เมื่อคืนฉันฝันถึงเพื่อนรัก

ไม่แปลกใช่ไหมที่เราจะฝันถึงเพื่อน

แต่มันแปลกตรงที่วันนี้เราไม่ใช่เพื่อนกันอีกแล้ว

เรากลายเป็นคนแปลกหน้าของกันและกัน

เราเปลี่ยนสถานะจากคนคุ้นเคย

เป็นแค่คนเคยคุ้น

ฉันจำไม่ได้แล้วว่าเราพบกันครั้งแรกตอนไหน

ฉันรู้จักเธอครั้งแรกตอน ม. 4 แต่มาสนิทกันตอน ม. 5

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม เราถึงสนิทกัน

รู้ตัวอีกทีเธอก็กลายเป็นเพื่อนรักของฉันไปแล้ว

ฉันเอนทรานซ์ติดหลังจบ ม. 5 แล้วต้องไปเรียนที่กรุงเทพ

ส่วนเธอไปเรียนที่ ม.ช. หลังจบ ม. 6

ระยะทางและเวลาไม่เคยทำให้เราห่างกัน

เราเขียนถึงกัน ส่งข้อความหากัน

เรานัดเจอกันเมื่อกลับบ้านพร้อมกัน

ฉันไปหาเธอที่เชียงใหม่ก็บ่อยไป

จนกระทั่งเราเรียนจบแยกย้ายกันทำงาน

แต่เราก็ยังติดต่อกันสม่ำเสมอ

ความสัมพันธ์ของเราไม่เคยเปลี่ยนแปลงไป

ฉันเขียนโปสการ์ดถึงเธอทุกสัปดาห์ เธอก็เช่นกัน

เวลาฉันกลับบ้านเราก็ไปกินข้าวด้วยกัน

ไปเดินเที่ยวด้วยกัน พูดคุยกัน

เรายิ้มด้วยกัน หัวเราะด้วยกัน แบ่งปันทุกข์และสุขด้วยกัน

ในที่สุดฉันก็ได้กลับมาอยู่บ้านเสียที

หลังจากที่ห่างบ้านไปกว่าสิบปี

เราได้มาอยู่ใกล้กันอีกครั้งหนึ่ง

เราไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้น

แต่แล้ววันหนึ่งเธอก็บอกกับฉัน

ว่าเธอไม่อยากไปไหนกับฉันอีก

เธอไม่มีเวลาไปทำในสิ่งที่เราเคยทำด้วยกันอีกแล้ว

เธอบอกว่าเธออยากใช้เวลากับสิ่งที่มีประโยชน์มากกว่านี้

เธอบอกว่าฉันทำให้เธอรู้สึกแย่ ฝืนใจเธอ

ฉันไม่รู้เลยว่าต้องทำอย่างไร

ไม่รู้สักนิดว่าเธอรู้สึกอย่างนั้น

ฉันโกรธตัวเองที่ทำให้เพื่อนรักเสียใจ

โกรธตัวเองที่ไม่รู้อะไรเลย

เราสนิทกันมากขนาดนั้นแต่ฉันกลับไม่รู้อะไรเลย จริงๆ

ฉันมีคำถามมากมายที่อยากถามเธอ

ทำไม เหตุใด เพราะอะไร คำพูดเหล่านี้ติดอยู่ในใจ

และตัวเธอเองก็นิ่งเฉย 

ฉันกลัว สับสน มึนงง

นี่มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา

แล้วฉันก็คิดได้ในวันหนึ่ง

ว่าเธอไม่เคยพูดอะไรเลย

ทุกสิ่งทุกอย่างฉันเป็นคนเริ่มต้นทั้งนั้น

ฉันคิดเองว่าเราอยากเจอกัน อยากไปเที่ยวด้วยกัน

ฉันโทรหาเธอก่อน ชวนเธอก่อน

และเธอก็ไม่เคยปฏิเสธ

แต่ฉันลืมนึกไปว่าการไม่ปฎิเสธ ไม่ได้หมายถึงความเต็มใจ

ฉันรู้ซึ้งแล้วว่าเป็นเพราะฉันเอง ฉันผิดเองทั้งหมด

ฉันนี่เองที่เป็นต้นเหตุแห่งน้ำตาของเธอ

วินาทีนั้นสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันจะทำเพื่อเธอได้

เพื่อนรักของฉัน

หากตัวฉันทำให้เธอทุกข์ใจ ทำให้เธอลำบากใจ

ฉันจะไปเอง  ฉันจึงพาตัวเองออกมาจากชีวิตเธอ

ฉันยินดีทำทุกอย่างให้เธอเป็นสุข

ทุกก้าวที่ฉันเดินออกมา  แต่ในใจของฉัน

กลับร่ำร้องในสิ่งตรงกันข้าม

มาจนถึงวันนี้ สามปีที่ผ่านไป

มีเหตุการณ์เกิดขึ้นมากมายกับฉัน

ฉันอยากบอกเล่า อยากแบ่งปันกับเธอเหลือเกิน

แต่ฉันก็ไม่อาจทำเช่นนั้นได้

ฉันแต่งงานแล้วนะ  ก่อนหน้านี้ฉันอยากให้เธอเป็นเพื่อนเจ้าสาวของฉัน

แต่พอถึงเวลานั้นจริงๆ ฉันกลับไม่กล้าแม้แต่จะบอกเธอ

เพราะอะไรนะเหรอ  ฉันกลัวว่าตัวเองจะร้องไห้

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองจะเข้มแข็งพอที่จะพบเธออีกครั้ง

จนกระทั่งเมื่อคืนนี้ ฉันพบเธอ

ฉันเห็นเธอเจ็บ ฉันเจ็บปวดยิ่งกว่า

ที่ตัวเองไม่ได้อยู่ข้างๆเธอ

ฉันพร่ำขอโทษเธอ ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก

เธอถามฉันว่าไม่คิดถึงเธอเลยหรือ

ฉันตอบเธอทั้งน้ำตาว่า

ไม่มีวันไหนที่ฉันไม่คิดถึงเธอ

ฉันกอดเธอเอาไว้  

แม้ตอนนี้ฉันยังรู้สึกว่าสัมผัสนั้นมันเหมือนจริงเหลือเกิน

แล้วฉันก็ตื่นขึ้นและพบว่ามันเป็นแค่ความฝันเท่านั้น

ฉันไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ ก็ฝันถึงเธอ

แต่ฉันอยากบอกเธอเหลือเกิน

ฉันคิดถึงเธอเหลือเกิน    ปอมเพื่อนรัก