บทสรุปของโดราเอมอน

... บ่ายวันหนึ่ง
ซึ่งก็เป็นวันธรรมดาเหมือนวันอื่นๆ ทั่วๆไป โนบิตะกลับมาจากโรงเรียน
และวิ่งขึ้นไปชั้น 2ไปที่ห้องของเขา โดเรมอนอยู่ในห้องนั้น
และกำลังนอนอยู่ซึ่งก็เป็นเหมือนปกติทุกๆ วัน
"เฮ้ !! โดเรมอนตื่นเถอะแล้วไปเล่นด้วยกัน "โนบิตะชวน
แต่โดเรมอนก็ยังไม่ตื่น
โนบิตะคิดว่า โดเรมอนคงจะเหนื่อย
ปล่อยให้นอนต่อไปดีกว่า
ดังนั้นเขาจึงวิ่งออกไปเล่นข้างนอนกะชิซูกะและเพื่อน คนอื่นๆ


... 2-3 ชั่วโมงต่อมา
โนบิตะก็กลับมาที่บ้านของเขาและโดเรมอนก็ยังคงนอนอยู ่
โนบิตะเริ่มรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่แปลกไป
"ปกติโดเรมอนไม่นอนนานอย่างนี้นี่นา " เขาพยายามจะปลุกโดเรมอน
แต่ก็ไม่มีการตอบสนองจากโดเรมอน
โนบิตะเริ่มรู้สึกกลัวและพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อที่ จะปลุกโดเรมอน
แต่ไม่ว่าโนบิตะจะพยายามทำอย่างไรก็ตาม
โดเรมอนก็ไม่ตื่น ถึงตอนนี้โนบิตะรู้ชัดเจนแล้วว่ามีบางอย่างแปลกไป
ซึ่งสิ่งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
โนบิตะเริ่มร้องไห้
แม้ว่าจะร้องไห้หรือตะโกนร้องอย่างไร
เจ้าหุ่นยนต์รูปแมวตัวอ้วนก็ไม่มีการเคลื่อนไหวแต่อย ่างไร
แล้วโนบิตะก็เกิดความคิดขึ้นมา!!
เขากระโดดลงไปในลิ้นชักโต๊ะของเขา, ใช่แล้ว ไทม์แมชชีนนั่นเอง
โนบิตะใช้ ไทม์แมชชีน ไปในอนาคตไปหา โดเรมีน้องสาวของโดเรมอน
โนบิตะไปขอความช่วยเหลือจากโดเรมี
และพาเธอกลับมากับเขา

...กลับมาในปี 1998
หลังจากนั่ง ไทม์แมชชีน กลับมายัง ปี 1998 โดเรมีก็ไปตรวจ ระบบต่างๆ
ในตัวของโดเรมอน
เพื่อตรวจสอบว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับโดเรมอน-พี่ชายของเธอ

หลังจากนั้นไม่นาน โดเรมีก็บอกว่า "แบตเตอรี่ของโดเรมอนหมด"
โนบิตะได้ยินดังนั้นก็โล่งใจ และบอกกับโดเรมีว่า
"แบตเตอรี่หรือ? โดเรมอนไม่ได้เสียหายอย่างอื่นใช่ไหม

งั้นจะรีรออะไรอยู่ล่ะ
ก็เปลี่ยนแบตเตอรี่ใหม่ให้เขา
และทำให้โดเรมอนตื่นกลับมาเหมือนเดิมสิ"
แต่ .. โดเรมี ส่ายหัวและพูดขึ้นว่า
"โนบิตะซัง ฉันควรทำอย่างนั้นเหรอ?"
"อะ . . .อะไรนะ โดเรมี เธอหมายความว่ายังไง??"
โดเรมีตอบว่า "ก็ แบตเตอรี่หลักของโดเรมอนอยู่ตรงนี้
ใกล้กับกระเป๋าหน้าของเขา และไฟมันหมดแล้ว
ซึ่งแต่เดิมแล้วโดเรมอนจะมีแบตเตอรี่สำรองอยู่ที่หู
แต่ว่าโนบิตะ ก็อย่างที่รู้ๆกันแหล่ะว่า
หูของโดเรมอนถูกหนูแทะกินไป เมื่อหลายปีมาแล้ว
ดังนั้นตอนนี้โดเรมอนก็เลยไม่มีแบตเตอรี่สำรอง"
"แล้วมันหมายความว่าอย่างไรละ" โนบิตะสงสัย
"ก็หมายความว่า ถ้าฉันเปลี่ยนแบตเตอรี่ให้โดเรมอน

