ถ้วย  ที่จะพูดถึงวันนี้ คงต้องมีอะไรที่แตกต่างไปจากถ้วย ชาม ที่เราใช้กันอยู่ในปัจจุบันเพราะถ้วยทีว่านี่เป็นถ้วยที่สามารถจะบอกเล่าเรื่องราวของผู้คนในอดีต ทั้งที่เป็นเรื่องราวของชนชั้นต่าง ๆในสังคมของชนชาติเดียวกัน และความสัมพันธ์ระหว่างผู้คนในดินแดนที่ห่างไกล

          ก่อนอื่นต้องขออนุญาตทำความเข้าใจกับทุกท่านก่อนว่า ความจริงแล้วถ้าเราพูดถึง “เครื่องถ้วย”เราจะหมายถึงเครื่องปั้นดินเผาทุกประเภท เป็นต้นว่าชนิดที่เป็นเนื้อดินธรรมดาที่มนุษย์ยุคก่อนประวัติศาสตร์คิดค้น ประดิษฐ์ขึ้นเพื่อใช้ในกิจกรรมต่าง ๆ ทั้งที่ใช้เป็นภาชนะในครัวเรื่อน หรือใช้ในพิธีกรรมอีกหลายอย่าง        

          วิวัฒนาการของเครื่องถ้วย หรือเครื่องปั้นดินเผาที่ว่านี้ บอกได้ถึงวิวัฒนาการของผู้คน เพราะเครื่องถ้วยในสมัยต่อมาเริ่มมีความแข็งแกร่ง รูปร่าง และลวดลายสวยงามมากขึ้น และได้มีการกระจายไปยังพื้นที่ห่างไกลซึ่งแสดงให้เห็นถึงการติดต่อของ  ผู้คนในดินแดนต่าง ๆ

          เครื่องถ้วย หรือ เครื่องปั้นดินเผาที่จะได้ชวนให้ไปชมในวันนี้ อยู่ในพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติ พระนคร ซึ่งมีทั้งที่เป็นฝีมือของผู้คนในดินแดนบ้านเรานี่เอง และฝีมือชาวจีนที่ถือเป็นยอดฝีมือด้านเครื่องถ้วย

และอย่างที่เกริ่นนำไว้แล้วว่า

แต่ละชิ้น ล้วนบอกเล่าเรื่องราวที่น่าสนใจ

อย่างภาพด้านล่าง เป็นตุ๊กตาดินเผาเคลือบ ที่น่าจะเป็นฝีมือของคนในสมัยสุโขทัย

ดูออกมั้ยคะว่าเป็นหญิง หรือชาย

ลองสังเกตุดูนะคะ ถ้าเป็นหญิงจะเกล้าผมมวย มีจุก อุ้มเด็กทารกไว้แนบอก

ถ้าเป็นชายหัวมักจะแบน ๆ มือจะอุ้มไก่ หรือปลา ซึ่งแม้รูปร่างอาจจะไม่ได้สัดส่วน

แต่ก็พอจะสันนิษฐานว่าน่าจะเป็น ไก่ชน และ ปลากัด

อีกอย่าง ลองดูข้างแก้ม ที่เห็นอมตุ่ยกันอยู่นั่นก็เป็น “เมี่ยง” ค่ะ

เดี๋ยวนี้ชาวเหนือบ้านเราบางคนก็ยังคงอมเมี่ยงกันอยู่นะคะ