จากคอลัมน์ในมติชน สุดสัปดาห์

ฉบับวันศุกร์ที่ 6 ธันวาคม 2550

เงาสะท้อน ของคุณดวงตา วรรณศิลป์

พูดถึงคำสัมภาษณ์ของน้าหมูว่า

"ถ้าผมเป็นม้าก็อาจจะเป็นพ่อพันธุ์ชั้นเลิศ เพียงแต่ตอนนี้

ผมวิ่งมายาวนานจนเล็บฉีกเสียแล้ว"

และน้าหมูก็ได้พูดถึง"นักคิดนักเขียนรุ่นใหม่ ควรออกมาเขียน

ได้แล้ว สังคมมันเละ การเมืองก็เละ ผู้ใหญ่จับขั้วด่ากันทุกวัน"

เมื่อได้อ่านคอลัมน์นี้ ไอ้เด็กวารสารอย่าง nuning

มันก็คันไม้คันมือค่ะ ก็อยากจะแสดงพลังของคนรุ่นใหม่เหมือนกัน

สิ่งที่น้าหมูพูดถึง หนิงเข้าใจดีถึงประเด็นของการตระหนักรู้

เรื่องราวทางการเมืองของเด็กรุ่นใหม่ ขอจำกัดความคำว่าเด็กรุ่นใหม่

ว่าหมายถึง วัยรุ่นอายุ 18 ขึ้นไปที่มีสิทธิ์ออกเสียงเลือกตั้งก็แล้วกันค่ะ

น้าหมูได้พูดถึงม็อบสมัยนี้ ว่ามีม็อบก็มีแต่คนแก่ๆไป มีพงษ์เทพ

สุรชัย ยืนยง อืม ประเด็นนี้น่าคิดนะคะ ว่าม็อบนี่เป็นม็อบแบบไหน

พ่อแม่หนิงเป็นคนยุคเดือนตุลาเหมือนน้าหมู พ่อหนิงก็เพื่อนน้าหมูนี่แหละค่ะ

แต่แม่บอกเสมอว่า สังคมในสมัยนี้มันไม่เหมือนแบบเมื่อก่อน อุดมการณ์

อะไรมันไม่มีจริงแล้ว มันเป็นยุคที่เงินซื้อได้หมด ถ้าแม่บอกงี้ น้าหมูจะว่าไงคะ

หนิงขอแยกประเด็นเรื่อง ความตระหนักรู้เรื่องการเมืองไทยของวัยรุ่น ออกจาก

เรื่องที่ว่าทำไมเวลามีม็อบแล้วคนรุ่นใหม่ไปไหนกันหมด มีแต่คนแก่ไปชุมนุม

เพราะส่วนตัวหนิงเชื่อว่ามันเป็นคนละเรื่องกันค่ะ

เพราะหนึ่งเรื่องความสนใจทางการเมืองเป็นเรื่องพื้นฐานของบุคคล

ที่จะเลือกสนใจ คนเรามีความสนใจที่ต่างกัน อย่างวัยรุ่นในยุคนี้

กับวัยรุ่นยุคพ่อแม่หนิงก็ต่างกันแล้ว เด็กสมัยนี้สบาย ไม่รู้จักกับ

คำว่าการถูกกดขี่ หรือว่าความลำบากสักเท่าไร ยิ่งถ้ามองไปไกล

ถึงเรื่อง "ทุนนิยมขูดรีด" หนิงว่าเด็กวัยรุ่นน้อยคนนักที่จะเข้าใจ

ส่วนเรื่องม็อบขอออกความเห็นว่า หนิงว่าดีแล้วแหละค่ะ ที่วัยรุ่นไม่ออกไป

เข้าร่วม หนิงไม่ได้ดูถูก อุดมการณ์ทางประชาธิปไตยอะไรหรอกนะคะ

ส่วนตัวหนิงเชื่อในประชาธิปไตย แต่หนิงคิดต่อเนื่องมาจากประเด็นแรก

ก็จะพบว่าหากเด็กรุ่นใหม่ ยังอ่อนด้อยเรื่องความรู้ทางการเมือง สังคม

มันยิ่งไม่เป็นอันตรายต่อการชักจูง หรือมอมเมาไปได้โดยง่ายหรือคะ

หนิงรู้สึกดีต่อการออกมาตั้งคำถามของน้าหมูมากๆ ทำให้เราได้มองถึง

ปัญหาของเด็กในสังคมไทย ว่าสังคมไทยเรามัน "ป่วย"ค่ะ

ป่วยทางการเมือง ป่วยทางสังคม ป่วยมานานแล้วด้วย