ความทรงจำทุกอย่างของโดเรมอนก็จะหายไปจากส่วนของหน่ว ยความจำนะสิ"

"อะไรนะ?"
"แล้วเธอยังจะให้ฉันเปลี่ยนแบตเตอรี่ให้อย่างนั้นหรื อ"

โนบิตะหลับตาแล้วร้องไห้ . . .

แต่หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หยุดร้องและบอกโดเรมีจังว่า
"โดเรมี,ขอบคุณนะที่อุตส่าห์มา ฉันจะดูแลโดเรมอนเอง
เธอกลับไปอนาคตเถอะ"
โดเรมีจังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรเพื่อช่วยโนบิตะดี,
เธอเข้าไปกอดโนบิตะเพื่อปลอบใจ และก็กลับไปอนาคต

หลังจากโดเรมีกลับไป โนบิตะอุ้มโดเรมอนขึ้น
ยกโดเรมอนวางไว้ในตู้ที่นอนของโดเรมอนตามเดิม


. . .วัน- เวลาผ่านไป . . .
ปี ค.ศ.2010 . . . โนบิตะโตขึ้น
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เขาเปลี่ยนไป เขาทุ่มเทเรียนอย่างหนัก
ไม่มีการร้องไห้อีกต่อไป และเขาก็มีชีวิตอยู่โดยที่ไม่มีโดเรมอน
เขาได้บอกชิซูกะและทุกๆคนว่า โดเรมอนได้กลับไปสู่อนาคตของเขาแล้ว
และจะไม่สามารถได้พบกับโดเรมอนได้อีกต่อไป
ชิซูกะรู้สึกประทับใจในท่าทางที่เปลี่ยนไปอย่างเหลือ เชื่อของโนบิตะซึ่งแตก


ต่างจากเมื่อ 10 ปีก่อนอย่างสิ้นเชิง
พวกเขาตกหลุมรักซึ่งกันและกันและในที่สุดก็ได้แต่งงา นกัน . . .
โนบิตะเติบโตเป็นนักวิทยาศาสตร์
เขาได้สร้างห้องของเขาให้กลายเป็นห้องทดลอง
และทุ่มเทศึกษาอย่างหนักในงานของเขาตลอดทั้งวัน
เขาได้บอกชิซูกะว่าไม่ให้เข้ามาในห้องทดลองของเขา
เพราะมีสิ่งที่เป็นอันตรายอยู่มากมาย

แต่แล้ววันหนึ่ง
เขากลับเรียกชิซูกะให้เข้าไปในห้องของเขา
ห้องทดลองซึ่งเขาเคยบอกว่าเต็มไปด้วยอันตราย
มันเป็นครั้งแรกที่ชิซูกะได้เข้าไปในห้องทดลองของสาม ีของเธอ

และเมื่อเธอเข้าไป . . เธอถึงกับตกใจจนพูดไม่ออก !
เพราะสิ่งที่เธอเห็น ..
เพื่อนเก่าของเธอ
ผู้ที่เธอเคยเล่นด้วยในวันเด็ก
"โดเรมอน"
โดเรมอนไม่ได้เคลื่อนไหว มันดูเหมือนว่าเขากำลังหลับ
"ดูนะชิซูกะ ฉันจะเสียบปลั๊กเดี๋ยวนี้แหละ . . "
โนบิตะเปิดสวิชส์หลักของโดเรมอน
โดเรมอน ลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว . . . . .


