ทุกครั้งในวันหยุดสุดสัปดาห์ .... ฉันจะพาแม่ไปเดิน Shopping  ตามห้างสรรพสินค้า  ... เลือกซื้อของใช้จำเป็นเข้าบ้าน....

ตั้งแต่เดือนมีนาคมที่ผ่านมา .... มี Project ใหญ่เข้ามา  ทำให้ต้องทำงานอาทิตย์ละ 7 วัน  วันละ 12 ชม.  .....โหดนะ .... แต่ก็จำเป็นต้องทำ .... ตื่นเช้ามาก็รีบไปทำงาน .... กลับมาบ้านก็มืดค่ำรีบเข้านอน ....

บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ฉันกำลังง่วนอยู่กับงานที่กองอยู่บนโต๊ะ .... เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ...

แม่  ... "หนิงเหรอลูก .... ยุ่งอยู่หรือเปล่า แม่คุยด้วยหน่อยนะ"

ฉัน  ... "คุยได้ค่ะแม่ ... แต่แป๊บเดียวนะ เดี๋ยวหนิงต้องเข้าประชุม"

แม่ ... "ข้าวสารจะหมดแล้วลูก  ถ้าพอแวะได้ ช่วยแวะซื้อมาด้วยนะ"

ฉัน ... "ได้ค่ะ"

แม่ ... "เอ่อ...แล้วก็มีของใช้อย่างอื่นใกล้จะหมดด้วย .... แม่เขียนใส่กระดาษสอดไว้ในกระเป๋าตังค์ลูกนะ"

ฉัน ... "อ้าว เหรอคะ... ได้ค่ะ ...........แม่ๆๆ หนิงต้องเข้าประชุมแล้ว แค่นี้ก่อนนะคะ"

แม่ ... "จ๊ะๆๆๆ โชคดีลูก เดินทางปลอดภัย"   (เป็นคำอวยพรที่แม่จะพูดทุกครั้งก่อนวางสายโทรศัพท์ )...

วันนั้นฉันเลิกงานสองทุ่ม  ... นึกขึ้นได้ว่าแม่บอกให้ซื้อข้าวสาร  .... ก็เลยเลี้ยวรถเข้าซุปเปอร์มาร์เก็ต .... หยิบกระดาษโน๊ตของแม่ออกมาดู ...........  แล้วก็ต้องอมยิ้มกับลายมือของแม่ .....

.... เห็นลายมือของแม่แล้วฉันได้แต่อมยิ้ม ... แบบจุกอยู่ที่คอค่ะ .... แม่คงใช้ความพยายามอย่างมากในการเขียนนะคะ ....

.... อ่านจบแล้วก็นึกโทษตัวเอง .....   ที่ทำแต่งานจนไม่มีเวลาให้แม่เลย  .... 

.

.

.

"ข้าวสารพ่อ+ช๊อคโก้ (สุนัขที่บ้านพ่อค่ะ)  และ บ้านเรา (บ้านพ่ออยู่ตจว. แต่บ้านเราอยู่ กทม.) 

ซีอิ้วขาว 2 ขวด  กระดาษชำระ น้ำมันพืช นมแอนลีน น้ำปลา"