เจ้าพระยาพระคลัง ได้นำข้อความตามหนังสือขององเลโป ขึ้นกรามบบังคมทูลพระกรุณา ได้ทรงทราบใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาทแล้ว พระบาทสมเด็จพุทธิเจ้าอยู่หัวจึ่งทรงมีพระราชโองการมานพระบัณฑูรสุรสิงหนาท ดำรัสเหนือเกล้าเหนือกระหม่อม โปรดให้เจ้าพระยาพระคลัง กับ พระศรีภูริปรีชาอาลักษณ์ แต่งพระราชสาส์นฉบับหนึ่งกับของทรงยินดีตอบแทนออกไปถวายพระเจ้าเวียตนามไปกับราชทูต

        ณ วันพุธ แรมห้าค่ำ เดือนสิบ ทูตานุทูตญวนได้เข้าเฝ้ากราบถวายบังคมลา ก็ได้พระราชทานรางวัลแก่ทูตานุทูตพอสมควรตามพระราชประเพณี ครั้งนี้เจ้าพระยาพระคลังจักขอฝากพระราชสาส์นสยามไปยังกรุงเว้ด้วย ราชทูตญวนไม่ยอมรับนำไป โดยราชทูตได้อ้างความปฏิเสธนำพระราชสาส์นไปกรุงเว้ ความว่า

          "เราเป็นทูตมาแต่เมืองญวน กรุงเว้ เรามีหน้าที่เพียงเพื่อมาถวายพระราชสาส์พระเจ้าเวียตนามต่อ พระเจ้ากรุงเทพพระมหานครศรีอยุธยาสยามประเทศเท่านั้น หามีหน้าที่รับพระราชสาส์นตอบของพระเจ้ากรุงเทพพระมหานครศรีอยุธยาสยามประเทศไปยังพระเจ้าเวียตนามด้วยไม่ ผิดด้วยขนบธรรมเนียมกรุงเว้ฝ่ายญวน ชอบที่ฝ่ายสยามจักแต่งทูตของกรุงเทพพระมหานครศรีอยุธยาสยามประเทศไปยังพระเจ้าเวียตนาม ออกไปตอบแทนกรุงเว้บ้างจึ่งจักชอบ มิใช่ฝากเราผู้เป็นราชทูตไป มิมีราชประเพณีใดปรากฏเราจึ่งรับสาส์นไปด้วยเรามิได้" 

           เมื่อทูตญวนไม่ยอมรับพระราชสาส์นไปด้วยนั้น พระบาทสมเด็จพระพุทธิเจ้าอยู่หัวจึ่งทรงโปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาพระคลังมีหนังสือประทับตราบัวแก้ว ตอบหนังสือขององเลโปฉบับหนึ่งโดยสั้นมีใจความว่า

            "ด้วยเรื่องเจ้าอนุ แลเจ้าราชวงศ์แจ้งแก่ท่านนั้นล้วนเป็นความเท็จ เจ้าอนุเป็นขบถขึ้นในเวียงจันทร์ฆ่าพระยาพิชัยสงคราม พระยาทุกขราษฏร์ หลวงสุเรนทรวิชิต แลนายทัพนายกองไพร่พลสยามตายเสียมาก มิเป็นด้วยเรื่องขอข้าวสารจากฉางตามว่า การก่อจลาจลของเจ้าอนุทำซ้ำขึ้นประทุษร้ายต่อกรุงเทพฯทุกอย่าง"

        เมื่อราชทูตญวนได้รับหนังสือของเจ้าพระยาพระคลังไปแล้ว ก็ลงเรือทะเลออกจากกรุงเทพฯ ไปเมื่อวันศุกร ขึ้นสองค่ำ เดือนสิบสอง

        ด้านชายขอบขัณฑสีมาสยามประเทศฝ่ายตะวันออก ค่ายพรานพร้าว ฝั่งตรงข้ามน้ำเมืองเวียงจันทร์ หลังจากพระยาเชียงสาลาว ได้กราบเรียนเจ้าพระยาราชสุภาวดีว่า "จักรับอาสานำทางพาทัพสยามลัดป่าไปให้เถิงเมืองยะโสธรโดยเร็ว" แล้วนั้น