มันเป็นช่วงเวลาสำหรับคำถามที่ทุกคนอยากรู้ว่า
"ผู้ประดิษฐ์โดเรมอน . . . เป็นใคร"
มีคำตอบที่ชัดเจน
คนนั้นคือ โนบิตะ นั่นเอง . . .
โนบิตะเรียนอย่างหนัก และทุ่มเท
เพื่อที่จะได้พบได้คุยกับเพื่อนเก่าของเขา
"โดเรมอน" อีกครั้งหนึ่ง ซึ่งในขณะนี้นั้น
โนบิตะเป็นผู้ที่สร้างโดเรมอนขึ้นมา



เขาได้ค้นพบโครงสร้าง สถาปัตยกรรม และโปรแกรมทั้งหมด
ของหุ่นยนต์ที่เป็นแบบฉบับของโดเรมอน
โนบิตะและชิซูกะ ร้องไห้เบาๆ
ด้วยความยินดี . . . .
โดเรมอนลืมตาขึ้นมา . . มองไปรอบๆ และในที่สุดก็พูดขึ้นว่า
"โนบิตะ นายทำการบ้านเสร็จรึยัง?"


เมฆสีขาวก็ยังลอยล่องอยู่บนท้องฟ้า เหมือนดังวันก่อน
วัน-เวลาที่พวกเขาได้ร่วมใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน . . . .

ลาก่อนโดเรมอน

เรื่องราวการ์ตูนของหุ่นยนต์แมวอ้วนสีน้ำเงินนี้มีมา นานกว่าสิบสิบปีแล้ว


เขียนกันจนกระทั่งผู้เขียนได้เสียชีวิตจากไป
กระนั้นเรื่องราวก็ยังไม่จบแบบสมบูรณ์ แต่ทว่าที่ญี่ปุ่น
ได้เผยถึงตอนจบที่ผู้เขียนได้เขียนเอาไว้ก่อนที่จะเส ียชีวิตไว้คร่าว ๆ
ว่าโนบิตะเป็นเด็กที่อ่อนแอที่เป็นโรคร้ายรักษาไม่หา ย
และกลายเป็นเจ้าชายนิทรามาเป็นแรมปีแล้ว
ในขณะที่พ่อแม่พี่น้องทุกคนกำลังถอดใจ
ก็ตัดสินใจที่จะทำให้เขาตื่นขึ้นมาเป็นครั้งสุดท้าย
ในวันที่เขาตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาล
เขาเห็นคนรู้จักของเขาเกือบทุกคน ทั้งพ่อ แม่ เพื่อน ๆ
ต่างมายืนล้อมรอบเตียงของเขา
แต่เขามองไม่เห็นเพื่อนสนิทที่สุดของเขานั่น
คือ โดเรมอน . . เขาจึงถามหา .. แต่คำตอบที่ได้ก็คือ

โดเรมอนนั้นเป็นเพียงแค่เรื่องราวในความฝันของเขา
ขณะที่เขาหลับเป็นเจ้าชายนิทราเท่านั้น ไม่ได้มีตัวตนอยู่จริง
เขารู้สึกเสียใจมาก . . .
วันรุ่งขึ้นขณะที่โนบิตะนั่งมองออกไปที่นอกหน้าต่าง
เขาก็ได้เห็นต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่ผลัดใบร่วงไปเกือบ จะหมดต้นแล้ว

อากาศในตอนนั้นหนาวเย็น
โนบิตะนั่งถอนใจนึกถึงเรื่องราวของโดเรมอน . . .
ทันทีที่ใบไม้ใบสุดท้ายหลุดร่วงลงจากต้น

โนบิตะก็หมดลมหายใจจากไป . . . .


ผู้เขียนได้เขียนตอนจบนี้ขณะที่เขาป่วย
ก่อนที่จะเสียชีวิตในโรงพยาบาล
แต่ก็ไม่ได้ลงตีพิมพ์
เพราะสมาพันธ์การ์ตูนแห่งประเทศญี่ปุ่นให้เหตุผลว่า
มันเศร้าเกินไป
เด็กๆมีความผูกพันกับโดเรมอนมากทางด้านจิตใจ
หากผลสรุปว่า โดเรมอนเป็นเพียงความฝันของเด็กไม่สบายคนหนึ่งเท่านั ้น

และสุดท้ายก็เสียชีวิต จะเป็นการทำร้ายจิตใจเด็ก ๆ
มากเกินไป . . .

