อ่าน "ลมพัดผ่านดาว"  ของ ว. วินิจฉัยกุล  ในสกุลไทยแล้วก็สรุปว่าเป็นนวนิยายของนักเขียนท่านนี้ที่ชอบอีกเรื่องหนึ่ง 

นางเอกไม่ใช่สาวน้อย อายุสามสิบกว่ากลางๆ แล้ว  พระเอกอายุน้อยกว่าหลายปี น่าจะยังไม่ถึงสามสิบ (ซึ่งอาจจะซักยี่สิบเก้า)  นางเอกทำงานออฟฟิศ มีชีวิตเป็นระบบ อยู่ในกรอบในกฎเกณฑ์   พระเอกเป็นฟรีแลนซ์ รับงานทุกประเภทที่ตัวเองทำได้  ชีวิตมีอิสระไม่ติดอยู่ในกรอบใดๆ  รวมทั้งเรื่องความรัก

คนในกรอบมาเจอคนนอกกรอบที่มีเสน่ห์ขนาดนี้ก็หลงรักได้ไม่ยากนัก  คบกันอยู่ระยะหนึ่ง  ความแตกต่างก็มาเป็นอุปสรรคสร้างปัญหาให้ทั้งคู่

พระเอกตัดสินใจเดินออกจากชีวิตนางเอก ด้วยเหตุผลว่า  อยู่กันไปก็ทะเลาะกัน  จากกันทั้งๆ ยังรักดีกว่า

นางเอกตัดสินใจแต่งงานกับรุ่นพี่ที่หลงรักมาตั้งแต่วัยรุ่น  รุ่นพี่ที่มีลักษณะเป็น "ชายในฝัน"  ตามแบบฉบับ

ยังไม่ได้อ่านที่ลงในฉบับล่าสุดของสัปดาห์นี้  แต่ฉบับที่แล้ว  ว. วินิจฉัยกุล มีถ้อยแถลงแก่ผู้อ่าน ว่า ตอนก่อนหน้านั้น ถือว่าจบเรื่องแล้ว ตามโครงเรื่องที่วางไว้แต่ต้น

คือจบที่งานแต่งงานของนางเอก  พระเอกมาช่วยจัดงานโดยไม่ให้นางเอกรู้  พอถึงเวลางานก็เดินออกจากสถานที่จัดงานไปเงียบๆ  อย่างเหงาหงอย

ว. วินิจฉัยกุล แถลงต่อว่า  มีเพื่อนผู้เป็นนักอ่านได้มานั่งถกว่า จบอย่างนี้ไม่ถูกต้อง

ถ้าพระเอกพูดตัดรอนให้ขาดจากกันเมื่อนางเอก (ผู้ซึ่งจริงๆ แล้วก็ไม่เคยตัดใจจากพระเอกได้เลย) โทรศัพท์ไปหาในเช้าวันแต่งงาน  นางเอกต้องมีคำพูดอะไรตอบกลับไปบ้าง ไม่ใช่นึ่งอึ้งยอมจำนน

นางเอกคงจะพูดว่า  "การอยู่อย่างเป็นทุกข์กับคนที่รัก น่าจะดีกว่าการอยู่อย่างเป็นสุขโดยไม่มีเขา"  (คล้ายๆ อย่างนี้ จำไม่ได้ทุกคำค่ะ)

ว. วินิจฉัยกุล บอกว่า นิ่งอึ้งเมื่อได้ยินประโยคนี้  และจึงได้แต่งตอนจบขึ้นมาอีกแบบ ให้วายุ (พระเอก) นิ่งอึ้งเหมือนถูกพายุโถมโดยแรงเมื่อได้ยินประโยคนี้จากดารชา (นางเอก) เช่นกัน

อยากรู้จริงๆ ว่า ว. วินิจฉัยกุล จะแต่งให้จบอีกแบบอย่างไร  สัปดาห์ที่แล้วทิ้งท้ายไว้ว่า วายุรึบไปหาดารชาก่อนที่จะถึงงานเลี้ยงตอนเย็น

เย็นนี้จะรีบซื้อมาอ่านต่อ

ว่าแต่ว่า  เป็นจริงหรือที่ว่า   "การอยู่อย่างเป็นทุกข์กับคนที่รัก น่าจะดีกว่าการอยู่อย่างเป็นสุขโดยไม่มีเขา"