กาลก่อนนั้นสมัยที่ เป ล้ง จี่ ท่องยุทธภพก็ใช่วิชาเฒ่าพิษกลาดล้างพวกจอมโจรงูเขียวหางลาย ได้รับความดีความชอบจนรับแต่งตั้งให้เป็น ราชครูแห่งอาณาจักรเทียนหมีมี่ คุมอำนาจอย่างล้นหลามใช่อำนาจในทางที่ผิดกลาดต้อนหมู่สาวชาวบ้านไปปรนนิบัติจนเรื่องถึงหูฮ่องเต้และไม่ได้รับการวางพระทัยจึงได้ถูกคุมขังในคุกสี่ทิศ จากนั้นยุทธภพก็หยุดเล่าขานถึงเขาอีกเลย

ณ ที่อาณาจักรอันไกลโพ้น                                                                           

   “ฮื้อยี้......ฮื้อยี้”ชายหนุ่มลุกพรวดพลาดขึ้นจากที่นอนในที่ต่างที่ต่างถิ่นราวกับว่าเค้าไม่ได้อยู่ในอาณาจักรเทียน

“ท่านตื่นแล้วเหรอครับ...คงจะฝันร้ายอีกล่ะสิครับ” มีชายอีกคนนึงเดินเข้ามากล่าวทักทาย

“ข้าฝันถึง เสี่ยว อ้อ เรียกให้ข้าช่วยน่ะ ข้าต้องรีบกลับไปช่วยนางแล้ว” ชายหนุ่มพยายามกระโจนลุกแต่ก็หาไปไหนไกลไม่

“นายท่าน.....ท่านยังไม่หายดีนะขอครับ มานี่ครับข้าช่วยปรับลมปราณให้” 

ผ่านไปครึ่งชั่วยาม

“ขอบใจเจ้ามากนะ ข้าเป็นหนี้บุญคุณเจ้าครึ่งนึงนะ” เสียงชายหนุ่มแลดูสบายขึ้น

“ข้าหาอยากได้บุญคุณอันใดไม่ ข้าช่วยเพราะข้าอยากช่วยหาได้มีเจตนาอื่นใดไม่”

“เจ้าชื่อแส้อันใด ข้ามีนามว่าแม้วฮื้อยี้มาจากอาณาจักรเทียนอันแสนไกล” ฮื้อยี้กล่าว

“ส่วนข้า จิง หวิ๋น ชิ ข้าเร่ร่อนพเนจรไปทั่วหามีชื่อเสียงไม่”

“เราได้มีวาสนาต่อกันซักวันเมื่อข้าได้กลับไปอาณาจักรเทียนเมื่อไรข้าจะตอบแทนเจ้าแน่นอน” ฮื้อยี้ให้คำมั่น

“ว่าแต่ท่านกะทำอันใดมาจึงได้เจ็บสาหัสถึงเพียงนี้” หวิ๋น ชิ กล่าวอย่างสงสัยในบาดแผล

“เรื่องมันยาวแต่ถ้าเจ้าซัก ข้าก็หาปฏิเสธไม่”

ข้าเป็นชาวอาณาจักรเทียนทางตอนเหนือสุดที่มีอากาศหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ ท่านพ่อและท่านแม่มีอาชีพขายหนังสัตว์เลี้ยงครอบครัวอย่างเป็นสุข วันนึงเป็นวันที่ข้าอายุครบ 3 ขวบปีมีหมอดูท่านนึงได้มาอาศัยหลบความหนาวเย็นพ่อข้าก็ให้การต้อนรับอย่างดีประดุจญาติมิตรสหาย พอหน้าหนาวผ่านพ้นก่อนหมอดูจะเดินทางต่อได้กล่าวทักข้าไว้ว่า “สูงสุด ต่ำสุดเพียงใจคิด” ก่อนจากไปอย่างไม่ทิ้งคำอธิบาย จากนั้นไม่นานนักข้าก็ได้ถูกส่งไปร่ำเรียนวิยายุทธที่วัดเส้าหลินข้าได้บวชเรียนศึกษาวิชาและตอนนั้นเองข้าก็ได้พบกับเพื่อนสนิทของข้า บัง หวัง บี้ เราร่ำเรียนฝึกปรือวิชามาแล้วกันจนกระทั่ง