อวสานโดราเอมอน ๑

.... ฉากจบที่เล่ากันว่าเป็นฉบับจริงจากเจ้าของตำนาน ตอนจบของเรื่อง โดราเอม่อน ที่อาจารย์ฟูจิโกะ ร่างไว้เป็นตอนจบจริงๆของโดราเอมอนจริงๆแล้วของ original ที่ อ.ฟุจิโกะ เขียนเป็นstory board ไว้ก่อนที่จะจากไป


วันหนึ่ง
ฉากในโรงพยาบาล โนบิตะตื่นขึ้นมา และเจอพ่อกับแม่และเพื่อนครบทุกคน ยืนอยู่รอบเตียง แล้วโนบิตะก็ถามถึงโดราเอมอน แต่ทุกคนกลับปฎิเสธว่า ไม่รู้จักและบอกกับโนบิตะว่าโนบิตะหลับมานานเป็นปีแล้ว เนื่องจากไม่สบาย และโนบิตะก็นึกย้อนถึงเรื่องราวเกี่ยวกับโดราเอมอนทั้งการผจญภัยต่างๆ ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเพียงความฝันเท่านั้น
โดราเอมอน เซวาสึ โดเรมี ล้วนเป็นความฝันของเขาทั้งสิ้น โนบิตะเป็นเด็กที่ไม่แข็งแรงและไม่มีเพื่อนรักที่จะอยู่ด้วย เขาต้องนอนโรงพยาบาลตลอดเวลาและเขาก็หลับไป

ฉากต่อมา เริ่มที่พ่อแม่และเพื่อนๆของโนบิตะร้องไห้กันอยู่ในงานศพของ โนบิตะ..เขาจากไปก่อนวัยอันควร
และเรื่องราวทุกอย่างก็จบลง ที่โนบิตะฝันถึงโดราเอมอนและอนาคตนั้น เป็นเพราะเขารู้ดีว่า เขาจะต้องตายในอีกไม่นาน เขาจึงอยากที่จะมีอนาคต อยากที่จะมีเพื่อนรัก อยากจะผจญภัยสนุกสนาน แต่ฝันของเขาก็ไม่มีวันเป็นจริง... ตลอดไป......

อวสานโดราเอมอน ๒

ผ่านไป 1 คืนแล้ว... หลังจากที่โดเรม่อน เพื่อนรักของโนบีตะ นอนสงบแน่นิ่งไม่ขยับเขยื้อนกาย ร่างที่เปรียบได้กับโครงเศษเหล็กที่ใช้การไม่ได้อีกแล้วนั้น ยังดูมีชีวิตชีวา มีรอยยิ้มเล็กๆ ที่มุมปาก แม้แต่ดวงตาที่หลับพริ้มก็ยังดูเหมือนแกล้งหลับ...

" โดเรม่อน...ไม่มีทางฟื้นแล้วหรือ " โนบีตะพูดเสียงเครือ...
กลางโต๊ะอาหารที่มี พ่อ แม่ และเพื่อนๆของโนบีตะอยู่กันพร้อมหน้า
" ก็ฉันบอกโนบีตะแล้วไงจ๊ะ..ว่ามีทางเดียว คือเปลี่ยนแบตเตอรี่ก้อนใหม่ให้กับพี่ชายของฉัน" โดเรมี่พูด

โนบีตะเงียบ ...
ซูเนโอะเลยโพล่งสวนขึ้นมา
"แต่...นั่นหมายความว่าเค้าจะเป็นเหมือนโดเรม่อนคนใหม่... ที่ไม่รู้จักพวกเราแล้วน่ะสิ" ...

ทุกคนเงียบ...
ยิ่งทำให้โนบีตะร้องไห้ออกมามากกว่าเดิม

คืนนั้น...
เพื่อนๆ ตัดสินใจมาค้างบ้านโนบีตะกันทุกคน
แต่ชิซูกะขอแม่มาไม่ได้
จึงแอบใช้ประตูวิเศษของโดเรมี่โผล่มาทีหลัง

ทุกคนนั่งล้อมโดเรม่อนเป็นวงกลม
ต่างออกความเห็นถึงวิธีที่จะทำให้โดเรม่อนกลับมา...และกลับมาเป็นคนเดิม

"นึกออกแล้ว!! เราก็ไปอนาคต ไปหาช่างเก่งๆมาซ่อมโดเรม่อนไงล่ะ! " ไจแอนท์พูด
"ไม่ได้หรอกจ๊ะ...เพราะโดเรม่อนไม่ได้พัง เพียงแต่แบตเตอรี่หมดเท่านั้นเองนี่จ๊ะ" โดเรมี่อธิบาย

