"วันนี้ครูจะสอนเรื่อง tenses"

ทุกครั้งที่ผมพูดแบบนี้ นักศึกษาจะตาปรือ หาวหวอด ๆ ทุกที ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม tenses จึงกลายเป็นความทรงจำอันเลวร้ายของนักเรียนไทยส่วนใหญ่ แต่ที่แน่ ๆ คือผมรู้ว่าทำไมคนไทยจึงเรียน tenses ไม่ค่อยเข้าใจ คำตอบก็คือ เพราะ tenses ในภาษาอังกฤษไม่เหมือน tenses ในภาษาไทยน่ะสิครับ ("ไม่ต้องบอกก็รู้" ^_^) ลองดูตัวอย่างดีกว่าครับ ในภาษาไทย "ฉันกินข้าวทุกวัน"  "เมื่อวานฉันกินข้าวกับแฟน" "พรุ่งนี้จะไปกินข้าวกับเพื่อน" "โทรมาทำไม ฉันกำลังกินข้าวอยู่" สังเกตไหมครับว่า ไม่ว่าเราจะ "กิน" ตอนไหน คำว่า "กิน" ก็ยังสะกดเหมือนเดิม แต่ในภาษาอังกฤษ กริยาจะเปลี่ยนรูป ซึ่งสร้างความสับสนให้แก่พวกเรายิ่งนัก

มาถึงตรงนี้ก็ต้องพูดถึงกริยา 3 ช่อง (อย่าเรียกว่า 3 channel verbs นะครับ ฝรั่งเขาไม่รู้จักหรอก เพราะเขาเรียกว่า Irregular Verbs  แล้วก็ อย่าไปคุยกับเขาว่า This is a verb channel 3 เพราะฝรั่งเขาเรียก Verb ช่อง 1 ว่า Infinitive ช่อง 2 Past Form ช่อง 3 Past Participle ครับผม) ถ้าผมให้นักศึกษาบอกกริยา 3 ช่องมาคนละตัว นักศึกษาส่วนใหญ่จะบอกได้ เพราะเราถูกบังคับให้ท่องกันมาตั้งแต่เด็ก แต่เมื่อผมถามต่อ

อ.หนุ่ย-- Verb ช่อง 1 ใช้เมื่อไหร่ (ปัจจุบัน: นักเรียนประสานเสียงอย่างพร้อมเพรียง)

อ.หนุ่ย-- Verb ช่อง 2 ล่ะ (อดีต: เสียงดังกว่าเดิมเพราะเริ่มมั่นใจ)

อ.หนุ่ย-- แล้ว Verb ช่อง 3 ล่ะ (อนาคต: ตะโกนสุดเสียง)

เชื่อผมเถิดว่าถ้าไปถามนักเรียนไทย คำตอบส่วนใหญ่ที่ได้จะเป็นประมาณนี้ล่ะครับ (ไม่เชื่อลองไปถามเด็กแถวบ้านหรือเพื่อน ๆ ดูสิครับ) ปัจจุบัน อดีต อนาคต ตอบแบบนี้แล้วมันเพลินดี แต่จริง ๆ แล้ว มันแค่เกือบถูกครับ เดี๋ยวคราวหน้าจะมาเล่าเรื่อง tenses ให้อ่านกัน รับรองว่าไม่น่าเบื่อ ไม่ชวนหลับ แล้วจะเล่าด้วยว่าเราจะเรียน tenses ไปทำไม มีประโยชน์อะไรกับชีวิตบ้าง ไหน อ.หนุ่ยเคยบอกว่า ไม่ต้องไปสนแกรมมาร์มาก คราวนี้ทำไมมาสอนเรื่อง tenses คราวหน้าจะมาไขข้อข้องใจนะครับ

ส่วนประเด็นในคราวนี้ก็คือ เรามักสอนให้เด็กท่องจำ แต่ไม่ได้บอกเด็กว่าเอาไปทำอะไร เอาไปใช้ตอนไหน ปัจจุบันเมื่อสั่งการบ้าน หรือให้เด็กทำกิจกรรม ผมจะบอกด้วยเสมอว่าการบ้านชิ้นนี้ หรือกิจกรรมนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่ออะไร เด็กจะได้ไม่หลับหูหลับตาท่องเหมือนผมในอดีต และผมหวังเป็นอย่างยิ่งว่าในอนาคตพวกเขาจะต้องเก่งกว่าผมแน่นอน