สังขารเป็นเรื่องไม่เที่ยงจริงๆ เริ่มถึงก็เริ่มบ่นเป็นคนแก่เลย ทำไงได้ล่ะ ก็ดันไปขึ้นภูตอนหมดหนุ่มแล้วนี่นา ก็เลยต้องบ่นกันหน่อย 

ภูกระดึงชื่อนี้ผมได้ยินมาตั้งแต่สมัยเป็นนักศึกษา แต่ดันเล่นแต่กีฬา เลยไม่ได้สนใจไปเที่ยวป่าเที่ยวเขา เหมือนคนอื่นๆเค้า พอมาตอนนี้เกิดอยากเที่ยว ก็ต้องคำนึงถึงสังขารกันแล้วละ เมื่อซักสามขสี่ปีก่อน  ก็ได้ฤกษ์งามยามดีเสียที กับความหึกเหิม ที่จะขึ้นไปพิชิตยอดภูกระดึงที่เขาร่ำลือถึงความสวยงาม และก็เหมือนเคย ไปคนเดียวอีกแล้ว 

เที่ยวนี้เริ่มต้นที่หมอชิตตามเคย  ตั้งใจจะไปนอนที่เมืองเลยสักวันก่อน เช้าค่อยขึ้นภู ที่จัดโปรแกรมช้าวันนึงก็ไม่ใช่อะไรหรอก นัดเพื่อนเอาไว้ว่าไปเจอกันบนภู เพราะเพื่อนลางานมาพร้อมกันไม่ได้ ก็เลยจะตามกันมา นั่งรถออกจากหมอชิตช่วงสายหน่อย กว่าจะถึงตัวเมืองเลย ก็เล่นเอาค่ำ เดินหาโรงแรมได้ถูกใจก็เล่นเอาเหนื่อย ชื่อโรงแรมลืมไปแล้วครับ หลังจากนั้นก้ออกเดินชมเมือง ผมเป็นคนไม่ชอบนั่งรถในเมือง เพราะการนั่งรถชมเมืองอาจจะทำให้เราต้องพลาดอะไรบางอย่างไป (แต่เป็นอะไร ก็ไม่รู้เหมือนกันนะ) เลยเป็นเมืองที่สงบมากๆ ประมาณว่าพอค่ำก็วังเวงเลย เดินได้ซักพักก็เลยกลับมานอนดีกว่า 

เช้าถึงก็ออกหาอาหารขึ้นชื่อกิน ก็ไปจบที่ไข่กะทะ ใกล้โรงแรม แต่ไม่รู้ร้านเขามีชื่อหรือเปล่า เห็นร้านใหญ่ แต่ผมกินแล้วเฉยๆนะ หลังจากนั้นก็เก็บเป้ ขึ้นรถเมล์แดง เดินทางกลับไปยังผานกเค้า จุดเริ่มต้นของการขึ้นภูกระดึง ไปถึงราวๆ 9 โมงเช้า ไม่เห็นมีคนมากันเลย ลืมบอกไปวันนี้ก็คือวันที่ 3 ธ.ค. ก่อนวันหยุดยาว ก็นั่งรถสองแถวเข้าไปที่ทำการอุทยานอีกซักพัก ไม่กี่กิโลเมตร นี่เป็นครั้งแรกที่ได้มา เนื่องจากไม่เคยมีประสบการณ์การขึ้นภูกระดึงมาก่อนก็เลยแบกเป้ขึ้นมาเอง โดยไม่รู้ว่าเขามีลูกหาบให้บริการขนของอยู่ ผลก็คือ ... ย้อนกลับไปดูชื่อเรื่องละกัน...

การเริ่มต้นอย่างหึกเหิมที่ปางกกค่า ต้องถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง จากจุดเริ่มต้นที่ซำแฮกนี่เอง ประมาณว่า “น้องๆช่วยหามพี่ขึ้นไปที” แค่คิดในใจนะครับ หลังจากเห็นลูกหาบเดินต้อยๆๆ ผ่านผมไปยังกับเขาเดินบนพื้นราบยังไงยังงั้นเลย แต่เขาก็มีน้ำใจมากเลย หันมาบอกว่าค่อยๆเดินไม่ต้องรีบ เฮ้อ... ผมไม่รู้หรอกว่า แค่ซำแฮกด่านเดียวผมใช้เวลาไปนานเท่าไหร่ แต่รู้ว่านานเชียวละ ช่วงหนึ่งยังคิดเลยว่า แล้วจะไปต่อจนสุดไหวไม๊เนี่ย แต่ช่างเถอะไหนๆก็มาถึงที่แล้วนี่นา ถอยก็อายเด็กที่เดินตามมาแย่เลย ก็เลยถ่อสังขารมาจนถึงซำแฮกจนได้

