ครอบครัวเราย้ายห้องเช่ากันบ่อย ๆ จนในที่สุดเราก็ได้ย้ายมาอยู่ที่ "แฟลตดินแดง"   สมัยนั้นดินแดงเนี่ยไกลมาก ๆ เลย  อยู่นอก ๆ เมือง ถนนก็เป็นดินสีแดงจริง ๆ   หน้าฝนถนนจะเฉอะแฉะ เป็นโคลน    ฉันต้องออกจากบ้านตอนตีห้าครึ่ง นั่งรถเมล์แดงสาย 12 ไปเรียนที่บางลำภู  สมัยก่อนยังไม่มีคนใจร้ายชุกชุมเหมือนสมัยนี้ค่ะ   ถ้าเป็นสมัยนี้คงน่าเป็นห่วงมาก ๆ สำหรับเด็กผู้หญิงอายุ 11 ขวบ ที่ต้องเดินทางไปโรงเรียนเองไกล ๆ

แฟลตดินแดง เป็นแหล่งชุมชนที่มีวัยรุ่นติดยาเสพติดโดยเฉพาะเฮโรอีนกันมาก   แม้แต่หน้าห้องพักของฉันก็มักจะมีวัยรุ่นมานั่งฉีดยากันเป็นกลุ่ม ๆ    .... ในช่วงปิดเทอม เป็นช่วงที่ฉันไม่ชอบเลย  เพราะฉันจะโดนขังไว้ในห้องห้ามออกไปไหน  มีอันตรายอยู่ข้างนอกมากมาย  ฉันได้แต่รอว่าเมื่อไรจะถึงวันเสาร์-อาทิตย์  พ่อจะได้พาฉันไปเที่ยว  ได้หลุดออกจากห้องนี้ซะที...

แต่การที่เป็นลูกคนเดียวและไม่มีเพื่อนเล่น   ทำให้เกิดข้อดีอย่างหนึ่ง  คือฉันกลายเป็นเด็กที่มีจินตนาการสูง (ถึงขั้นเพ้อเจ้อ..อิอิ...)  คิดนู้นคิดนี่  ประดิษฐ์ของเล่นเอง    เล่นคนเดียว  เล่นละครคนเดียว เป็นทั้งพระเอก นางเอก ตำรวจ ผู้ร้าย  ฉันเขียนบทเล่นเองได้คนเดียว...

ตอนเย็น ๆ ฉันต้องเดินตามแม่ไปตลาดจ่ายกับข้าวทุกวัน   ไม่มีอาหารถุงสำเร็จรูปเหมือนสมัยนี้  ทุกบ้านต้องทำกินกันเอง  ตู้เย็นก็ไม่มี   การจ่ายตลาดเป็นอะไรที่น่าเบื่อมาก  ฉันไม่ชอบไปตลาด  ไม่ชอบทำกับข้าว  ไม่ชอบอยู่ใกล้แม่   อะไรที่แม่บ้านควรทำได้ฉันก็เลยทำไม่เป็น .... ฉันชอบไปกับพ่อ  พ่อชอบพาไปเที่ยว .....