ของขวัญวันเกิดของแม่

อาทิตย์ที่ 7 ตุลาคม 2550 5 ทุ่ม

          แม่รู้สึกปวดท้องเล็กน้อย ลูกของแม่ดิ้นเหมือนเดิม แต่แม่รู้สึกว่าตัวแม่เองไม่ปกติ เนี่ยะก็ใกล้วันที่หมอว่าแม่จะได้เห็นหน้าหนูแล้ว แม่เตรียมเอกสารและข้าวของเผื่อเอาไว้....รอวันพรุ่งนี้...เฮ้อ..นอนไม่หลับเลย พ่อของหนูก็ไม่อยู่ แม่ไม่กล้าบอกยาย เพราะแม่กลัวว่ายายจะเป็นห่วง...ตี1แล้ว นอนกันเถอะนะลูกรัก...แล้วพรุ่งนี้เจอกัน

วันที่ 8 ตุลาคม 2550 7.00น.

       พ่อมาแล้ว  แม่เล่าให้พ่อฟังแล้วและก็บอกยาย เรื่องที่หนูดิ้นและมีน้ำปนเลือดไหลออกมา ยายรีบบอกให้แม่ไปหาหมอที่โรงพยาบาลเพราะกลัวว่าลูกจะเป็นอะไร แม่ตื่นแต้นและก็กลัวด้วย 10 โมง แม่มาถึงโรงพยาบาลศิริราช พอได้พบคุณหมอ คุณหมอรีบบอกให้แม่เข้าห้องคลอดโดยด่วน....แม่จะเจอหน้าหนูแล้วเหรอ...ลูกรัก...ตื่นเต้นจัง.... 11 โมง แม่อยู่ในห้องคลอด คุณหมอเอาสายอะไรสักอย่าง มาวางไว่ที่ท้องแม่ ...แม่ได้ยินเสียงหัวใจของหนูเต้นเป็นครั้งแรก  เต้นเร็วมาก ...ตื่นเต้นจัง... แม่ปวดท้องเป็นระยะๆ  เสียงเด็กร้องจากเตียงนั้น เตียงนี้ ยิ่งทำให้แม่ตื่นเต้นและกลัวบ้าง... แต่ยังดีนะที่มีคุณหมอนักเรียนแพทย์และนักเรียนพยาบาลมาคอยคุยด้วย ถามนั่นถามนี่ ช่วยให้แม่หายตื่นเต้นไปได้ (คุณหมอน่ารักมาก)  6 โมงเย็น แม่ปวดท้องมากขึ้นและถี่ขึ้น แม่ทนไม่ไหวแล้วก็เลยขอยาจากคุณหมอ คุณหมอฉีดมาให้แม่1เข็ม พอบรรเทาอาการปวด แม่หลับไป...มารู้สึกตัวอีกที ทุ่ม20นาที แม่ปวดท้องมากที่สุดในชีวิตจนทนไม่ไหว ต้องเรียกคุณหมอ คุณหมอมาดูและบอกแม่ว่าแม่จะคลอดหนูแล้ว...ทุ่ม39นาที แม่ได้ยินเสียงร้องของหนูเป็นครั้งแรก ความเจ็บปวดทุกอย่างหายไปหมด  คุณหมอบอกว่า หนูเป็นเด็กผู้ชาย แข็งแรง แม่ได้กอดหนูและหอมแก้มหนู และเป็นครั้งแรกอีกเช่นกันที่เรียกตัวเองว่า "แม่"  ช่างเป็นความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่จริงๆ หนูกินนมแม่ และหลับในอ้อมกอดของแม่ พรุ่งนี้เป็นวันเกิดของแม่ "ลูกคือของขวัญของแม่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต...ลูกรัก..แม่รักหนู"