บุกป่าชายเลน...ยุ่งเป็นยุงตีกัน

วันนี้ขอเขียนเรื่องวุ่น ๆ ในวันร่วมกิจกรรมป่าชายเลนของชาว oknation ค่ะ

เริ่มกันตั้งแต่วันที่เสียงหวานของครูเจี๊ยบมาตามสายเลยทีเดียว

ครูเจี๊ยบโทรมาชวนไปบางปู ป้ารุก็ดีอกดีใจ เพราะอยู่ใกล้แค่นี้เอง

รีบตกปากรับคำ โดยไม่ถามรายละเอียด

จากนั้นก็โทรไปคุยกับ blogger Minmint ชักชวนไปร่วมขบวนการ

ซึ่ง Minmint ก็รีบตกลง ด้วยคงจะมีฝันหวานร่วมกันเรื่อง “บางปู”

          ช่วงเที่ยงวันที่ 18 มิ.ย. ป้ารุกับ Minmint ไปถึงบางปู

นั่งกินข้าวกันสบายใจที่ห้องอาหารสะพานสุขตา เพราะไปถึงก่อนใคร ๆ

แล้วก็เริ่มโทร.ถามใครต่อใคร ว่าถึงกันหรือยัง พวกเรามารออยู่แล้ว..นะ

ทำนองเยาะเย้ยนิด ๆ ว่าเราไม่ล่าช้า และกำลังอิ่มอร่อยกันอยู่

ซักพักครูเจี๊ยบโทรมาว่า รอป้ารุ และ Minmint กันอยู่ที่หน้าศูนย์ศึกษาธรรมชาติ

คราวนี้ล่ะ วงแตก เราสอง รีบจัดการกับอาหารตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

แล้วขับรถออกมาวนหาสมาชิก

เจอแล้ว..มิ้นท์ว่า นั่นไงคุณชาลี  แต่ป้ารุค้านว่า มิ้นท์ดูให้ดีซิ

นั่นคนขับรถบรรทุกของศูนย์ฯ ต่างหาก แต่งตัวซะเต็มยศขนาดนั้น

โอ้..ม่าย.. คุณชาลีจริง ๆ ด้วย

ป้ารุรีบหาที่จอดรถ จ้ำอ้าวมารวมกับเพื่อน ๆ สรุปว่า มาถึงคนสุดท้าย

ครูเจี๊ยบวิ่งมากอดป้ารุด้วยความดีใจที่ป้ารุมาถึงซักที

จะดีใจทำไมนักครูเจี๊ยบ.....เจ้าเจี๊ยบ ต้นเหตุทั้งหมดของเรื่องที่ป้ารุเขียนเรื่องนี้เชียวนะ

พอจะเริ่มเดินทางเข้าสู่ป่าชายเลนทุกคนก็เตรียมการเต็มที่

ฉีดตะไคร้หอม ทาโลชั่นกันยุง งานนี้..เจ้ายุงเอ๊ย..ฝันไปเถอะจะได้เลือดเรา..เฮ้อ

ชมนกชมไม้กันไประยะนึง ยุงก็เริ่มชินกับน้ำยาป้องกันของพวกเรา

ระดมกำลังกันมาเต็มที่...กัด...กัด..กัด....

แล้วก็บินกลับไปชวนเพื่อน ๆ ว่าพบแหล่งอาหารโอชะ เป็นบุฟเฟ่ต์ให้เลือกตามชอบ

คราวนี้ป้ารุถึงกับต้องเก็บกล้องลงกระเป๋า เพราะมือไม่ว่าง

ในขณะที่ทุกคนกำลังดูต้นแสม กับปูแสม ป้ารุกำลังมีอาการของลิงแสมอยู่อย่างเงียบ ๆ

ซักพักก็เริ่มสังเกตุเห็นกัน ลุงมะอึก กับ คุณดิน ช่วยกันระดมยาสมุนไพรสูตรต่าง

ทาให้ป้ารุ ประหนึ่งกำลังให้อ็อกซิเจนกับผู้ป่วย ค่อยบรรเทาลงไปได้บ้าง

เจ้าหน้าที่ที่นำชม กำลังภูมิใจนำเสนอเรื่องราวของนก กับโครงการสมุนไพรป่าชายเลน

ทุกคน รวมทั้งป้ารุด้วยก็สนใจ เกาไป ชะเง้อดูโน่นนี่ไป เดินไป สนุกไร้เทียมทานจริง ๆ

ในที่สุดเราก็สิ้นสุดการเดินทางชมป่า ฝ่ายุง ป้ารุร่ำลาทุกคนด้วยท่าหนุมานชาญสมร

ขึ้นรถกลับมาพร้อมคุณสุภาวัลย์ คุณสุ่ย และ Minmint 

คุยกันพอลืม ๆ เรื่องยุงไปได้ แต่เวลารถจอดติดสัญญาณไฟ

ป้ารุก็จะมีอาการคันไม้คันมือ (คันจริง ๆ ค่ะ ไม่ใช่สำนวน)

ตุ่มตามหน้า ตามตัว ก็เริ่มมีทิศทางที่เติบโตขึ้น

หลังจากส่งเพื่อน ๆ ร่วมทางเรียบร้อยแล้ว ก็เลยเลี้ยวรถเข้าโรงพยาบาล

หมอส่งไปฉีดยา 2 เข็ม ให้ยากิน ยาทา มาอีกหอบใหญ่

ค่อยยังชั่วค่ะ ดีขึ้นแล้ว...นะเจี๊ยบ

งานนี้เข็ดจริง ๆ ค่ะ กิจกรรมป่าชายเลนคราวหน้า

ฮึ่ม!!!!!! ป้ารุจะเตรียมมุ้ง...ไปด้วยเจ้าเจี๊ยบ...เอ๊ย...เจ้ายุงเอ๊ยยยย