มื้อเย็นเมื่อวานไปนั่งคุยนั่งกินที่บ้านเพื่อน  คุยๆ กินๆ ตั้งแต่เกือบหนึ่งทุ่ม พอใกล้สี่ทุ่มก็เลิกรา  พร้อมกับเสียงหลายคนเปรยว่า  "เดี๋ยวนี้ไม่อึดแล้ว เลิกหัวค่ำ" 

ตอนสักสองทุ่มน้องชายของเจ้าของบ้านถามว่า จะค้างกันไหม  เพื่อนตอบว่า  "เฮ้ย  แก่แล้ว เดี๋ยวก็เลิก  เดี๋ยวนี้ไม่ค้างแล้ว"

ตอนลุกขึ้นแยกย้าย  น้องสะใภ้ออกมาสวัสดี ถามว่า  "เลิกกันเร็วจัง"

แปลกใจกันทุกคน   พวกเราเองยังรู้สึกแปลกเลย 

สมัยอายุยังน้อย(กว่าตอนนี้มาก)  ถ้านัดกันที่บ้านนี้ละก็  เป็นอันรู้ได้ว่า ถ้าเป็นมื้อกลางวันก็จะเรื่อยไปถึงเย็น ค่ำๆ ค่อยกลับ  ถ้าเป็นมื้อเย็น ก็ต้องนอนค้างกัน  ถ้านัดตามร้าน ก็ยาวจนร้านปิด

แต่ที่ว่ามานี้ พวกเราไม่ใช่หญิงก๋ากั่นกินเหล้าเมายาอะไรเลย  เท่าที่ทำก็คือกินและคุย  แค่นี้ก็เป็นกิจกรรมที่ทำได้ยาวเป็นชั่วโมงๆ อย่างไม่น่าเชื่อ  จนน้องชายน้องสะใภ้ของเพื่อนรู้ดี

พวกเราสามารถกินของคาวปิดด้วยของหวานแล้ววกมาของคาววนมาของหวานได้เรื่อยๆ  พอๆ กับเรื่องราวที่คุยก็ช่างมากมาย  ทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นในกลุ่ม นอกกลุ่ม เรื่องที่ทำงาน เรื่องแซวกันเอง ไปจนถึงเรื่องความหลัง สารพัดสารพันอันหาสาระไม่ได้  แต่ต่อเนื่องได้ไม่รู้จบ

คุยกันไปคุยกันมาจากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี  จากปีเดียวเป็นหลายๆ ปี  แล้วก็เป็นสิบปี  แล้วก็เป็นกว่าสิบปี

ปีที่แล้วจึงรวบรวมเงินจากผองเพื่อนที่เห็นหน้ากันมายาวนาน รวมถึงน้องพี่เพื่อนฝูงที่มักคุ้น ได้จำนวนหนึ่ง  สมทบทุนให้โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้าเพื่อสร้างห้องเอกซ์เรย์

โรงพยาบาลบอกมาว่า ให้ระบุด้วยว่าจะให้ห้องนี้มีชื่อว่าอะไร

ถกกันอยู่เกือบเดือน  คิดชื่อกันออกมายาวบ้างสั้นบ้าง ซึ้งบ้างฮาบ้าง  ในที่สุดจึงได้ข้อสรุปจากการโหวต (ซึ่งบัดนั้นเหลือผู้ที่สนใจจะออกความเห็นไม่กี่คนแล้ว)

ได้ชื่อมาว่า  "มิตรภาพ 30 ปี"

ชื่อนี้มีที่มา บ่งบอกชัดเจนว่า  วันเวลาที่ล่วงผ่านนั้นยาวนานมาก  ย้อนกลับไปเมื่อสามสิบปีที่แล้ว  พวกเราต่างคนต่างมา  "มาพบ มาเจอ มารักกัน" 

เพื่อนคนหนึ่งให้เหตุผลมาพร้อมกับการตั้งชื่อว่า  "ไม่น่าเชื่อว่า แป๊บเดียวก็สามสิบปี  รักกันมั่ง ตีกันมั่ง ด่ากันมั่ง ผ่านมาได้ยังไงวะ"

แต่ก็ผ่านมาแล้วละเพื่อนเอ๋ย

เมื่อวานเพื่อนคนหนึ่งบอกว่า  ตอนที่มาสอบเข้านั้น  ยังกั๊กที่ที่โรงเรียนเก่าไว้ เผื่อเข้าไม่ได้ก็จะได้กลับไป

บางคนบอกว่า  ตายดาบหน้าเท่านั้น  เพราะโรงเรียนเดิมมีแค่ ม.ต้น (สมัยนั้นยังเรียก ม.ศ. อยู่เล้ย  เฮ้อ  โบราณจริงๆ )

สรุปแล้ว ไม่ว่าจะด้วยสถานการณ์อย่างไร  บุพเพสันนิวาสก็พาให้พวกเรามาเจอกัน  และคบหากันมาตั้งแต่บัดนั้น

จากเด็กวัยรุ่นเด๋อๆ ด๋าๆ  กลายมาเป็นสาวใหญ่วัยป้า  แต่ยังบ้าๆ บอๆ คงที่

จากนัดกันทีต้องมีพ่อแม่ไปคอยรับส่ง  จนไปไหนมาไหนไม่บอกพ่อแม่(ไปโดยสุจริตก็เยอะ แอบไปก็ไม่น้อย)  จนบัดนี้ไปไหนมาไหนก็เป็นห่วงพ่อแม่

จากวัยวันที่นึกไม่ออกเอาเสียเวลาว่าชีวิตสามสิบปีข้างหน้าจะเป็นอย่างไร  เพียงแค่คบกัน รักกัน ดูแลกัน ไม่ทอดทิ้งกัน  มาเรื่อยๆ 

ไม่ได้เผลอสักนิด  แต่ก็สามสิบปี

มิตรภาพช่างเป็นสิ่งที่แสนดีและมหัศจรรย์จริงๆ