บางคนที่ไม่เคยไปอาจจะนั่งอ่านแล้วแอบหัวเราะขึ้นมา แต่คุณลองแบกเป้ใหญ่ที่หนักๆดู (ผมใช้เป้ฝรั่งใบใหญ่ๆ) แล้วถามคนที่เคยไปมาสิ แล้วจะรู้ว่าผมรู้สึกยังไง ผมนั่งพักอยู่เกือบชั่วโมง พร้อมกับนั่งศึกษาแผนที่ขึ้นภู ที่แสดงระดับความสูง ก็นึกในใจว่าสงสัยจะเอาสังขารมาทิ้งซะที่นี่แล้ว แต่มาถึงขนาดนี้แล้วจะถอยได้ไง

ผมเปลี่ยนแผนเป็นค่อยๆเดินไปทีละซำ (คำว่าซำ หมายถึงจุดพักแต่ละจุดระหว่างเส้นทางขึ้นภู ถ้าผิดก็ขออภัยด้วย) อย่างไม่ย่อท้อ เหมือนหนังสู้ชีวิตเลยละ ผ่านสารพัดซำคือ ซำบอน, ซำกกกอก, พร่านพรานแป, ซำกกหว้า, ซำกกไผ่, ซำกกโดน, ซำแคร่  และในที่สุดผมก็มาถึง 1,288 เมตร จากระดับน้ำทะเล  ที่เรียกกันว่าหลังแป ซึ่งจะมีป้ายที่เขียนไว้ว่า “เราคือผู้พิชิตภูกระดึง” ให้ถ่ายรูปกัน มันเป็นความรู้สึกแห่งความภาคภูมิใจจริงๆ ของคนอายุขนาดผม ที่ได้มาถึงตรงนี้ แต่อย่าเพิ่งดีใจ เพราะคุณต้องเดินต่อไปอีกร่วม 3 กม. จึงจะถึงที่กางเต๊นท์ แต่เส้นทางยากลำบากก็ผ่านมาแล้ว ที่เหลือก็ไม่คณามือแล้วละ

ถึงจุดกางเต๊นท์ก็ค่ำพอดี ผมเล่นกางเอากลางสนามเลยเพราะเหนื่อยเต็มที อีกทั้งร่างกายก็เจ็บไปหมด ที่ภูกระดึงอีกนี่แหละที่ทำให้ผมได้รู้จักความร้ายกาจของตัวทาก เป็นครั้งแรก (ก็งงๆอยู่เหมือนกัน ว่าเที่ยวมาตั้งนาน ทำไม๊ ไม่เคยโดนทากกัดเลย) ทากที่ภูกระดึงทำเอาผมเสียเลือดไปหลายตัวเหมือนกัน ก็เล่นมานอนเป็นเพื่อนกันตั้ง 3 ตัวแนะ แต่เนื่องจากเพลียจัดเลยไม่รู้สึกอะไร มารู้สึกอีกที ก็เช้าแล้ว และบรรดาเพื่อนนอนทั้ง3 ก็ถูกผมทับตายหมด เหลือไว้แต่คราบเลือดเต็มไปหมด ทำให้ต้องย้ายเต๊นท์ไปเป็นใต้ต้นสนแทน เพราะมีคนบอกว่าบริเวณต้นสนไม่มีทากหรอก 

หลังจากจัดการเรื่องส่วนตัวต่างๆ เรียบร้อยแล้วก็ไปทานข้าวพร้อมทักทายเจ้ากวาง พีอาร์ตัวสำคัญของภูกระดึง ที่จะมานั่งให้เห็นที่บริเวณ ร้านอาหารบนดอย พอสายหน่อยเจ้ากวาง (ผมลืมชื่อไปแล้วละ) ก็จะเดินกลับเข้าป่าไป จนกว่าจะถึงเวลาอาหารก็จะกลับมาอีกที วันนี้เพื่อนๆ ผมก็จะตามมาถึง ผมคิดว่าคงถึงเย็นๆ  จะเดินไปรับซะหน่อย แต่ตอนนี้ขอเดินสำหรวจเส้นทางก่อนละกัน 

เริ่มต้นที่ ผาหมากดูก เป็นจุดที่มีวิวสวยมาก เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินชมหน้าผาของผม ผมใช้ระยะเวลานานมากในแต่ละจุดชมวิว ซึ่งจะมีระยะห่างที่ไม่ไกลกันนัก ประมาณ 2-5 กม. ผานาน้อย ผาเหยียบเมฆ ผาแดง และไปจบที่ผาหล่มสัก ซึ่เป็นจุดชมพระอาทิตย์ตกที่สวยงามมีเอกลักษณะ แต่ผมไม่ได้เก็บภาพมาเพราะคิวยาวมาก และก็จะค่ำแล้ว เลยรีบเดินกลับซะก่อน ความมืดที่นี่โรยตัวมาเร็วมาก แต่ก็เป็นบรรยากาศการเดินท่ามกลางความมืดที่น่าประทับใจมาก แต่ละคนเดินถือไฟฉายเดินกันเป็นทิวแถวท่ามกลางความมืด สวยงามเชียวละ ใช้เวลาร่วม 2-3 ชั่วโมงก็กลับมาถึงที่พัก ทำให้ต้องคลาดกับเพื่อนๆ ที่ตามมา เพราะกลายเป็นว่า จากวันที่ผมมาถึง มีคนแค่ไม่กี่ร้อยคนบนภู เย็นนั้นกลับกลายเป็นมีคนร่วม 2 หมื่นกว่าคนที่อยู่บนภู ทำให้ทางอุทยานต้องปิดไม่ให้คนขึ้นมาอีก แต่ช่างเถอะ ผมขอนอนก่อนดีกว่า เดินมาเหนื่อยทั้งวัน และตั้งใจว่า จะตื่นแต่เช้ามืด ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ผานกแอ่น 

