ในวันที่คบกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน ในวันที่เศร้าเรามีกันและกันเสมอ

ในสถานะของเพื่อนนั้น ไม่ว่าวันไหนไม่มีอะไรมาทำลายมิตรภาพระหว่างเราได้

แต่พอมาวันนี้ มีสิ่งๆหนึ่งมาทำให้ความหมายอันศักดิ์สิทธิ์

ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนที่คบกันมาเป็นสิบๆปีทลายลง

สิ่งนั้นก็คือ "เงิน" นั่นเอง

โดยส่วนตัว ไม่ชอบยืมตังค์ใคร แต่ทำไมเวลาให้ใครยืม หรือให้เงินใคร

ด้วยความให้อย่างง่ายๆ ไม่คิดอะไรมาก

กลับต้องเจอเรื่องที่แย่ๆทุกที โดยเฉพาะกับเพื่อน

เพื่อนที่คบกันมาเกือบสิบปี

ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้เสียใจอย่างยิ่ง

เรื่องเงินนั้นเป็นเรื่องเล็กน้อยไม่ได้มากเลย

แต่มิตรภาพน่ะสิ ในวันที่สร้างกันมาหาใหม่ไม่ได้

เหมือนกับที่เงินนั้นหาใหม่ได้

เรื่องเกืดขึ้นแบบสดๆร้อนๆเมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมานี่เอง

เรามีปาร์ตี้เพื่อนในรุ่นตอนเรียนมัธยมกัน

ขอรวบรัดตัดความไปถึงเวลาจ่ายตังค์กันเลย

ด้วยความที่ออกปากไปแล้วกะเพื่อนตั้งแต่แรกว่า

เออ ถ้าไม่พอเดี๋ยวออกให้ก่อน

แต่พอสิริราคาแล้ว 200 ก่าๆ เราก้คิดว่าเพื่อนมันคงมี

แต่ เจ้าเวร ความซวยมาเยือนเรา

ไม่ได้หมายถึงเรื่องที่ต้องให้มันยืมเงินหรอกนะ

แต่เรื่องทุกวันนี้มากกว่าที่น่าเศร้า

เพื่อนมันก็บอก เออ เฮ้ยออกให้กูก่อนดิ

เดี๋ยวคืนให้ ไอ้เราก้อเออๆ

แบ๊งค์ห้าร้อยที่เราเพิ่งเบิกมามะกี้

สองคนทอนมาไม่ถึงร้อย

คือถ้าเป็นเมื่อก่อนเราทำงานเงินเดือนเป็นหมื่น

คงไม่เครียด แต่เดี๋ยวนี้แค่ร้อยสองร้อยก้อมีความหมาย

เพราะเรากลับมาเรียนหนังสือ ขอตังแม่เหมือนเดิม

(แต่เพื่อนนี่ทำงาน ไอบีเอ็มนะ)

วันต่อมา ไอ้เราก็เจอเพื่อนในเอ็ม ก้อบอกมันว่า

เออ อย่าลืมนะเว้ย ช่วงนี้ไม่ค่อยมีตังค์ ใกล้สิ้นปีแล้ว

ไม่มีโบนัสนะเว้ย

มันก้อไม่ตอบ ออฟไลน์ไปซะงั้น

เราก็แบบ อารายว้า มันจะชิ่งกรูด้วยไอ้เงินสองรอยนี่นะ

เราก้คิดในแง่ดีว่า มันคงจะคืนแหละ

อีกวันถัดมา กำลังกินข้าวอยู่ เพื่อนที่แสนดีส่ง sms มา

"เฮ้ยมึง เอาเลขที่บัญชีมา เด๋วกูโอนให้ ถ้าให้ดีขอ k bank"

