พอรู้ว่าจะได้กลับไปเที่ยวศีขรภูมิอีกครั้ง

ป้ารุก็ตื่นเต้นดีใจอย่างมาก

เพราะหลังจากเรียนจบ ป้ารุก็ดั้นด้นไปที่นั่น

แบกกระเป๋าเสื้อผ้า หนังสือตำราเท่าที่คิดว่าน่าจะต้องใช้

ขึ้นรถไฟ ใจมุ่งมั่น

ไปทำงาน..เป็นคุณครูคนใหม่..ไฟแรง

ครั้งนั้น ป้ารุยังเป็น นางสาวป้ารุ

ไม่เคยรู้สึกว่ามีภาระใด ๆ ผูกพัน

ชีวิตนี้..เป็นของเราแต่ผู้เดียว

รายละเอียดมีอีกมาก ขอเล่าข้ามไปถึงว่า

แม้จะไปทำงานที่นั่นเพียงปีเดียว

ทำไม ถึงได้หลงรักศีขรภูมิได้ถึงเพียงนี้

อวดรูปคุณครูกันก่อนเลยค่ะ

นี่ล่ะค่ะ คุณครูนางสาวป้ารุ

(คัดรูปที่กะว่าสวยที่สุดมาแล้วนะคะ)

ไปถึงทางโรงเรียนให้สอน ม.ปลาย

ลูกศิษย์บางคนอายุมากกว่า แต่..ก็ลูกศิษย์อยู่ดี

อย่ามาเบ่ง..กับคุณครู..นะจ๊ะ

อ้อ ลืมบอกไป โรงเรียนนี้เป็นโรงเรียน international นะคะ

ลูกศิษย์ป้ารุพูดทั้งภาษาเขมร ภาษาส่วย และภาษาลาว

ก็เลยต้องมีข้อตกลงว่า อยู่ต่อหน้าครูให้ใช้ภาษาเดียวกัน

ที่สำคัญ..ครูต้องฟังรู้เรื่องด้วย (เผด็จการอย่างแรง)

วันนั้นเรามีกิจกรรมเล็ก ๆ สนุกทั้งครูทั้งศิษย์ค่ะ

ภูมิใจค่ะ เด็กบอกว่า เขาไม่เคยมีเวทีอย่างนี้มาก่อน

(ไม่รู้ว่าหมายถึงเวทีเล็กขนาดนี้หรือเปล่า)

พอเริ่มคุ้นเคยกับนักเรียนมากขึ้น

เด็กๆเริ่มมาชวนไปชมสถานที่ที่พวกเขาภูมิใจ

ปราสาทหินศีขรภูมิ

อ่านจากหนังสืออาจารย์ศุภศรุตว่าสมัยนั้นยังไม่ได้ขึ้นทะเบียนโบราณสถาน

ผู้คนยังไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก

แต่ดึงดูดให้ป้ารุต้องไปที่นั่นทุกครั้งที่เหงา คิดถึงบ้าน

หรือ อยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียว

ไปกับลูกศิษย์ ไปกับเพื่อน หรือ..ไปคนเดียวในบางครั้ง

นี่ค่ะ ปราสาทหินศีขรภูมิ ในปี......(ไม่บอกดีกว่า)

และ..ภาพแห่งความทรงจำ

หาป้ารุเจอมั้ยคะ

รูปสุดท้ายนี่ถ่ายกับคุณแม่ของเพื่อนครูที่บ้านอยู่ใกล้ ๆ ปราสาท

หนุ่ม สาว แต่งตัวซะยังกับเดินอยู่เมืองหนาว

ดูคุณยายซีคะ แสดงว่าท่านแข็งแรงกว่าเราเยอะเลย

ชีวิตในช่วงนั้นมีความสุขมากค่ะ ความใกล้ชิดระหว่างครูกับศิษย์มีมาก

เด็ก ๆ น่ารัก มีน้ำใจ มีเรื่องมาเล่ามาคุยกันได้ทั้งวัน(ไม่เว้นวันหยุด)

ฤดูเก็บเกี่ยวก็ได้ไปตีข้าว ปิ้งข้าวจี่ ขุดกบ และ........

อีกไม่กี่วันป้ารุจะได้กลับไปยังสถานที่แห่งความทรงจำ

ตื่นเต้น ดีใจ คิดถึง และ...จะมีใครซักคนจำป้ารุได้บ้างมั้ย..นะ