"งั้น... เราไปหาซื้อเครื่องชาร์ทแบตเตอรี่ในอนาคตไกลๆเลยดีมั้ย" ซูเนโอะ ออกความเห็นบ้าง
" ไม่ได้อีกน่ะแหละ เพราะโดเรมี่บอกว่า โดเรม่อนชาร์ทแบตไม่ได้เพราะ Low Grade ไม่ได้มาตรฐาน
แถมแบตสำรองที่หูก็ถูกหนูแทะไปนานแล้วด้วยนี่ " ...ชิซูกะท้วง

......ความเงียบเข้ามาครอบงำ
...ในช่วงเวลานั้น เสียงแปลกๆดังมาจากมุมหนึ่งของห้อง...

มันดังมาจากโต๊ะเขียนหนังสือของโนบีตะ...
มันสั่นตะกุกตะกัก และสั่นแรงขึ้น ...


ทุกคนแปลกใจกับภาพที่ได้เห็น...
เมื่อหุ่นยนต์สีเหลืองเหมือนโดเรมี่โผล่ออกมาจากลิ้นชักนั้น
เจ้าหุ่นยนต์นั้นหันซ้ายหันขวา ทำท่างุนงง...
ขณะนี้มีโดเรมี่2ตัวอยู่ในห้องนี้นั้นหรือ หมายความว่าอย่างไรกัน
ทุกคนอึ้ง ด้วยความแปลกใจยังคงอยู่

แล้วโดเรมี่ผู้มาเยือนภายหลังก็เอ่ยคำพูดขึ้น
" หวัดดีจ๊ะ ทุกคน ...แหม ขอโทษนะจ๊ะ ฉันมาผิดห้วงเวลาน่ะ ไปก่อนนะ"
..........
ลิ้นชักปิด... ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาพเดิม

"นี่มันหมายความว่ายังไงจ๊ะ โดเรมี่" ชิซูกะถามโดเรมี่ที่อยู่ในห้อง
...โดเรมี่ทำหน้าเขินๆ
"คือ เมื่อวานที่ฉันมาหาโนบีตะน่ะ ฉันมาผิดวันไป1วันน่ะจ้ะ ก็เลยมาโผล่เอาวันนี้ไง "
ทุกคนพยักหน้าทำหน้าตาเข้าใจ...
แต่ก็ไม่ได้ทำให้อะไรๆดีขึ้นเลย
โนบีตะ ยังคงนิ่งเงียบ ย้อนนึกไปถึงแต่เรื่องราวเก่าๆในอดีตที่เขาร่วมทุกข์ร่วมสุขกันกับโดเรม่อน

...ไม่มีทางแล้วยังงั้นหรือ... หมดหวังแล้ว...ที่จะมีโดเรม่อนเพื่อนรัก ยืนอยู่ตรงนี้ ที่เก่า

"...นายทำการบ้านหรือยัง โนบีตะ" เสียงคุ้นหูยังกึกก้องอยู่ในโสตประสาท
"...ใครรังแกนาย บอกมานะ " พร้อมๆกับของวิเศษจากกระเป๋าของโดเรม่อนจะตามออกมา
แต่วันนี้โนบีตะ ไม่ต้องการของวิเศษใดๆ ต้องการเพียงหุ่นยนตร์สีฟ้าไม่มีหูฟื้นขึ้นมาในเวลานี้ .................

1ปีผ่านไป ...
โนบีตะไม่ถูกไจแอนท์รังแกอีกแล้ว ทุกคนรักและเอาใจโนบีตะ
ด้วยหวังว่าโนบีตะจะทำใจได้ซะที...

พระอาทิตย์ตอนบ่าย ระบายสีส้มให้ท้องฟ้า
"..กลับมาแล้วครับ!! " กระเป๋าถูกโยนไว้ที่เก่า ตึกๆๆ เวียงฝีเท้าวิ่งรี่ขึ้นไปบนห้อง
โนบีตะเปิดลิ้นชักแล้วกระโดดหายเข้าไป ...

1ชั่วโมงถัดมา โนบีตะโทรหาเพื่อนทุกคน นัดมากินข้าวกันที่บ้าน
เพราะมีเรื่องใหญ่ ... สำคัญสำหรับทุกคน..

