๗ กันยายน ๒๕๕๐ วันที่ผมวิ่งหนีจากความเลวร้ายของชีวิต

๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๕๐ คืนลอยกระทง

จากวันนั้น มาจนถึงวันนี้

...ผมมั่นใจ

 

มันช่างเหนือคำบรรยาย

ลึกมากกว่าความรู้สึก

ขาวสะอาดมากกว่าสีอะครีลิกไทเทเนียมไวท์

มีความหมายมากกว่าถ้อยปรัชญา

หลากล้นมากกว่าคำพูดของใครใคร

...ผมซึ้งใจ

 

ทุกการกระทำของผม ทำให้ผมเองมั่นใจ

ทุกความรู้สึกที่ผมมี ทำให้ผมเข้าใจ

ณ ตอนนี้ ก็ขึ้นอยู่กับเธอเท่านั้น

ผมไม่รู้... ว่าเธอจะยอมรับได้มั้ย

 

แห่งวัยของการแสวงหาตัวตน

ผมเคยพบตนเองเล่นซ่อนหากับตนเอง

แต่มาถึงวันนี้... ผมหยุดแล้ว

ผมพร้อมที่จะเผชิญ

ขอเพียงมีเธออยู่เคียงข้าง

ผมพร้อมจะบินได้ด้วยปีกของผมเอง

อย่างในใจความบอกในบทกวี

ตราบใดที่มีรัก ย่อมมีหวัง

และเหล่านี้คือคำอธิษฐาน

...ขอให้ผม ..กับคุณ ได้เข้าใจ

เพราะในวันนี้

ผมพร้อมแล้ว.

 

๑๙.๐๒ ๒๔๑๑๒๕๕๐

บ้านกลางกรุง