บันทึกผู้เขียน

                ที่ฉันจำคนไข้รายนี้ได้ก็เพราะว่าเมื่อฉันไปเยี่ยมเขาครั้งหลังสุดน่ะเขาจำเสียงฉันได้    เขาเล่าว่าเพราะเสียงของฉันที่ดังก้องอยู่ข้างหูทำให้ทุกครั้งที่เขาท้อกับการที่ต้องทนทุกข์ทรมานกับการทำแผลจนไม่อยากจะสู้ต่อไป  กลับมีกำลังใจสู้อีกครั้ง     พี่พยาบาลที่ตึกก็เล่าว่าคนไข้บ่นถึงฉันอยู่ตลอดตั้งแต่เริ่มที่จะพูดโต้ตอบได้   แต่น่าเสียดายที่เธอไม่เคยเห็นหน้าฉันก็เลยไม่สามารถบอกได้ว่าที่เธอพยายามพูดถึงน่ะคือใคร   แต่เธอจำเสียงฉันได้

                ในคนปกติสัมผัสต่างๆ จะทำงานอย่างไรเท่าไรเรามักจะไม่ค่อยสนใจ ไม่ค่อยรับรู้  หมายถึงว่า เราไม่ค่อยจะตระหนักถึงความสำคัญของสัมผัสต่างๆ มากนัก   คงเพราะเรามีสัมผัสต่างๆ ให้เลือกใช้ได้มากมาย  ทั้งตาดู หูฟัง จมูกดมกลิ่น ลิ้นรับรส  กายสัมผัส   แล้วเราก็ใช้มันเสียจนเคยชิน จนลืมไปด้วยซ้ำว่าเราใช้ “สัมผัส” อันไหนบ้าง  อย่างเช่น  การกินอาหาร รสชาติอร่อยที่เรารับรู้ไม่เพียงแต่ลิ้นที่ทำหน้าที่  หากแต่เป็นเพราะ สายตา ที่ดูรูปลักษณ์ของอาหาร ตลอดจน จมูก ที่รับกลิ่นต่างก็ช่วยกันรับสัมผัส   จนทำให้เราสามารถรับรู้ได้ว่าอาหารนั้นมี “รสชาติอร่อย”      แต่ในยามที่เราไม่ปกติ  ประสาทสัมผัสบางส่วนอาจหยุดทำงาน  แต่ประสาทสัมผัสที่เหลือจะทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นเพื่อชดเชยสิ่งที่ขาดไป   อย่างที่เรามักเห็นกันว่าคนตาบอดมักจะมีประสาทการได้ยินที่ค่อนข้างดี  คนตาบอดหลายคนถึงร้องเพลงได้ไพเราะ  เล่นดนตรีได้ดีทั้งที่ตาเขามองไม่เห็นตัวโน๊ตด้วยซ้ำ   ธรรมชาติยุติธรรม เสมอ

                ระบบประสาทในร่างกายทำงานแยกส่วนกัน  ระบบประสาทรับรู้ก็ทำหน้าที่ในการรับรู้  แปลการรับรู้นั้นส่งให้สมองจัดการที่จะสั่งให้ระบบประสาทตอบสนองทำงาน    เมื่อมีเหตุทำให้ร่างกายต้องเกิดภาวะสูญเสียการทำงานของระบบประสาท  ระบบประสาทสั่งงานหรือตอบสนองมักจะสูญเสียก่อน  ทำให้ดูราวกับคนนั้นไม่รับรู้ ไม่ตอบสนองอะไรแล้ว  แต่ความจริงแล้วคนไข้เพียงแต่ไม่สามารถตอบสนองได้  หากแต่ยังสามารถรับรู้ได้   แม้ในภาวะครึ่งหมดสติสมองด้านการรับรู้ก็ยังคงทำงานแม้จะไม่เต็มร้อยก็ตาม    กรณีของ บิ๊กดีทูบี คงเป็นคำตอบได้อย่างดี

                ห้วงเวลาแห่งการต่อสู้ระหว่างการอยู่ในโลกนี้ต่อไปกับการเข้าสู่โลกแห่งความตาย   ณ เส้นคาบเกี่ยวของเวลานั้น “กำลังใจ” สำคัญที่สุด   มักจะได้ยินเป็นข่าวอยู่เสมอว่าคนที่ใกล้จะเสียชีวิตมักจะรอดชีวิตมาได้ด้วย “กำลังใจ” จากคนใกล้ตัว  อาจจะเป็นด้วยเสียงเรียกที่วิงวอนให้อยู่ต่อ ที่เรามักจะพบเป็นฉากในละครอยู่เสมอๆ   หรือด้วยภาระใจที่ยังเป็นห่วงต่อคนที่ตัวเองต้องดูแล   

ในสภาวะที่เศรษฐกิจกำลังประสบปัญหาเช่นปัจจุบัน หลายครอบครัวหรืออาจจะเรียกได้ว่าทุกครอบครัวต่างต้องเผชิญปัญหามากน้อยลดหลั่นกันไป  จะเปรียบไปก็ไม่ต่างกับว่า ครอบครัวของเรากำลังเจ็บป่วย    คนที่เจ็บหนักที่สุดคงไม่ใช่ใครนอกจาก “หัวหน้าครอบครัว” ผู้รับภาระในการดูแลค่าใช้จ่ายในครัวเรือนนั้นๆ  เชื่อว่าทุกคนในครอบครัวต่างก็ตระหนักถึงปัญหานี้และต่างคงพยายามช่วยกันอยู่อย่างเต็มที่ด้วยวิธีการต่างๆ    ด้วยความเครียดจากสภาวะที่ต้องเผชิญอาจทำให้เราเผลอทำร้ายกันด้วยคำพูด ด้วยการกระทำ การแสดงอารมณ์  หรือแม้แต่แค่การเพิกเฉยที่จะพูดจากัน ไม่มีรอยยิ้มให้กัน นั่นก็มากพอที่จะบั่นทอนทำร้ายซึ่งกันและกันได้     ในสภาวะที่วิกฤติแบบนี้สิ่งที่สำคัญยิ่งในการช่วยประคองให้ครอบครัวยังคงอยู่ได้นอกเหนือจากการร่วมแรงร่วมใจกันก็คือ การให้ “กำลังใจ” ซึ่งกันและกัน   กำลังใจที่ส่งถึงกันผ่านทาง “สัมผัส” ของเรานั่นเอง

กำลังใจ รับรู้ได้ด้วย สัมผัส

ทั้งด้วยคำพูด  ข้อเขียน  ด้วยแววตา  ด้วยรอยยิ้ม  ด้วยกายสัมผัส แสดงถึงความจริงทั้งหมดจากใจ

บางครั้งแค่เพียง “สายตา รอยยิ้ม หรือกายสัมผัส” แม้ปราศจากคำพูด  หากทว่าเป็นสัมผัสที่ออกมาจากใจ

ใจที่เต็มเปี่ยมด้วยความรัก ความศรัทธา สื่อถึงสัญญาว่าเราจะสู้ร่วมกัน

แค่นั้นก็มากพอที่จะผลักดันให้ คนที่ได้รับสัมผัสนั้น มีพลังที่จะยืนหยัดต่อสู้ต่อไป

                               วันนี้ ... คุณ “ให้กำลังใจ” คนที่คุณรักและคนที่รักคุณหรือยัง

                                                                                             next post 17 july 2008