เมื่อทุกคนมาถึง ...
ความรู้สึกแปลกใจที่สุดได้เกิดขึ้นอีกครั้ง..เมื่อเห็นเจ้าหุ่นยนตร์สีฟ้าตั วนั้นที่พวกเขาคุ้นตา
มายืนอยู่เบื่องหน้าพวกเขา ... พร้อมกับเอ่ยทักทายชื่อทุกคนอย่างถูกต้อง...

กลางโต๊ะอาหารเย็นวันนั้น...
ความงุนงงสงสัยของทุกคนก็กระจ่างเมื่อโนบีตะอธิบาย
"ยังจำได้ไหม... เมื่อปีที่แล้วครั้งที่โดเรมี่โผล่มา2ตัว"
ทุกคนพยักหน้า...

"ฉันก็เลยไปพาโดเรม่อน มาจากอดีตเมื่อ 3 ปีที่แล้วไงหล่ะ
เขายังเป็นโดเรม่อนที่เรารู้จักนะ และเขาจะมาอยู่กับเราอีก2ปี
เมื่อเขาแบตหมดอีกครั้ง ฉันก็จะไปพาโดเรม่อนในอดีตมาอีกเรื่อยๆ..
โดเรม่อนจะอยู่กับพวกเราตลอดไป .... เฮ้!! "
ทุกคนทึ่งกับความฉลาดของโนบีตะ และก็ฉลองชนแก้วกันด้วยความยินดี

"นี่ๆๆๆๆๆ ไหนนายบอกจะให้ฉันมาเที่ยวอนาคตไงหละ " โดเรม่อนท้วง
"แหม ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ถือว่านี่ก็เป็นที่ๆนายคุ้นเคยเหมือนกันนะ อยู่ที่นี่ซะเลยแล้วกัน" โนบีตะพูดเอาแต่ได้ซะแล้ว


" นายจำได้ไหม...โนบีตะ..."
" เมื่อ3ปีที่แล้ว ที่ฉันหายไป3วัน ..."
" นายรู้สึกอย่างไร..." โดเรม่อนถาม

ทำให้โนบีตะที่กำลังหัวเราะสนุกสนาน นิ่งอึ้งในทันที
โนบีตะหวนนึกไปในครั้งนั้น อดีตเมื่อ3ปีที่แล้ว ในวันนึง
เขาถูกไจแอนท์แกล้ง พอกลับมาถึงบ้าน ไม่มีโดเรม่อน โดเรม่อนหายไปไหน
เข้าร้องไห้แทบเป็นแทบตาย โดเรม่อนก็ไม่กลับมา
3วัน3คืน ที่โดเรม่อนหายไป โนบีตะไม่ไปเรียนหนังสือ เอาแต่นอนอยู่ในห้อง ข้าวปลาไม่กิน...

"ฉันเข้าใจแล้วหละ โดเรม่อน... ฉันคงเป็นคนเลวมากถ้าเอานายมาอยู่ด้วย
แล้วยังไงซะ..นายก็ไม่มีวันจะอยู่กับฉันใช่ไหม เพราะในอดีตนายหายไปแค่3วัน"
"ใช่แล้ว โนบีตะ... แต่ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนนาย3วันแล้วกัน"

3วันผ่านพ้นไป ทุกคนเสียใจเล็กน้อย ที่เรื่องไม่ได้เป็นไปอย่างที่หวัง
โดเรม่อนกลับไปแล้ว เขากลับไปหาโนบีตะในอดีตที่กำลังเสียใจและไม่เป็นอันทำอะไร

โนบีตะในปัจจุบันก็เสียใจไม่แพ้กัน แต่เขาโตขึ้นกว่าเก่าแล้วนะไม่ใช่เด็กๆ
เขาหมดหวังแล้ว ไม่มีทางอื่นอีกแล้ว ทางนี้เป็นทางสุดท้าย แต่สุดท้ายทางก็ตัน

3เดือนผ่านไป ...

พระอาทิตย์ยามเช้า สาดแสงผ่านหน้าต่างเข้ามากระทบดวงตาโนบีตะ
โนบีตะลุกขึ้นมองนาฬิกาที่บอกเวลา 9 โมงเช้าพอดิบพอดี
หลังจากบิดขี้เกียจแล้วก็มองออกไปนอกหน้าต่าง ...