ตีห้าเช้ามืด ผมรีบลุกออกจากเต๊นท์ ออกเดินทางไปยังผานกแอ่น ซึ่งอยู่ห่างจากจุดกางเต๊นท์ประมาณ 2 กม. เพื่อไปชมพระอาทิตย์ขึ้น ซึ่งมีคนบอกว่าสวยงามมาก หลังจากรออยู่พักใหญ่ พระอาทิตย์ก็สาดแสงออกมา ทะเลหมอก พร้อมกับทิวเขาซ้อนเป็นชั้นๆ ก็ปรากฎออกมา สวยอย่างที่เขาว่าจริงๆ แต่เพราะคนเยอะมากๆ จนผมกลัวจะมีคนตกหน้าผาลงไปเพราะเบียดกันน่ากลัวมาก ทำให้ผมตั้งใจไว้ว่า ซักวัน ผมจะต้องกลับมาอีกครั้งนึง เพื่อมาเก็บภาพที่สวยงาม โดยไม่มีใครมารบกวนมากขนาดนี้ (แม้จะมีคนพูดกันว่า ใครที่มาภูกระดึงน่ะ บ้า แต่พวกที่มาแล้วยังมาอีกนั้น บ้ามากกกกก แต่นั่นแหละ ไม่รู้ทำไม ก็ยังมีคนกลับมกันอีก)

เสร็จจากชมวิวพระอาทิตย์ขึ้นผมก็กลับที่พักว่าจะตามหาเพื่อน แต่ดูสภาพแล้วคงยากเต็มที แต่ที่ไหนได้ กลายเป็นว่า เพื่อนๆ ที่ตามมา กลับกางเต๊นท์ อยู่ข้างเต๊นท์ผมนี่เอง เลยได้มีเพื่อนเดินทางเสียที เที่ยวคนเดียวมาหลายวันแล้ว เริ่มต้นโปรแกรมวันนี้กันด้วยการเดินทัวร์บรรดาน้ำตกต่างๆ เช่น น้ำตกเพ็ญพบใหม่ น้ำตกตาดร้อง น้ำตกวังกวาง น้ำตกธารสวรรค์ น้ำตกโผนพบ แต่โดยรวมช่วงนั้นน้ำน้อย ทำให้ไม่สวยงามนัก

การเดินเที่ยวบนภูกระดึง ผมว่าโชคดีอยู่อย่าง ที่เกือบทุกเส้นทางจะเป็นพื้นที่ราบ ทำให้ไม่เหนื่อมากนัก เหมือนกับจะเป็นรางวัลให้กับคนที่พิชิตยอดภูกระดึงได้ ว่าเมื่อขึ้นมาถึงคุณก็ผ่านการทดสอบแล้ว เที่ยวต่อให้สบายเถอะ แต่หลังจากจบเที่ยวน้ำตก เพื่อนๆผมก็ตกลงใจกันว่าจะลงจากภูกัน เนื่องจากปัญหาการแย่งกันกิน แย่งกันใช้ (ห้องน้ำ) ซึ่งคงต้องบอกว่าไม่เพียงพอจริงๆ คงอยู่กันต่อไม่ไหว 

พอบ่ายหลังจากจัดการมื้อบ่ายกันเรียบร้อย กลุ่มผมก็ลงจากภูกัน ผมถือว่าผมโชคดีมากที่มาก่อนเพื่อนๆ ทำให้ได้ไปดูไปเห็น ที่ต่างๆ มาเกือบทั้งหมด ขณะที่เพื่อนๆ ไปกันยังไม่ทั่วเลย เที่ยวลงนี้ผมลงตัวเปล่าเลยละ ไม่กล้าแบกเป้เองแล้ว ขนาดวิ่งลงเลยละ เที่ยวลงนี้ผมใช้เวลา แค่ประมาณไม่ถึงชั่วโมงเลย แต่เล่นเอาเบรกเกือบไม่ทันไปหลายครั้งเอาเหมือนกัน แถมยังมีหน้าทำตัวเป็นผู้ชำนาญการเดินภู ไปแนะนำน้องๆ ที่เขาเดินสวนขึ้นภูไปอีกแนะ 

แต่ผมบอกได้เลยว่า ภูกระดึงมีความคุ้มค่าแก่การได้ไปจริงๆ ผมไม่มีวันลึมความงดงามที่ได้เจอจริงๆ ถ้ามีโอกาสผมคงจะได้กลับมาอีกครั้ง แต่อยากบอกคนอื่นๆ ที่คิดจะขึ้นไป ก่อนไปคุณควรฟิตร่างกายให้ดีนะ แล้วอย่าหาว่าไม่เตือน และอย่าไปช่วงวันหยุดยาว จะดีที่สุด