"ชีวิตคือการเดินทางไกล

จากจุดเริ่มต้นที่จำไม่ได้ว่าที่ไหนและเมื่อไร

ในอดีตกาลที่พร่ามัวและเลือนลาง

ทั้งจุดหมายปลายทางที่มุ่งไปนั้นดูคล้ายไกลลิบ

ไม่รู้แน่ว่าจะถึงหรือไม่ เมื่อใด และมีสภาพเป็นอย่างไร

แต่ทั้งนี้ก็ไม่ควรทำให้ลังเลและหยุดเดิน

เพราะถ้าหากหยุดเดินก็คือ หยุดชีวิต..."

ระวี ภาวิไล : ผู้เขียน 

กลางตุลา

ระดับน้ำในแม่น้ำโขงเริ่มลดระดับลงเรื่อยๆ

"น้ำมันขึ้นเร็วลงเร็ว" ป้าพูดก่อนจะออกแรงยกยอขึ้น "ตอนน้ำลด โอ๊ย ยกสะดุ้ง*ทีคึกคักขนาด ปลามันหลาย"

"แล้วตอนนี้ล่ะ"

"น้ำมันขึ้น ปลาน้อย แต่เดี๋ยวน้ำก็จะลดแล้ว ตอนน้ำลงปลามันค่อนหนอง ตามตะฝั่งปลาหลาย" แกหมายถึงว่าตอนน้ำลด ปลาติดอยู่ในเวิ้งหนองที่เป็นรอยน้ำโขงเซาะ

มีปลาเล็กๆ สองสามตัวติดก้นยอ

"มื้อนี้ยกสะดุ้งเอามันส์" แกหัวเราะ ค่อยๆ รั้งผืนตาข่ายให้ปลาไหลมาหา ก่อนจะเก็บใส่ถุงตาข่ายที่วางแช่น้ำ

ฉันเล็งกล้องตามนกยางขาวฝูงใหญ่ที่บินข้ามหัวเราไป

"บางมื้อมีเป็นร้อยๆ ตัว ยามแลงมันบินกลับไปฝั่งลาว"

"ร้อยๆ ตัวเลยเหรอ"

"แม่น" แกวางยอลงในน้ำอีกครั้ง

"นกเป็ดกะมี แต่บ่ฝูงใหญ่ แค่ ๔- ๕ ตัว"

ฉันยืนดูป้าแกยกยอแบบที่แกบอกว่า "วันนี้ยกเอามันส์" หมายถึงว่า แกไม่ได้ตั้งความหวังว่าจะได้ปลา เอาแค่สนุกตามประสาชีวิตที่เกิดกับแม่น้ำโขง

ก่อนฉันเดินขึ้นมาบนเขื่อนกั้นริมตลิ่ง นกยางขาวฝูงใหญ่บินลงในพงหน้าที่ดอนกลางน้ำ

ป่าใหญ่บอกว่า นกพวกนี้เดินทางไกล มาจากดินแดนที่เหน็บหนาวและอาหารการกินฝืดเคือง มาเพื่อหาดินแดนที่อบอุ่นให้ได้วางเท้าไซร้ปีกขน มีอาหารกินอิ่มในทุกมื้อ

ริมแม่น้ำโขงน่าจะมีนกอพยพเกินกว่า ๓ ชนิด แต่เท่าที่เห็นตอนนี้มีนกยาง นกเด้าดิน(ไม่แน่ใจว่าเป็นเด้าดินหรือเด้าลม แต่เป็นนกในวงศ์นกอุ้มบาตร)

"บินมาไกลจังนะ" รำพึงกับแม่น้ำโขง

โบยบินมาถึง แล้วก็จากไปเมื่อถึงเวลา แล้วก็กลับมาใหม่ ชีวิตของเหล่านกอพยพก็คงวนเวียนอยู่เช่นนี้

"มีไหมที่มาถึงแล้วไม่กลับไปที่เดิม"

"อาจจะมี แต่นกพวกนี้อยู่รวมฝูงนะ โดยสัญชาตญาณมันจะไปตามฝูงของมัน"

"อยากรู้จังว่านกตัวไหนบ้างที่ไม่กลับไป"

ป่าใหญ่หัวเราะหึหึ

"ได้แต่หวังว่านกบางตัวจะไม่บินกลับทางเดิม"

*****

หมายเหตุ ๑ : * สะดุ้ง ภาษาอีสาน = ยอ เครื่องมือหาปลาชนิดหนึ่ง

หมายเหตุ ๒ ข้อเขียนนี้เขียนครั้งแรกที่ บลอกนกจรที่ exteen ค่ะ เอามาลงกันบลอกเน่าค่ะ อิอิ