" ก้อนเมฆก้อนนั้น เหมือนโดเรม่อนจังเลยนะ " โนบีตะคิด
ว่าแล้วก็เปิดตู้เอาโดเรม่อนออกมานั่งมองเหมือนเคย

...วันนี้เขาลองล้วงเข้าไปในกระเป๋า 4 มิติหน้าท้องของโดเรม่อน
ไม่มีของวิเศษอยู่ในนั้น มีแต่ความว่าง......เอ๊ะ
มีอะไนบางอย่างที่สัมผัสได้ในนั้น ... โนบีตะหยิบออกมา

"อ้อ.. รูปของโดเรม่อนนั่นเอง ..." สมัยที่โดเรม่อนมีสีเหลือง มีหู2ข้าง
ช่างน่ารักจริงๆ โนบีตะคิด

ทันใดนั้น!!! ........... โนบีตะสะดุ้งสุดตัว!!
ใช้ความคิดในวินาทีนั้นด้วยความตื่นเต้น
แล้วก็ตะโกนบอกกับร่างของโดเรม่อนดังลั่นว่า...
" ฉันจะทำให้นายฟื้น !! ฉันสัญญา นายจะอยู่กับฉันตลอดไป ไม่ว่าอีกนานแสนนานนนน!!!"
เขานั่งไทม์แมชชีนไปหาโดเรมี่ ... แล้วก็พาโดเรมี่ข้ามเวลาไปที่ไหนซักแห่ง
โดเรมี่ไม่เข้าใจการกระทำของโนบีตะ ไม่เข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่
หน้าปัดไทม์แมชชีนที่บ่งบอก
สถานที่ : โรงผลิตหุ่นยนต์...
วันที่ 3 กันยายน ค.ศ. 2112 เวลา16นาฬิกา

วันเกิดของโดเรม่อนนี่นา...

"นี่ยังมีความคิดจะไปพาพี่ชายฉันมาอยู่ด้วยอีกหรือไง"โดเรมี่ไม่พอใจ
โนบีตะเงียบ ... มีบางสิ่งบางอย่างอยู่ในมือของเขา

เมื่อถึงจุดหมายปลายทาง ...
เป็นเวลาเย็นแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไปมากจากปัจจุบันที่เขาอยู่
หุ่นยนต์หลายตัว รูปร่างเหมือนโดเรม่อนกำลังถูกแพ๊คใส่กล่อง

มี1ตัวถูกแยกไว้ต่างหาก ในส่วนของหุ่นยนต์ที่สร้างไม่ได้มาตรฐาน
"นั่นหละพี่ชายของฉัน" โดเรมีพูด
โนบีตะเดินเข้าไปหาโดเรม่อนสีเหลืองตัวนั้น
เขาแกะหูสีเหลืองของโดเรม่อนออกมา
แล้วนำสิ่งที่อยู่ในมือของเขา ที่มีรูปร่างเหมือนกันติดเข้าไปแทน

โดเรม่อนตัวนั้น ไม่มีแบตเตอรี่สำรองที่เป็นหูอีกแล้ว...
.....มีแต่หูปลอมๆ ที่จะต้องถูกหนูแทะในอีกไม่นานนี้

โดเรมี่เข้าใจทันทีในความคิดของโนบีตะ
และทั้ง2ก็นั่งไทม์แมชชีนกลับมายังปัจจุบัน ด้วยรอยยิ้มที่ก่อเกิดบนใบหน้า

เพื่อนๆทุกคนถูกเรียกมาที่บ้านของโนบีตะกันอย่างพร้อมหน้าอีกครั้งในตอนเที่ ยงวัน
" ฉันได้แบตเตอรี่ก้อนใหม่มาใส่ให้โดเรม่อนแล้วหละ " โนบีตะพูดอย่างตื่นเต้น
" แล้วนายทนได้หรือ ที่ความทรงจำเก่าๆของเขาจะหายไป " ไจแอนท์ถาม

โนบีตะยิ้ม... "ตามฉันมาสิ"
บนห้องของโนบีตะ ...
ร่างสีฟ้านอนแน่นิ่งอยู่กลางห้อง ...
"ใครบอกว่าฉันจะเปลี่ยนแบตหละ ฉันจะใส่แบตเพิ่มเข้าไปต่างหาก"
ว่าแล้วเขาก็หยิบบางสิ่งสีเหลืองๆออกมาจากกระเป๋ากางเกง.....

