พิมพ์หน้านี้
| ฉันเดินทาง อย่างใจ กระหายรักไม่หยุดพัก แม้เหนื่อย และหวั่นไหวดูข้างหลัง มีรอย ละห้อยใจละเหี่ยใน ความเหงา ที่เข้ามามองหาคน รักในฉัน ที่เป็นฉันใจเชื่อมั่น ทั้งลับหลัง และต่อหน้าคนที่รัก ในฉัน ที่เย็นชาคนห่วงหา ห่วงใย ในซึ่งกัน เข้ามาหา ฉันเถิด คนมีรักใจพร้อมภักดิ์ เชื่อใจ ไม่ไหวหวั่นแค่สักคน ที่เข้าใจ กันและกันมาหยุดความ กระหายนั้น ให้มอดลง.... |