แก๊งตกทอง มิจฉาชีพที่ต้องระวัง!!

เมื่อเวลาประมาณเที่ยงกว่า ๆ ตรงป้ายรถเมย์ที่ยืนรอประจำ จู่ ๆ ก็มีผู้หญิงร่างท้วมคนหนึ่งเดินเข้ามาถามว่า ต้องการไปปราจีนแต่ไม่รู้ว่าจะขึ้นรถที่ไหน???....

เมื่อมีคนมาถามทาง แน่นอนว่าเราต้องตอบคำถาม (ให้ความช่วยเหลือ) ไม่ว่าเราจะรู้หรือไม่ก็ตาม ตอนนั้นบอกตามตรงว่าฉันเองก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าปราจีนบุรีต้องนั่งรถสายไหน และไปยังไง ก็เลยตอบไปตามจริงว่า "ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ลองไปถามคนอื่นดูไหมคะ??" แต่หญิงร่างท้วมคนนั้นก็ยังลังเล ๆ ไม่ยอมไปสักที และถามคำถามเดิม ๆ อีกเป็นรอบที่สองว่า "ไปปราจีนนี่นั่งรถจากตรงนี้ไปได้ไหม?" ลองคิดดูว่าถ้าคุณไปถามทางคนอื่น แล้วเขาตอบกลับมาว่าไม่ทราบจริง ๆ คุณยังจะคะยั้นคะยอที่จะเอาคำตอบ หรือเลือกที่จะเดินไปถามคนอื่น ๆ

ไม่นานนักก็มีผู้หญิงอีกคนเดินเข้ามา แล้วยืนอยู่ข้างหลังฉัน หญิงร่างท้วมจึงหันไปถามเธอว่าปราจีนบุรีไปทางไหน (ปกติมาก ๆ ) ผู้หญิงคนนั้นตอบไปอย่างมั่นใจว่าไปขึ้นรถที่ท่ารถต่างจังหวัดตรงฟิวเจอร์สิ แล้วจู่ ๆ ก็หันมาถามฉันว่าเขาขึ้นรถกันตรงนั้นใช่ไหม ที่มีท่ารถเยอะ ๆ น่ะ ฉันจึงตอบไปว่า "ไม่ทราบสิคะ ทุกครั้งที่เดินผ่านก็ไม่เคยสังเกตเท่าไรว่าถ้าจะไปปราจีนต้องขึ้นรถตรงนั้นหรือเปล่า" (สถานการณ์ยังดูปกติมาก ๆ )

แต่เหตุการณ์ที่ว่าปกติก็เริ่มมีกลิ่นแปลก ๆ เมื่อผู้หญิงที่เข้ามาใหม่ถามดิฉันว่าจะไปไหน (คนที่เพิ่งเจอกันที่ป้ายรถเมย์ จำเป็นต้องรู้จริง ๆ หรือว่าเราจะไปไหน จะทำอะไรต่อ) ตอนนั้นฉันเองก็ยังไม่คิดอะไร เขาถามไอเราเป็นเด็กก็ตอบ บอกว่าจะไปมหาวิทยาลัยค่ะ มีอะไรเหรอคะ? (แน้...ยังเปิดโอกาสอีกแน่ะ)

ผู้หญิงที่เพิ่งมาจึงถามฉันกลับว่าแล้วทำไมไม่เอาน้องสาวไปด้วย (ตรงนี้แอบเคืองพวกมิจฉาชีพเล็ก ๆ เหมือนกันนะ อยากบอกว่าผู้หญิงท้วมที่มาถามทางฉันเนี่ยะ ดูยังไงก็แก่กว่าฉันอยู่ดี และดูยังไงก็ไม่สามารถเป็นพี่เป็นน้องที่ตามคลานกันมาได้อีกนั่นแหละ ...บอกตามตรงว่าแอบเสียเซลฟ์ไม่มั่นใจในความน่ารักของตัวเองไปสัก 40% เลย) เมื่อผู้หญิงที่เพิ่งเข้ามาถามดังนั้น หญิงร่างท้วมก็บอกทันทีว่าเปล่าค่ะไม่ได้เป็นพี่น้องกัน (ก็แน่ละสิยะ -__- !!)