"คอยดูนะ .......

โนบีตะ...กลั้นหายใจ...บรรจงประกบสิ่งนั้นเข้าไปที่หัวของโดเรม่อน
หุ่นยนต์สีฟ้า มีหูสีเหลือง ดูน่าขำ นอนนิ่งอยู่อย่างเดิม
ทุกคนนั่งนิ่ง... รอ ... รอปฏิกิริยาจากหุ่นสีฟ้า ...
1นาที 2นาที...
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ทุกอย่างยังคงอยู่ในสภาพเดิม
ไม่มีคำพูดใดๆเอ่ยออกจากปากของใครๆทั้งสิ้น ...

ทุกคนรอ....จนหลับไป

เพื่อนๆกลับกันหมดแล้ว...
ราตรีนี้ยังเงียบเหงาเหมือนเคย...
1ปีกับ3เดือน ที่ชีวิตขาดโดเรม่อน คืนนั้น
โนบีตะฝันว่าโดเรม่อนฟื้น แต่เมื่อเขาตกใจตื่น เขาก็ต้องผิดหวังอีกครั้ง
เมื่อห้องนี้ยังว่างเปล่า ไม่มีโดเรม่อนเหมือนในฝัน

เขาเปิดตู้เสื้อผ้าที่เก็บโดเรม่อนไว้ จ้องมอง แล้วค่อยๆเลือนตู้ปิดเบาๆ

"เอ๊ะ... ใครเก็บโดเรม่อนเข้าตู้ เมื่อกี๊ฉันลืมเก็บนายนี่นา"
โนบีตะเปิดไฟแล้วเปิดตู้อย่างแรง ... เขย่าโดเรม่อน แล้วตะโกนเรียกเสียงลั่น

2ตาที่พริ้มหลับนั้น เปิดกว้างอย่างงัวเงีย ...
หุ่นยนตร์สีฟ้า มีหูสีเหลือง ขยับลุกขึ้นกระโดดออกมาจากตู้

"ยังไม่เช้าเลยโนบีตะ...นายปลุกฉันทำไม?"
"แล้วนายไปหาหูจากไหนมาติดให้ฉันเนี่ย ได้ยินชัดดีจัง"

โนบีตะร้องไห้เสียงดัง โผกอดโดเรม่อนซะแน่น "...นี่ๆ ฉันหายใจไม่ออกแล้วนะ โนบีตะ! "


1ปีกับ3เดือน...ที่ผ่านไป
บัดนี้ทุกสิ่งทุกอย่างกลับมาเหมือนเก่า
โนบีตะคิดว่า ถ้าวันนึง แบตเตอรี่สำรองของโดเรม่อนหมด ค่อยคิดหาทางใหม่
มันเป็นนิสัยเก่าๆของโนบีตะ ที่ผลัดวันประกันพรุ่งอยู่ประจำ แต่ก็ยังดีนะ ที่คิดได้ว่ามันจะมีวันหมดอีก

วันนี้เขาไม่สนใจอะไรอีกแล้ว
ช่วงเวลาที่ยังมีโดเรม่อนอยู่กับเขา
และต่อจากนี้ ...ช่วงเวลาที่มีความสุขที่จะเกิดขึ้น
เขาจะใช้มันให้คุ้มค่าที่สุด ....


ค่ำคืนนี้ดวงดาวเต็มท้องฟ้า

เด็ก4คน กับหุ่นยนต์แมวสีฟ้า มีหูสีเหลือง1ตัว

ติดค๊อปเตอร์ไม้ไผ่ บินข้ามภูเขาหลังโรงเรียน ลับสายตาไป...

พวกเขาจะเริ่มการผจญภัยไปด้วยกันอีกครั้ง...

จนกว่าจะมีวันที่หูสีเหลืองคู่นั้นจะถูกหนูแทะจริงๆ


"โดเรม่อนนนนน "

"อะไรหรือ"

" ...... ฉันรักนายยยย !"


--- End ---