ปัจจุบันฉันเป็นเภสัชกร  ใช้ชีวิตอยู่ในร้านยา  ได้พบปะพูดคุยกับคนไข้มากมาย
เรื่องที่คุยนอกจากจะเป็นเรื่องอาการเจ็บไข้ได้ป่วยแล้ว  ยังมีเรื่องอื่น ๆ อีกมากมาย
ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องที่คนไข้ไม่สบายใจมากกว่า

การอยู่ร้านยาทำให้ฉันรู้ว่า....คนส่วนใหญ่มีเรื่องเครียดมากมายแตกต่างกันไป
ซึ่งมันแตกต่างจากเรื่องของฉันโดยสิ้นเชิง....แต่ฉันก็ยินดีที่จะเป็นผู้รับฟังที่ดีเสมอ

การเป็นเภสัชทำให้ฉันต้องรักษาภาพพจน์ในระดับหนึ่ง
ถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันไม่ได้สวมใส่เสื้อกาวน์ก็ตาม....555
(ความจริงแล้วมันผิดกฎอย่างมากทีเดียว...แต่กฎมีไว้ให้แหกใช่มั้ย)
ฉันถือว่าฉันได้ให้คำแนะนำเกี่ยวกับการใช้ยาอย่างเต็มที่กับลูกค้าเสมอ
รวมไปถึง....การรับฟังปัญหาต่าง ๆ ประดุจเป็นร้านยารับปรึกษาปัญหาทุกข์ใจของใครหลายคนทีเดียว

ฉันมีความสามารถพิเศษอีกอย่างหนึ่งที่ไม่มีใครรู้
ก็คือ...ฉันสามารถเก็บความรู้สึก  และแยกความรู้สึกส่วนตัวกับการบริการคนไข้ได้ในระดับดีทีเดียว

ช่วงที่ฉันกำลังทุกข์ใจอย่างหนักจากปัญหาหัวใจ
ฉันร้องไห้วันละหลายรอบ...แต่ฉันก็สามารถปาดน้ำตา
และออกมาขายยา  ให้คำแนะนำกับคนไข้ได้อย่างน่าประหลาดใจ
โดยที่ฉันคิดว่าระดับการให้บริการของฉันไม่ได้ลดลงไปพร้อมกับสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ของฉัน

นี่คือ...ความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งของฉัน...อิอิ

เช้าวันนี้มีคุณตาคนหนึ่งที่เป็นลูกค้าประจำของฉัน
(คุณตาน่าจะอายุประมาณเจ็ดสิบปีเห็นจะได้)
คุณตามาขอให้วัดความดันให้หน่อย....
ซึ่งช่วงหลังนี้  ฉันสังเกตเห็นว่าคุณตาต้องไม่สบายใจอะไรแน่ ๆ เลย
เพราะแกเริ่มมีอาการแปลก ๆ ....
อาการแปลกที่ว่าคือ  มาขอให้ฉันวัดความดันที่ร้านฉันเกือบทุกวันติดต่อกันสองอาทิตย์แล้ว
ทั้ง ๆ ที่ความดันของคุณตาปกติดีทุกอย่าง....

วันนี้ฉันจึงเปิดใจกับคุณตาด้วยความเป็นห่วงจากใจจริง
ฉันบอกคุณตาว่า "คุณตาคะ  ตอนนี้ความดันของคุณตาปกติดีทุกอย่างนะคะ"
"อย่ากังวลเกินไปดีกว่านะคะ  ความเครียดกับการกังวลอาจทำให้ความดันผิดปกติได้นะคะ"
ฉันบอกคุณตาไปอย่างนั้น....เพราะแกเล่นมาวัดเกือบทุกวัน....จนดูเหมือนเป็นคนวิตกจริต...

คุณตาเริ่มหยิบยาลดความดันขนานต่าง ๆ มาให้ฉันดู  พร้อมกับถามอะไรวกไปวนมา

ฉันตัดสินใจถามคุณตาไปว่า  "คุณตาคะ ช่วงนี้คุณตาเครียดอะไรอยู่หรือเปล่าคะ"
"หนูเห็นช่วงนี้คุณตาดูแปลก ๆ ไปนะคะ".....

เท่านั้นแหละค่ะ  คุณตาน้ำตาคลอเบ้า  แล้วบอกฉันว่า  "เครียด  ไม่อยากอยู่บ้าน"

เพื่อน ๆ รู้สึกยังไงคะกับคำพูดของคุณตา
แต่สิ่งที่ฉันรู้สึกและสัมผัสได้จากแววตาของคุณตา
ก็คือ...ความเหงา...ที่มันคงมีมากกว่าความเครียดของคุณตาค่ะ

ฉันบอกคุณตาว่า  "อย่าไปคิดอะไรมากเลยค่ะตา  เรื่องไหนเครียดก็อย่าไปคิดมัน"
"ถ้าเครียดมาก  ก็ออกมาเดินเล่นดีกว่านะคะ  ยังมีอะไรให้เราทำอีกเยอะค่ะ"
"ตาต้องปล่อย ๆ มันไปบ้างนะคะ....ทำให้เรามีความสุขดีกว่า"

คุณตายิ้มมุมปากเพียงนิดเดียว  แต่ฉันก็รู้ว่า
คำพูดของฉันคงช่วยอะไรคุณตาไม่ได้

แต่คุณตากลับบอกฉันว่า "ขอมาวัดความดันบ่อย ๆ ได้มั้ย  เดี๋ยวตาช่วยออกค่าถ่าน"

ฉันคิดว่าคุณตาคงเพียงแค่อยากหาเพื่อนคุยมากกว่าการวัดความดัน
...."ไม่ต้องจ่ายตังค์หรอกค่ะ  คุณตาอยากมาวัดความดันเมื่อไหร่  ก็มาได้เลยค่ะ".....

คุณตายิ้มให้ฉันมากกว่าครั้งแรก....

ตอนนี้ฉันเต็มใจที่จะเป็นทั้งเภสัชกรและที่ปรึกษาในคราวเดียวกันให้กับคุณตาค่ะ......