  “วันนี้เป็นวันที่ต้องคัดเลือกศิษย์เอกเพียงสามคนเพื่อฝึกวิชาดังนี้ อันดับหนึ่ง วิชาเปลี่ยนเส้นเอ็น อันดับสอง ระฆังทอง

อันดับสาม ฝ่ามือยูไล เราจะคัดเลือกศิษย์สามคนเท่านั้น เราจะแข่งแบบแพ้คัดออกทางเจ้าอาวาสให้เวลาพวกเจ้าสามวันในการเตรียมตัว” สมณะกล่าวจบและได้เดินจากพร้อมทิ้งความหวังให้ศิษย์เส้าหลินนับพันรูป

  ยามเย็นบนภูเขาเณรสองรูปฝึกวิชากันอย่างหนักหน่วงอย่างเอาเป็นเอาตาย

“เจ้ามีฝีมือแค่นี้เหรอ ฮื้อยี้” หวัง บี้ กล่าวยามได้เปรียบ

“มันไม่เท่าไรหรอกน่า เจ้าต้องเจอนี้ก่อน” หมัดทีเด็ดของฮื้อยี้กลับพลาดเป้าจนทำให้ถูกสวนกลับมาจนฮื้อยี้หงายท้อง

“พอแล้วข้ายอมแพ้เจ้าแล้ว วันนี้พอแค่นี้แหละ หวัง บี้” ฮื้อยี้ยกมือขอยอมแพ้

“เจ้านี่ต้องขยันหน่อยนึงนะ งั้นกลับกันเถอะเย็นแล้ว” หวัง บี้ ลากฮื้อยี้ขึ้นมา

“เจ้ากลับไปก่อนเถอะ ข้าอยากอยู่ที่นี่ก่อนขอซ้อมต่ออีกหน่อยนะ”

“ตามใจเจ้าเถอะงั้นขอข้าไปนอนก่อนนะ” และ หวัง บี้ ก็เดินจากไป

   ฮื้อยี้ยืนทบทวนกะบวนท่าที่ผ่านมาจากการสู้ศึก เพราะความรู้สึกนี้เองจึงทำให้ฮื้อยี้เก่งขึ้นอีกขั้น

“เมื่อกี้เจ้าออมมือทำไม” เสียงอันเงียบสงบราวกับกลมกลืนบรรยากาศโดยรอบ ฮื้อยี้หันกลับไปพบสมณะแก่รูปหนึ่งยืนต่อหน้า

“อาจารย์ปู่ ข้าไม่ได้ตั้งใจออมมือแต่ข้าพ่ายจริงๆ” ฮื้อยี้ก้มหน้าก้มตาตอบ

“หากเจ้าออมมือเจ้าก็จะพ่ายอย่างนี้ไปตลอกกาล งั้นข้าจะให้โอกาสเจ้า” จากนั้นสมณะแก่ได้ยิงดัชณีลงฟื้น 20 จุด

“ข้าให้เวลาเจ้าสามวัน จงแก้กระบวนท่านี้แล้วค่อยเดินลงเขากลับ” กล่าวเสร็จสมณะแก่ก็หายตัวไปเหลือแต่เพียงฮื้อยี้มองฟื้นอยู่นาน แต่ฮื้อยี้หารู้ไม่ว่าหวัง บี้ แอบมองอยู่ไกลๆกำหมัดแน่นคิดในใจว่า อาจารย์แอบถ่ายทอดวิชาให้มันคนเดียว

โปรดติดตามตอนต่อไป(ถ้าไม่โดนลบนะ)

..................................................................................................