วันที่พ่อมารับแม่กับฉันขึ้นดอย .... เป็นวันที่พ่อต้องมาเบิกเงินในเมืองเชียงใหม่ เพื่อไปจ่ายเงินเดือนให้คนงาน....ช่วงนั้นผู้ก่อการร้ายชุกชุมมาก เสี่ยงต่อการถูกปล้นระหว่างการเดินทาง .... อจ.ก้านให้ทหารพร้อมรถจิ๊บมารับพ่อ  และฉันกับแม่ก็ได้เดินทางกลับขึ้นดอยด้วย .... ในรถจิ๊บแม่อุ้มฉันไว้ในอ้อมแขน มีพ่อนั่งข้าง ๆ  และก็มีทหารถือปืนคอยคุ้มครองเราด้วย  ระหว่างการเดินทางแม่กลัวมาก กอดฉันไว้แน่น

ฉันเกิดในช่วงเดือนที่มีดอกบัวตองบานสะพรั่ง  แม่อุ้มฉันเดินเล่นท่ามกลางดอกบัวตองล้อมรอบเต็มเนินเขาของบ้านแม่เหาะ   ตอนนี้ฉันได้แต่หลับตาจินตนาการ  เสียดายที่ฉันยังเล็กเกินกว่าจะจำภาพอันสวยงามนั้นได้   แต่ภาพที่พอจะจำได้อย่างเลือนลางคือ  ... บ้านของฉันเป็นบ้านไม้เล็ก ๆ อยู่บนดอย  หลังบ้านมีลำธาร "น้ำแม่โถ"  มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นชาวเขาพาช้างมาอาบน้ำ  และยังจำกลิ่นไหม้ของปลายเส้นผมที่โดนเปลวไฟของตะเกียงน้ำมัน ....

ฉันได้เรียนชั้นอนุบาลร่วมกับเด็ก ๆ ชาวดอยได้เพียง 1 ปี  ตอนเด็ก ๆ มีรูปด้วยนะ เพราะว่าพ่อชอบถ่ายรูป

แต่เหตุผลที่ฉันรู้ตอนนี้ก็คือว่า  ทำไมพ่อถึงยอมจากป่าจากเขา กลับเข้ามาเริ่มต้นใหม่ที่เมืองกรุง ......... ก็เพราะพ่อมี "ฉัน" ......  ก็เพราะพ่อห่วงใยอนาคตการศึกษาของฉันนั่นเอง ....

..... แล้วพ่อก็พาแม่กับฉัน  ลงจากดอยเข้าสู่เมืองพระนคร ....