Guilty

บางครั้งฉันว่าความรู้สึกผิดนั้นมันมีอิทธิพลมากเหลือเกิน

เปรียบไปก็เหมือนวัวสันหลังหวะ

คือเรารู้อยู่แล้วหละว่าตัวเองมีความผิด

หรือไปทำอะไรไม่ดีไว้

ก็จะกลัวและกังวลตลอดเวลาว่าจะมีใครมารู้

ความผิดของเราเข้าสักวัน

ทั้งๆที่ความจริงแล้วอาจไม่มีใครสักคนล่วงรู้

แต่เราก็จะระแวงตัวตลอด

จนบางทีเผลอหลุดเปิดเผยความผิดนั้นออกมาเอง

ในการสอบครั้งหนึ่ง

เป็นวิชาที่เรียนกันเฉพาะในภาควิชา

คนที่เรียนก็มีแต่เพื่อนๆกันทั้งนั้น

ข้อสอบยากมาก เป็นข้อเขียนล้วนๆ

มันเริ่มต้นจากเพื่อนคู่หนึ่งถามคำตอบกัน

แล้วก็ลุกลามกลายเป็นการลอกกันทั้งห้อง

อาจารย์ที่คุมสอบก็ยังอ่อนอาวุโสไม่สามารถพูดอะไรได้

จนกระทั่งออกมาจากห้องสอบ

ทุกคนเงียบไม่มีใครพูดอะไร

ไม่มีใครกล้าสบตากัน

ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นลอกกันแทบตาย

ในวันที่อาจารย์ต้องประกาศคะแนน

อาจารย์บอกว่าครูรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องวันนั้น

ครูเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับลูกศิษย์

แต่ครูก็ไม่ให้เราตก เพราะเป็นวิชาสำคัญ

แต่จะให้แก้ตัวด้วยการสอบใหม่อีกครั้ง

อาจารย์พูดเพียงเท่านี้แล้วก็ร้องไห้และเดินออกไป

พวกเราทุกคนก้มหน้าน้ำตาไหล

ไม่กล้าสบตาอาจารย์

เป็นครั้งหนึ่งในชีวิตที่ฉันรู้สึกว่า

Guilty นั้นมันมีผลรุนแรงขนาดไหน

ฉันและเพื่อนร่วมภาควิชาต้องอยู่กับความรู้สึกผิดนั้น

ไปชั่วชีวิต