คืนสู่ธรรมชาติ

บ่อยครั้งที่ทำให้ เรานึกถึงป่าเขา ลำเนาไพร

นึกถึง ความสงบเงียบ ท่ามกลาง ขุนเขา สายน้ำ

ยิ่งชีวิตในเมืองหลวง วุ่นวาย และแห้งแล้ง มากเท่าใด

ธรรมชาติก็มีแรงดึงดูดใจมากขึ้นเท่านั้น

เราไม่สามรถปฏิเสธได้ว่าเราไม่ใช่ส่วนหนึ่งของธรรมชาติ

แม้ว่าชีวิตในเมืองเกือบทุกอย่างกลายเป็น

สิ่งประดิษฐ์ สังเคราะห์ ไม่ว่าจะเป็น ที่อยู่อาศัย อาหาร

เครื่องนุ่งห่ม ยารักษาโลก สิ่งเหล่านี้ เราแทบไม่รู้เลยว่า

ธรรมชาติเป็นแหล่งที่มา แม้แต่ชีวิตเราก็ถูกกำหนดโดย

จังหวะนาฬิกา และ เครื่องจักร มากกว่าเป็นไปตาม

จังหวะของธรรมชาติ ความสัมพันธ์ ของเราทั้งหลาย

ก็เป็นไปตาม หัวโขนตามตำแหน่งหน้าที่ ไม่ใช่

สายสัมพันธ์ แบบเพื่อนมนุษย์ เผ่าพันธ์เดียวกัน

สรรพชีวิตในธรรมชาติ ที่เป็นมิตร ร่วมโลก

ถูกบังคับ ขับไสให้มาสนองความต้องการ ของพวกเรา

แต่ทั้งหมดนี้ก็ไม่อาจตัดขาด จากธรรมชาติได้

หากใจเราไม่กระด้างจนเกินไป เราย่อมได้ยิน

กระแสเสียงจากภายในร้องเรียกให้กลับสู่ธรรมชาติ

ธรรมชาติ แห่งป่าเขาสายน้ำ ท้องทะเล

จะน้อมนำให้เรา ได้เข้าถึง ธรรมชาติ ภายในตัวเรา

การกลับคืนสู่ธรรมชาติ จึงเป็นสิ่งจำเป็น สำหรับคุณภาพชีวิต

แต่ทั้งนี้ ไม่จำเป็นต้องหมายความว่า จะต้องไปในสถานที่ หลีกเร้น

การคืนสู่ธรรมชาติแท้จริง มีความหมาย ยิ่งกว่านั้น นั่นคือ

การกลับสู่ธรรมชาติภายในตัวเราเองกลับไปเพื่อค้นหา

และรู้สึกถึงตัวเราเข้าใจตนเองตามที่เป็นจริง

และรู้จักธรรมชาติ ของจิตใจเรา