           เจ้าพระยาราชสุภาวดีมีความยินดีด้วยแล้ว จึ่งมืบัญฃาสั่งให้ พระยา พระ หลวง นายทัพนายกอง จัดการตรวจตราลี้พลช้างม้าให้พร้อม เวลาค่ำนี้ให้ไพร่พลช่วยกันรือถอนค่ายพรานพร้าวทิ้งน้ำเสีย แล้วล่าทัพถอยลงไปตั้งค่ายอยู่ที่เมืองยโสธร แต่พอจักได้พักผ่อนรี้พลเพิ่มเติมขึ้นให้มาก จักได้มาจับเจ้าอนุ เจ้าราชวงศ์ ที่เมืองเวียงจันทร์ให้จงได้

        ในวันนั้นมีบัญชาสั่งให้เสมียนตราแต่งหนังสือฉบับหนึ่ง เถิง พระวิชิตสงคราม แม่ทัพเรือ ซึ่งรักษาด่านทางข้างเมืองนครพนมในใจความว่าดั่งนี้

            " หนังสือจอมจตุรงค์มหาปรินายก ดิลกเลิศประเสริฐศักดิ์ อัครมหาเสนาบดีแม่ทัพใหญ่ มาเถิงพระยาวิชิตสงคราม ขุนนางในกรมพระราชวังบวรฯ ด้วยเป็นแม่ทัพฝ่ายหนึ่งซึ่งคุมพลทหารเรือแลทหารบก รักษาด่านทางข้างเมืองนครพนมได้ทราบ

           ด้วยบัดนี้ เจ้าอนุ เจ้าราชวงศ์ ยกกองทัพกลับมาแต่เมืองญวนแล้ว มาแต่งกองทัพลาวเข้าล้อมกองทัพสยาม ที่ตั้งอยู่ในเมืองเวียงจันทร์นั้น พลทหารลาวเอาปืนยิงทหาร พระยาพิชัยสงคราม พระยาทุกขราษฏร์ กับไพร่พลตายเกือบหกร้อยคน ที่หนีรอดมาได้แต่หมื่นรักษานาเวศกับไพร่อีกสี่สิบห้าคนเท่านั้น เจ้าอนุ เจ้าราชวงศ์  ตีเมืองเวียงจันทร์คืนได้ ลาวจัดการบ้านเมืองแข็งแรงนัก แลจักข้ามโขงมาตีกองทัพสยามที่ค่ายบ้านพรานพร้าว  

        บัดนี้เจ้าคุณแม่ทัพจักล่าทัพถอยไปตั้งค่ายอยู่ ณ เมืองยะโสธรในเวลาค่ำวันนี้ จึ่งมีบัญชาให้พระยาวิชิตสงครามตรึกตรองดูราชการครั้งนี้ ถ้าเหนว่าพอที่จักตั้งรับต้านทานข้าศึกลาวอยู่ที่นครพนมได้ กว่าที่เจ้าคุณแม่ทัพจักยกกลับคืนขึ้นมาตีเมืองเวียงจันทร์เมื่อใดนั้นแล้ว เจ้าคุณแม่ทัพจึ่งจักให้พระยาวิชิตสงครามเป็นแม่ทัพหน้า บกเข้าจับเจ้าอนุ เจ้าราชวงศ์ต่อไป ถ้าพระวิชิตสงครามเหนว่าผู้คนในกองด่านมีน้อยตัว จักตั้งรับทัพลาวเหนทีจักเหลือกำลัง ก็ให้พระวิชิตสงครามเผาค่ายที่ด่านเสียให้หมด แล้วให้ถ่ายเสบียงอาหาร บรรทุกโคต่าง ช้าง แลเกวียน เรือทั้งหลาย กวาดต้อนครัวเรือนนครพนม ถอยทัพตามเจ้าคุณแม่ทัพลงไป ณ เมืองยะโสธร ก็ตามแก่ใจพระวิชิตสงครามจักคิดในราชการนี้เถิด "

             ครั้นเมื่อเสมียนตราแต่งหนังสือเสร็จแล้วนำอ่านเสนอประทับตราแม่ทัพใหญ่(ตราราชสีห์น้อย) จึ่งมอบให้ หลวงชาติสุรินทร์ ขึ้นม้าเร็วคุมพลทหารยี่สิบม้า เดินทางล่วงหน้าลัดทางป่าไปส่งให้พระวิชิตสงคราม นายด่าน แม่ทัพบก เรือ เมืองนครพนม