แล้วจู่ ๆ แม่หญิงร่างท้วมก็ควักพระเลี่ยมทองออกมาจากเสื้อ (ขอย้ำว่าล้วงเข้าไปในเสื้อแล้วหยิบพระออกมาจากเสื้อจริง ๆ ฉันงี้ถึงกับตกใจ ทำตาโต ...ที่ทำตาโตตอนนั้นนี่ไม่ได้เป็นเพราะเห็นทองเลยนะ แต่แอบตกใจที่จู่ ๆ she ก็เปิดเสื้อขึ้นซะงั้น!! ...คิดไปอีกเรื่องงงงงงงงง)

สาวร่างท้วมเริ่มบอกกับฉันว่า "มาหาน้องชายที่กรุงเทพ จะกลับปราจีน ไม่รู้จะกลับยังไง เงินก็ไม่ค่อยมีแล้ว เหลือแต่พระองค์นี้องค์เดียวเท่านั้น ขายต่อให้หมื่นนึง เอาไหม"

ผู้หญิงคนที่ยืนหลังฉันก็บ่นอะไรไม่รู้งุบงิบ ๆ อยู่ข้างหลัง (เผอิญว่าไม่ค่อยได้สนใจเพราะสมาธิมัวแต่คอยรถว่าเมื่อไหร่จะมา ผนวกกับเป็นคนที่หูไม่ค่อยดีอยู่แล้ว ยิ่งเจ้นกต่อพูดเบาโคตร ๆ ด้วยแล้วยิ่งไปกันใหญ่ แต่เจ้แกก็พยายามนะ เรียกฉันอยู่นั่นแหละ สงสัยใจในเจ้แกคงแอบเคืองฉันอยู่ลึก ๆ ว่าช่วยฟังกูพล่ามหน่อยได้ไหม) เพราะว่าเจ้แกพยายามเรียกอยู่ยิก ๆ ฉันจึงต้องหันไปฟังบ้าง เนื้อความก็ประมาณว่า นี่ถ้าเอาพระองค์นี้ไปขายน่าจะได้สัก 50,000 บาท เราเอาไปขายที่ฟิวเจอร์ปาร์คกันไหม แล้วเอาเงินมาแบ่งกัน ไปกันหลาย ๆ คนจะได้ไม่อันตราย (ตอนนั้นฉันรู้แล้วว่าพวกนี้มิจฉาชีพแหง ๆ ก็เคยเห็นข่าวในทีวี แบบประมาณว่ามุกเดียวกันเปี๊ยบบบบบบบบ...จำได้น่ะค่ะ) ฉันก็เลยบอกว่าไม่เอาน่ะค่ะ เผอิญรีบไป เจ้แกเลยถามอีก "จะรีบไปไหนเหรอ???" (ภาคในใจ...ก็กรูเพิ่งบอกเมิงตะกี้ว่าจะไป ม. ไป ม.) ภาคปกติ "อ๋อ ...คือจะไป ม. น่ะค่ะ"

พอรถมาฉันก็รีบขึ้นรถทันที รถออกไปได้ไม่นานหญิงร่างท้วมก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว ทุกสิ่งกระจายตัวอย่างรวดเร็ว เฮ้อ...ไม่นึกเลยว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นข่าว วันนึงจะต้องมาเจอกับตัวเอง

เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้เอง และเป็นเรื่องจริงที่สอนให้รู้ว่า การติดตามข่าวสารเป็นสิ่งที่ควรกระทำเป็นนิจ เพราะข่าว ก็คือความรู้ ที่จะทำให้เรารู้กลวิธีของพวกมิจฉาชีพ ไม่ให้หลงกลจนตกเป็นเหยื่อ!! และสอง อย่าอยากได้ของ ๆ คนอื่นเลย นี่ถ้าเกิดความโลภอยากได้ทองของเขา ไม่แน่ผลกรรมมันจะตกอยู่กับเราก็ได้ ....ใครจะไปรู้

By : Chompoopleng