรู้

ในบางเรื่องอยากรู้

แต่กลับไม่รู้

***

ฉะนั้นไม่ควรไปบีบบังคับหรือคาดหวังกับคนอื่นให้มากมายนัก

เพราะตัวของเราเองยังคาดหวังอะไรไม่ได้เลยเช่นกัน...บรื่อ ๆ ๆ ๆ

***

*** สรุปแล้วก็ยังงง ๆ อยู่เหมือนกัน??? ...ฮา ๆ ๆ ๆ

***

ปล. 1 ...เนื่องจาก entry ที่แล้วได้ติดประกาศไว้ก็มีคนติดต่อเข้ามาเยอะพอควรอยู่...เรื่องราคาก็ไม่มีปัญหาต่อรองคุยกันได้...แต่ดันมีปัญหาเรื่องของแถม...คือมีแถมเจ้าของบ้านไปด้วยพร้อมข้าวสาร 10 กระสอบ...ทุกคนที่ติดต่อมาพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า...ขอแถมขอแค่ข้าวสารอย่างเดียวเจ้าของบ้านไม่เอาได้ป่ะ...ก็เลยเกิดอาการตกลงกันไม่ได้เหตุเพราะของแถมนี้แหละ...ก็เลยต้องเก็บไว้เหมียนเดิม...ฮา ๆ ๆ ๆ ...เดือนนี้ยังไม่ได้จ่ายค่าเช่าค่าน้ำค่าไฟเลย...กำ ๆ ๆ ... มั้ย ปล. ยาวจังอ่ะ...งง ...บรื่อ!!!...( ผงปรุงรส 100 % )...ทามปายได้หมากเขียบน้อย...สู...อิ อิ อิ

ปล. 2...ช่วงที่หายหน้าไปนั้นคือว่าไปรับจ๊อบรับจ้างเลี้ยง...เจ้าทุยมาอ่ะ...โหย!!! เหนื่อยเอาการเน๊อะไม่ใช่ง่าย ๆ เลยนะเลี้ยง...ฟาย...เนี้ย...ถ้าคราวหน้าหาย...หัว...ไปอีกก็คงไปรับจ๊อบเลี้ยงเป็ด...ของคุณนายอำพัน...รภา...เด๋วนี้ตรูสายตรงถึงคุณนายอำพันเลยนะวอย...อิ อิ อิ....ถ้าอยากเจอก็ไปหาได้ที่คอกเป็ดนะเคอะ....ฮา ๆ ๆ ๆ

ปล. 3 ....ขออภัยที่ต้องคิดถึงเพื่อน ๆ น๊าแม้ใครจะไม่อยากให้คิดถึงเราก็จะคิดถึง...ความคิดถึงของ เจ้าของบ้านหลังนี้รุนแรงถึงกับอาจจะทำให้เพื่อน ๆ ... จาม...ฮัดซิววววว ๆ ๆ ๆ ...ฮัดเซ้ยยยยยย ๆ ๆ ๆ... ก็ได้น๊า....

ปล. 4 ...ขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่สละเวลาแวะเวียนมาทักทายในช่วงเวลาที่ยังมิได้ up blog ขอบคุณในความห่วงใยค้า

***The End***

โดย : หน้ามอมหมากเขียบน้อย...ดังแหมบ... ฮิ๊ววววววววววว...