เรื่องของกาลเวลา

วันสงกรานต์ปีนี้ป้ารุไปรดน้ำขอพรจากคุณย่า

คุณย่าของป้ารุอายุ 102 ปีแล้วค่ะ

รูปด้านล่างนี่เป็นรูปสมัยท่านสาว ๆ

คนที่ยืนทางขวาของรูปนั่นล่ะค่ะ คุณย่า

รูปต่อไปก็เป็นสมัยที่ท่านต้องไปร่วมงานสมาคมต่าง ๆกับคุณปู่

ในฐานะภรรยานายทหาร บรรยากาศงานก็คงเหมือนสมัยปริศนาละมั้ง

ป้ารุก็เกิดไม่ทันเหมือนกันค่ะ

มองจากประตูรั้วที่อยู่ติดถนนเส้นที่จะไปสนามบินน้ำนั่นล่ะค่ะ

จะเห็นตัวบ้านในยุค 2503

เดินเลยต่อเข้าไปทางหลังบ้านจะเป็นครัว ส่วนที่เป็นอาคารใช้เก็บอุปกรณ์

แต่เวลาทำอาหารจะทำอยู่ใต้ต้นไม้ริมสระน้ำ คุณย่าจะลงมือทำอาหาร

เลี้ยงแขก และทหารใต้บังคับบัญชาของคุณปู่ด้วยตัวของท่านเอง

ซึ่งบางครั้งมีจำนวนคนเกือบ 30 คน ได้อิ่มอร่อยกันถ้วนหน้า

ด้านหลังของบ้านเป็นเรือนหลังเล็ก สมัยที่ท่านยังต้องอยูในกรมทหาร

ท่านมักจะมาพักผ่อนที่เรือนไม้หลังนี้

รวมทั้งช่วงที่ท่านมาดูแลการปลูกบ้านในวันหยุด ก็ได้พักที่นี่เช่นกัน

ข้างบ้านมีศาลเล็ก ๆ เป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองบ้าน

เข้าไปกราบขอพรท่านในบ้านก่อนจะบุกบ้านท่านต่อนะคะ

เข้าไปถึงห้องนอนเลยเพราะท่านอายุ 102 ปีแล้ว

จึงไม่สะดวกที่จะเดิน หรือนั่งนาน ๆ

ภาพต่อไปเป็นตู้เก็บของใช้ที่ท่านเคยใช้ประจำในสมัยก่อน

เช่น รองเท้า กระเป๋า ฯลฯ ทุกอย่างจัดวางไว้เหมือนภาพอดีต

ขออนุญาตนำทุกท่านชมในห้องน้ำนิดนึงค่ะ

เพราะเป็นห้องน้ำที่ใช้งานมาตั้งแต่สมัยนั้น

และยังใช้อยู่โดยไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย

ดูสวิตช์ไฟรุ่นนี้สิคะ ยังใช้ได้นะคะ

ชั้นบนเป็นห้องพระ ห้องโถงกลาง และห้องนอน 3 ห้อง

ประตูหน้าต่างบานใหญ่มาก เวลาลมพัดมาเย็นสบาย

ไม่ต้องใช้เครื่องปรับอากาศ

ตัวล็อคประตูมุ้งลวด ดูแน่นหนา แม้แต่มุ้งลวดเองก็ยังแข็งแรง

ไม่ผุพัง แสดงว่าวัสดุสมัยก่อนทนทานกว่าสมัยนี้อยู่มาก

คุณย่าของป้ารุในวัย 102 ปี ยังพูดคุยกัน ยังให้พรลูกหลาน

รวมไปถึงเหลนได้อย่างชัดถ้อยชัดคำ แม้จะไม่มากนัก

แต่ก็มีคุณค่าสำหรับสมาชิกในครอบครัว

ป้ารุเดินรอบ ๆบ้านที่เงียบสงบ แล้วไปนั่งจินตนาการอยู่ริมสระ

นึกถึงวันในอดีตของท่านว่า..ครั้งหนึ่งบ้านหลังนี้มีผู้คนเดินไปมา

คึกคักตลอดทั้งวัน มีงานเลี้ยงน้ำชาสังสรรค์กันในหมู่เพื่อนฝูง

เฮฮาสนุกสนาน จนถึงวันหนึ่งที่คุณปู่จากไป คุณย่าต้องใช้ชีวิต

เพียงลำพังมาถึงวันนี้ก็เกือบ 50 ปีแล้ว แต่ด้วยสิ่งดี ๆ ที่ท่าน

ได้สร้างสมมาแต่อดีต ทำให้ยังคงมีเพื่อนพ้อง ลูกหลาน

แวะเวียนมาเยี่ยม แม้จะไม่บ่อยเหมือนเมื่อครั้งก่อนก็ตาม

ขึ้นชื่อเรื่องไว้ว่า “เรื่องของกาลเวลา”

เพราะวันนี้เกิดความรู้สึกชัดเจนว่า ทุกสิ่งต้องเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

จึงคิดว่าต้องใช้ชีวิตให้ดีและมีประโยชน์มากที่สุด

และ..ต้องพร้อมที่จะรับมือกับความเปลี่ยนแปลง

ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม

ป้ารุขอขอบคุณคุณจ่า ทหารใต้บังคับบัญชาของคุณปู่

และภรรยา ซึ่งแม้ว่าคุณปู่จะจากไป แต่ทั้ง 2 ท่านยังคงอยู่

ดูแลคุณย่ามาอย่างดีจนถึงทุกวันนี้

จินตนาการของป้ารุ เป็นเรื่องเป็นราวได้

ส่วนหนึ่งมาจากการสัมภาษณ์คุณจ่าและภรรยานี่ล่ะค่ะ

สงกรานต์ปีนี้สำหรับป้ารุ...เป็นความพิเศษจริง ๆค่ะ