ขอย้ำว่ามันส่งมาเป็นข้อความ ไอ้เราก็แบบเออ กินข้าวอยู่ต้องวิ่งไปเอามา

พิมส่งไปตามข้อความ ตามที่เพื่อนที่แสนดีมันสั่งใช่มะ

พลันคิดได้ว่า เออ เฮ้ยตอนยืมไม่ได้สั่งมันนี่หว่า ว่าเอ้ยช่วยยืมตังค์กู

แล้วให้มึงมาสั่งกูตอนกูอยากได้ตังค์คืนด้วย เราก็นึกเออ ไมไม่โทรมาวะ

จะไม่ไถ่ถามเลยหรือไงว่าสดวกไง ประกอบกับเราก็นั่งทำแต่การบ้าน

ไม่ลืมหูลืมตา หน้าตาเป้นซอมบี้ แหกขี้ตาไปเรียนตอนบ่าย

ออนไลน์ msn ในห้องคอม เพื่อนที่แสนดี มันก็พิมพ์มาเลย

เอ้ยมึง ไมมึงไม่ส่งเลขที่บัญชีมาให้กู ไอ้เราก็เลยถามไป เออแล้วทำไมไม่โทรมาหาล่ะ

เพื่อนมันบอกเปลือง อ๊าว ที่ตอนยืมตังค์กูไม่เคยคิดเลยว่าเปลือง หรือลำบากกูเลย

แถมจะคืนตังค์ ยังมาทำท่าทางเหมือนเราเป็นลูกหนี้มันอีก

ด้วยความฉุนๆเล็กน้อย เราก็เลยบอกมันไป ว่าเออ กรูขอโทษละกัน

ที่ให้มึงยืมตังค์อะ กรูมันผิดเอง ที่ทำให้มึงต้องลำบากมาทวงเลขที่บัญชีกูเนี่ย

(ขอย้ำว่า เค้ามีทวงตังค์ใช่มะ) เพื่อนมันก็ด่ากลับมา เออ มึงอะมันผิด อยากให้กูด่าใช่มะ

"ไอ้สาดดดดด"

งง ครับ

งง มาก

เพื่อนเล่นแบบนี้เลยหรอ

เพื่อนต้องด่ากันแบบนี้เลยหรอ มึนงงไปชั่วครู่

เอ๋อๆไปอาจารย์สอนเขียนโปรแกรมไร งง

ใบ้แดก สุดท้ายต้อง ขอโทษมันด้วย

เออ กรูต้องเรียนก่อนนะ ขอโทษทีละกัน

ที่ทำให้มึงต้องมาด่ากรูเนี่ย

งง

"ไอ้สาดดดด" นี่ล้อเล่นใช่มะ

จิงหรอ เพื่อนเราผุ้หญิงนะ เราก็ผุ้หญิงด้วย

เออ แล้วเรื่องเงินนี่เล็กน้อยมาก

อืม ลืมเล่า ลืมบอกไป เราบอกว่าเออตอนนี้เรียนอยู่

ไม่มีเลขที่บัญชีหรอกแล้วถ้ามันลำบากมาก

ไม่ต้องคืนก็ได้ ช่างเหอะ แค่สองร้อยเอง

แต่ที่ เสียใจ เสียใจมาก

"ไอ้สาดดด"หรอ เพื่อนพูดแบบนี้เลยหรอ

มิตรภาพที่สร้างมา วันนี้ซาบซึ้งมาก

เลยได้แต่ภาวนา และช่างมันไป

ก็นี่ไม่ใช่เรื่องแรกหรอกนะ ระหว่างปัญหาเล็กน้อย

ระหว่างเรากับเพื่อน

แต่มันท้อใจนะ

หรือว่าพอโตแล้ว เราเข้าใจอะไรกันได้ง่าย เป้นเรื่องยาก

จนเราท้อใจไม่อยากจะติดต่อกับเพื่อนเก่าๆอีกแล้ว

เสียใจกลัวเกิดเรื่องแบบนี้อีก

บางทีแค่คุย ทักทายในโทรศัพท์ ว่าเป้นไงบ้าง

แค่นั้นคงจะพอ ไม่ใช่ว่าไม่อยากเจอ

แต่เกิดเรื่องแบบนี้แล้ว กลัวมาก

คิดว่าเราอาจไม่ดีเอง แต่ไม่คุ้มที่จะเสีย

กับเหตุการณ์แบบนี้ ซ้ำแล้ว ซ้ำอีก

เรื่องเงินอะ ไม่เข้าใครออกใครแบบที่แม่สอนจริงๆ

แม่บอกว่า อย่าเป็นหนี้ใคร

แต่แม่ลืมสอนว่า อย่าให้ใครเป้นหนี้เรา

เหตุการณ์หลายครั้ง ต้องจำไว้ใส่หัวให้แม่นแล้วล่ะ

ว่า "เงินของเราอย่าให้ไปอยู่ในกระเป๋าใคร และอย่าให้เงินใครมาอยู่ในกระเป๋าเรา"

ดีที่สุด จำเอาไว้

ออ สุดท้าย นอกเสียจาก เราจะทำใจได้ว่า

เงินที่ออกไปถ้าไม่ได้คืน อย่าเสียใจนะ

ออกแล้ว ออกเลย

จริงๆ

คิดถึงวันที่ดื่มด้วยกัน

คิดถึงวันที่เพลิดเพลินด้วยกัน

คงยากที่แก้วใบนี้จะกลับมาเหมือนเดิม

แม้ไม่แตก

แต่ก็ร้าว