โกส่ายกับสมกุ่ยเป็นเพื่อนที่รักกันมาก ๆ ตั้งแต่เด็กจนโต

ก็ยังรักกันอยู่  ไม่เคยทะเลาะกันเลย  มาถึงบั้นปลายชีวิต

ทั้งสองคนก็ปรารภกันว่า..........

ถ้าเราสองคน  เกิดตายจากกันไปแล้วหากได้ไปเกิดอีกชาติหนึ่ง

ใครจำใครได้ต้องทักกันนะ

เมื่อถึงระยะเวลาอันควร  ทั้งสองก็ได้ตายจากกัน

.

.

.

.

ด้วยอานิสงฆ์ที่เคยสัญญากันไว้ว่าเมื่อตายจากกันไปแล้ว

ถ้ามีโอกาสได้พบกัน  ใครจำใครได้  ต้องทักกัน

แล้ววันหนึ่งก็โคจรมาพบกันจริง ๆ  บนเส้นทางสายหนึ่ง

.

.

โกส่าย.....              ( พอเห็นหน้าสมกุ่ยก็จำได้จึงร้องทัก )

                             "  มึงจะไปไหน  "

.

.

สมกุ่ย...     ใครวะ ? ? ?   ใครเรียก....  หูแว่วไปรึป่าววะเนี่ยยยย

.

.

โกส่าย.....                สมกุ่ย.....  ไม่ได้ยินเรอะ

.

.

.

.

สมกุ่ย.....          หันซ้าย  หันขวา  ก็มองไม่เห็นใคร

เห็นแต่รถม้าจอดอยู่คันนึง  เจ้าของไม่รู้ไปไหน

.

.

โกส่าย.....       ( ร้องเรียกอีก )  สมกุ่ย... มึงจำกูไม่ได้เรอะ

กูโกส่ายไง  เพื่อนมึงไง  ก็ไหนบอกว่าใครจำกันได้ก็ทักไง

กูจำมึงได้  สมกุ่ยใช่ไหม  ?

.

.

สมกุ่ย.....       หันมาทางม้า  มึงโกส่ายเหรอ  โถเพื่อน

( แล้วก็กอดคอม้า  )  ดีใจที่ได้เจอ  ถึงกูจะเป็นคน  แล้วมึงเป็นม้า

( พูดไปก็กอดเพื่อนไป   สักพักนึกขึ้นมาได้  )

อ้าวไอ้โกส่ายมึงพูดได้นี่หว่า  ทำไมมึงไม่ไปบอกไอ้เถ้าแก่

มึงจะได้ไม่ต้องมาลากรถตะลอน ๆ อย่างนี้อีก

.

.

โกส่าย.....       ( พอได้ยินสมกุ่ยพูดก็ตอบสวนขึ้นมาเลย  )

.

มึงน่ะไม่รู้หรอกว่าเถ้าแก่กูน่ะมันเฮี่ยขนาดไหน

.

นี่ถ้ามันรู้ว่ากูพูดได้เนี่ยนะ

.

แมร่งต้องให้กูร้องขายของไปด้วย

.

.