เมื่อรากฐานของสังคมเราไม่ชัดเจนในเรื่องของราก

และไม่มีใครจะพยายามทำให้รากนั้นมีความหมายสำคัญอย่างแท้จริง

นักการเมืองต่างช่วงชิงผลประโยชน์ กันไม่ลืมหูลืมตา

แต่เราที่เป็นพลเมืองในระบอบประชาธิปไตย เบื่อนักการเมืองไม่ได้

ยังไงก็เบื่อไม่ได้ เพราะเขาต่างเป็นฟันเฟืองในระบบประชาธิปไตยค่ะ

นี่ก็ใกล้จะเลือกตั้งแล้ว แต่ก็ยังไม่รู้จะเลือกใครดี

รอฟังนโยบายของพรรคการเมืองขวัญใจ ก็ยังไม่ลอยมาเข้าหูชัดๆสักที

ได้ยินแต่ อะไรๆต้องมาก่อนนี่แหละค่ะ แต่ได้ข่าวมาว่าตอนนี้ตามเขาเป็นเบอร์สองอยู่

อีกทั้งพรรคเบอร์หนึ่ง ทำคะแนนไปไกลกว่า "ประชาชนต้องมาก่อนซะอีก"

รู้ว่า ไอ้ขั้วเก่า ขั้วใหม่ มันก็มี แต่ถ้าเรามองดีๆ

"คนดี"ใช่ไหมที่เราต้องการ เราจะเอาอะไรมาวัด"ความดี" เหล่านั้น

ความหน้าตาดีของ "หล่อใหญ่" หรือความปากดีของ "ออหมัก"

หนูควรเอาอะไรมาวัด โพลล์ต่างๆที่ออกมา ว่าพรรคของ "ออหมัก"

จะมานำ คนดูถูกชาวบ้าน ชาวนา ตาสี ตาสา ว่าโดนซื้อเสียง

แต่รู้ไหมคะ หนิงว่าชาวนานี่แหละรู้จักประชาธิปไตยดีกว่าเราๆ

มันก็ถูกนะที่ชาวบ้านจะถูกมอมเมาได้ง่าย เพราะเขาเข้าถึงสื่อได้ยาก

ความรู้ก็น้อย แต่ความเป็นคน ประสิทธิภาพของการรับสารเขามีเต็มร้อยค่ะ

ชาวบ้านเลือกคนจากนโยบาย เขาดูว่าใครจะพัฒนาบ้านที่ทุรกันดารของเขา

อย่างไร ชาวบ้านไม่รู้จักคำว่า "ประชานิยม"หรอกค่ะ เขารู้แต่ว่า

เราได้ประโยชน์ เราในฐานะคนไทยได้ประโยชน์ ถ้าเรามีสมอง

ดำรงตนอยู่ในฐานะที่เรียกว่าเป็นผู้มีปัญญา เลิกซะเถอะค่ะ เลิกด่าชาวบ้านโง่

กันซะที

ถ้าจะโทษต้องโทษ ไอ้พวกนักการเมือง "ขี้ฉ้อ" ที่มันเคยสัญญิง สัญญา

อะไรเอาไว้ตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษของเรา ว่ามันจะพัฒนาประเทศชาติ

แต่ดูวันนี้สิ เรายังเป็นชาติ "กำลังพัฒนา" มาเป็นสามสิบสี่สิบปีแล้ว

ประเทศเรายังมีคนจน คนด้อยการศึกษา คนตกงาน อยู่ร่วมกับ

คนขี้โกง ผู้กอบโกยผลประโยชน์จากบ้านเมือง แล้วเราจะไปว่าชาวบ้าน

ตาดำๆว่าโง่ ขายเสียงได้อย่างไร ในเมื่อวันนี้ เขาเหล่านั้น "ไม่มีจะกิน"

แต่เงิน มันทำให้เขาอิ่มท้องได้ เขาไม่รู้จักประชาธิปไตยนี่คะ รู้แต่ว่าเขามี

เสียงหนึ่งเสียง หาเงินได้ ทำให้ท้องอิ่มได้ ถ้าจะด่านะ หนิงว่าไปด่าไอ้พวกที่เอา

เงินไปให้เค้าดีกว่า เสียดาย เรียนมาก็สูง แต่อาศัยคราบบุรุษที่

เป็นตัวแทนของ ฟันเฟืองประชาธิปไตย มาทำหน้าที่ เป็น

"นักกานเมือง"

 ป.ล.ใกล้เลือกตั้งกันแล้ว โปรดใช้วิจารณญาณ